Α ν ε μ ο μ α ζ ώ μ α τ α…

Με τον Άλκη Μωρέλα

ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΟ… ΑΓΝΩΣΤΟ ΜΕ ΒΑΡΚΑ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ

Σήμερα ήταν μια μέρα διαφορετική. Είχα αποφασίσει για μια βόλτα με τα Μέσα Μεταφοράς, για κάτι διαφορετικό. Μια επιθυμία ξαφνική, και από το πουθενά, λόγω βέβαια και της ημέρας της “Κυριακής” που δεν την γουστάρω με τίποτα. Πρώτος προορισμός με το το τραμ, ο σταθμός της Balaclava στην ίδια περιοχή… Το τράμ σχεδόν άδειο. Εγώ σε ένα κάθισμα, ένα γεροντάκι με προορισμό το City, για την παρέλαση, και ένα νεαρό ζευγαράκι από κορίτσια, που η ηλικία τους δεν ξεπερνούσε τα 14 – 15 χρόνια να απολαμβάνουν τον έρωτα τους, αδιαφορώντας εντελώς για το βλέμμα μου…. Τα χάδια μέχρι να φτάσω στον προορισμό μου βρισκόντουσαν στο ζενίθ. Αντί να κατέβω στην στάση που ήθελα, κατάλαβα ότι είχα φτάσει στην επόμενη.Νέος προορισμός και πάλι το άγνωστο. Βρίσκομαι και πάλι σε ένα άλλο τραμ. Σκέφτομαι να φτάσω στο τέλος της διαδρομής. Στην επόμενη στάση, ένα παιδί από άλλον πλανήτη, αποφασίζει να μπει στο τραμ για να προκαλέσει ταχυπαλμίες. Αλλάζω και πάλι σχέδια. Κατεβαίνω, όπου κατεβαίνει, ο άγνωστος πειρασμός. Την ακολουθώ μέχρι που καταλαβαίνει ότι κάποια αδιάκριτα μάτια, την γδύνουν με το βλέμμα τους. Δεν με νοιάζει καθόλου. Η κάμερα είχε κάνει το καθήκον της. Επόμενος σταθμός το τραίνο. Αποφασίζω να το πάρω και όπου με βγάλει. Δεν κοιτάζω ούτε που πάει, ούτε ακούω την διαδρομή που θ’ ακολουθήσει. Βρέθηκα με συνοπτικές διαδικασίες στο Pakenham. Μια διαδρομή αρκετά ενδιαφέρουσα. Τι σημασία είχε για μένα, αν η ώρα είχε περάσει, και το τηλέφωνο χτυπούσε ασταμάτητα. Άλλη μια τρέλα, είχε περάσει στο παρελθόν, και μια καινούργια βολιδοσκοπούσε το μυαλό μου. Ένα ταξίδι μέσα στην Αυστραλία, στο άγνωστο. Έτσι και αλλιώς τα σύνορα είναι κλειστά. Τι πιο ωραίο, για ένα άγνωστο ταξίδι στο πουθενά και όπου με βγάλει. Η ζωή πάντα θα συνεχίζεται….. Καλή σας συνέχεια.

Γλύτωσε τον ξεσηκωμό η Αμερική….

Ένοχος ο μπάτσος, βραχιόλια στα χέρια και κατ΄ ευθείαν στο κελί. Για πόσο; Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πότε θα βγει ζωντανός, και δεν προκύψει ατύχημα μέσα στη φυλακή. Η πασίγνωστη υπόθεση του 46χρονου νεγροαμερικάνου Τζωρτζ Φλόυντ, του οποίου ο θάνατος προκάλεσε παγκόσμιο ξεσηκωμό για την αστυνομική βία. Και έβγαλε στο σεργιάνι τις αντιρατσιστικές διαμαρτυρίες. Οι ένορκοι, λοιπόν, αποφάσισαν ότι ο αστυνομικός είναι ο αίτιος του θανάτου του 1 μ. 93 George Floyd τον περασμένο Μάιο. Δεν υπήρχε άλλη απόφαση. Στο πόδι πάλι θα βρισκόταν ο πλανήτης, αν έκαναν το λάθος να αθωώσουν το όργανο ή να μη θεωρήσουν δολοφονία το θάνατο του Φλόυντ. Δεν έχει σημασία αν η απόφαση είναι δίκαιη, άδικη, αυστηρή. Ποιος ασχολείται. Διαφορετική απόφαση θα ανατίναζε την Αμερική από τις λαϊκές αντιδράσεις, που ούτε ο στρατός είναι ικανός να αντιμετωπίσει.

Δικαιώνονται έτσι λοιπόν, όσοι είναι υπέρ των διαδηλώσεων, των πορειών και των οργανωμένων κινητοποιήσεων. Κάνουν δουλειά. Λειτουργούν την απειλή, την καταδίκη του όποιου έχει διαφορετική άποψη. Έτσι, οι κοινωνίες έχουν ανάγκη και τις νίκες του λαού. Πράγματι, η δικαστική απόφαση για τον Τζωρτζ Φλόυντ είναι λαϊκή, δεν ανήκει στη Δικαιοσύνη. Για την Ιστορία. Ο Φλόυντ είχε κάνει 4 χρόνια φυλακή, είχε εγκληματική δράση για οκτώ χρόνια. Συνελήφθη από τους αστυνομικούς, ένας απ’ αυτούς τον εμπόδιζε να αναπνεύσει. Τον προσεχή Αύγουστο θα ξεκινήσει η δίκη των άλλων αστυνομικών που ήταν παρόντες ή είχαν συμπράξει στο θάνατο του θύματος. Το υπουργείο δικαιοσύνης των ΗΠΑ διέταξε έρευνα στο αστυνομικό τμήμα της Νέας Υόρκης, στο οποίο υπηρετούσαν οι τέσσερις υπόδικοι.

Γνώριζε πως να παρασύρει την πιτσιρικαρία…

Ο κατηγορούμενος, λέει, προκειμένου να υποστηρίξει τον εαυτό του παρλάρει ότι θέλει. Διαφωνώ. Το ίδιο και ο δικηγόρος που έχει αναλάβει την υπεράσπιση του. Δεν το καταλαβαίνω αυτό. Είναι δηλαδή εγκληματίας ο έτσι και από πάνω μας δουλεύει. Κανονικά μας κοροϊδεύει. Κοινωνία και δικαιοσύνη. Τριάντα χρόνια, λέει, ο κατηγορούμενος για παιδεραστία στην Ελλάδα, ο κύριος Δημήτρης Λιγνάδης, έκανε την ίδια δουλειά. Ψαχνόταν από το 1985 μέχρι το 2015 να κάνει σχέσεις σεξουαλικές με ανήλικους. Αγόρια και κορίτσια. Και αναζητούσε τα θύματα του σε συγκεκριμένους χώρους και ανάμεσα σε παιδιά που είχαν όνειρα να κάνουν καριέρα στο θέατρο. Ο ίδιος, όμως, ισχυρίζεται πως είναι αθώος. Αν πράγματι είναι αθώος, καλώς το λέει, και αυτός και ο συνήγορος του. Αν δεν είναι αθώος, τότε ο Λιγνάδης μας έχει όλους για πλάκα. Στη ξεφτίλα μας έχει. Αυτό ακριβώς συζητάμε. Αν δικαιολογείται ο εγκληματίας, ο κάθε επικίνδυνος να βλάψει την κοινωνία, να της κάνει πλάκα, στο όνομα δήθεν του δικαιώματος του, να πει όσα έχει να πει, για να ελαφρύνει τη θέση του.  Στο μαύρο και στο άσπρο παίζει η συγκεκριμένη περίπτωση Λιγνάδη, έτσι όπως παρουσιάζεται από τις καταγγελίες σε βάρος του, και την απόφαση να προφυλακιστεί από τη μια, και από την άλλη να επιμένει ο ίδιος ότι είναι λευκή περιστερά. Όταν μιλάνε για 30 χρόνια, αυτό σημαίνει ότι το άτομο είχε πλέον… ειδικευτεί στον συγκεκριμένο τομέα της εγκληματικής του δράσεως. Γνώριζε πως να παρασύρει την πιτσιρικαρία, αλλά και πώς να διαχειριστεί τα αδύνατα σημεία του υποψήφιου θύματος. Και όμως δηλώνει αθώος. Μακάρι να το αποδείξει στο δικαστήριο, διαφορετικά τον περιμένουν άγριες ιστορίες μέσα στην φυλακή..

ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ

Το κτήνος είναι κτήνος. Και επειδή είναι κτήνος δεν έχει αισθήματα. Πού να τα βρει; Δεν υπάρχουν μέσα του, δεν του βγαίνουν. Κτήνος είναι. Δεν νοιώθει πόνο για τον άλλον. Και τον συναντάς στον βάρβαρο και τον πολιτισμένο, εννοώ τον κάτοικο πολιτισμένης χώρας. Στον αμόρφωτο και στον μορφωμένο, τον αγράμματο και τον επιστήμονα. Στη ναζιστική Γερμανία κυκλοφορούσαν βασανιστές σπουδαγμένοι με πτυχία ιατρικής και βασάνιζαν κατάδικους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, επιστημονικά, τελετουργικά. Βασανιστήρια, αλλά στο όνομα της επιστημονικής έρευνας έκαναν πειράματα σε ανθρώπινα πλάσματα. Και τις στιγμές της «δημιουργίας» τους, σ΄ ένα ρεσιτάλ ανταγωνισμού με τον Θεό, άκουγαν κλασική μουσική. Βασανιστές, αλλά καλλιεργημένοι, με αγάπη στον Μπετόβεν και τον Μότσαρτ. Κτήνη, αλλά φιλότεχνοι. Απάνθρωποι, αλλά ποιοτικοί, με εκλεπτυσμένο γούστο στη μουσική, στη ζωγραφική, στο χορό, στο θέατρο. Άντολφ Χίτλερ. Ο φιλότεχνος. Ένας ακόμα διεστραμμένος της Ιστορίας που κλώτσησε το μύθο, ότι οι άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών είναι υπεράνω υποψίας ψυχολογικών προβλημάτων και ψυχικών διαταραχών. Μέγας λάτρης των καλών τεχνών ο εκλεγμένος καγκελάριος της Γερμανίας. Και επειδή θεωρούσε ότι τα έργα τέχνης βοηθάνε τον άνθρωπο, επέβαλε λογοκρισία. Αυτά επιτρέπονται, αυτά απαγορεύονται. Για τον φιλότεχνο άνθρωπο που προκάλεσε τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο η… ευγένεια ψυχής, καλλιεργείται μόνο με τα κατ’ αυτόν ηθικά καλλιτεχνικά δημιουργήματα. Τα ”επικίνδυνα” τα κατάσχε, και έτσι έφτιαξε μια πλούσια συλλογή έργων τέχνης. Αρχές του 2014, βρέθηκαν 1.500 πίνακες ζωγραφικής μεγάλης αξίας, πεταμένοι, ξεχασμένοι, ανάμεσα σ’ ένα βουνό από κονσέρβες, κάπου στο Μόναχο. Σε όποια χώρα κατακτούσε, το πρώτο που φρόντιζε ήταν να αδειάσει τα μουσεία. Ότι άρπαζε τα φόρτωνε σε τραίνα και τα μετέφερε στη Γερμανία. Ο περιβόητος καλλιτεχνικός θησαυρός του Χίτλερ. Παράφρων ο άνθρωπος, αλλά φιλότεχνος. Αιματοκύλησε τη μισή Ευρώπη, πήρε στο λαιμό του, τον ανθό της γερμανικής νεολαίας, αλλά ήταν μανιώδης συλλέκτης έργων μεγάλων καλλιτεχνών. Ίσως να τους θεωρούσε… συναδέλφους του. Ότι και αυτός, ο Χίτλερ δηλαδη, ήταν στον τομέα του καλλιτέχνης. Καλλιτέχνης και ο βασανιστής. Έσπαγε με σφυρί τα γόνατα ανήλικου αγοριού, επειδή είχε την ανάγκη να πλουτίσει τις εγκυκλοπαίδειες, με την επιστημονική γνώση, π.χ. πόσο αντέχει στον πόνο το Εβραιάκι. Έδενε τα πόδια της έγκυας Εβραίας, για να μη μπορεί να γεννήσει, και ο μελετητής, κατέγραφε τις αντιδράσεις της δυστυχισμένης γυναίκας. Βασανιστήρια με την έμπνευση της βαριάς μουσικής του Μπετόβεν και του Μότσαρτ. Φιλόμουσο κτήνος.

Να υποφέρει μέσα στη φυλακή….

Είμαι ο Ιησούς, είπε. Και ντυνόταν σαν τον Ιησού. Άλλος ντύνεται σαν τον Έλβις Πρίσλεϋ ή τον Σαρλώ. Καθένας με την τρέλα του. Ή με το παραμύθι του. Έτσι κι ένας Ρώσος πρώην τροχονόμος, μια ωραίαν πρωίαν ξύπνησε με το φως το αληθινόν, ότι είναι η μετενσάρκωση του Χριστού. Και άρχισε να διδάσκει πως τα κορίτσια από μικρά, από ανήλικα ακόμα, οφείλουν να έρχονται σε σεξουαλική επαφή με ενήλικους άνδρες. Ο απατεώνας, ο παραμύθης, ο εγκληματίας, ο ανώμαλος, ο όποια τρέλα λανσάρει είναι το ένα. Το άλλο, αυτό που αξίζει να σταθεί κανείς, είναι γιατί ο δάσκαλος βρίσκει ακροατήριο; Εύκολη η απάντηση. Πανεύκολη. Η γυναίκα που θέλει να πάει με άντρα και να μην κατηγορηθεί ως… αμαρτωλή, γίνεται οπαδός του περίεργου Χριστού και έχει την καλύτερη δικαιολογία. ”Πρέπει να υπηρετούν τους άνδρες οι γυναίκες, όπως οι άντρες να υπηρετούν τον Θεό”. Αυτό είναι το ιδεώδες που… υπηρετεί ο 60χρονος ”Ιησούς της Σιβηρίας” που έφτιαξε δική του θρησκευτική αίρεση, την ονόμασε ”Εκκλησία της Τελευταίας Διαθήκης”, και ευλογούσε τη σεξουαλική απελευθέρωση ανάμεσα στους οπαδούς του με σκοπό να προετοιμαστούν οι ανήλικες γυναίκες και να γίνουν άξιες σύντροφοι των αντρών.Είχε την τύχη του κανονικού Χριστού. Κακώς τον συνέλαβαν οι μπάτσοι και του πέρασαν χειροπέδες. Να υποφέρει μέσα στη φυλακή ”ο Ιησούς της Σιβηρίας” με 5.000 δικούς του πιστούς και την θεία ικανότητα να γιατρεύει τον καρκίνο και το AIDS. Απορώ γιατί ο Θεός δεν του έδωσΕ τη χάρη να σκοτώνει και τον covid. Γιατί, δηλαδή, να είναι ένοχος ο Ιησούς της Σιβηρίας κι όχι οι 5.000 μαλάκες που τον πιστεύουν;

”Δεν κινδυνεύει η πίστη, κινδυνεύουν οι πιστοί”

Το γαϊδούρι δεν πιστεύει στον Θεό. Και το σαλιγκάρι. Ότι και να κάνει η Εκκλησία δεν πρόκειται ποτέ στον αιώνα να εμπνεύσει στη συναγρίδα και την κατσαρίδα την πίστη στον Θεό, να λατρέψει τον Χριστό ή τον Μωάμεθ. Επειδή το ζώο, το κάθε ζώο στερείται από την αίσθηση του χρόνου. Ακόμα και αν το ζώο, το κάθε ζώο αντιλαμβάνεται πως μεγαλώνει, πως γερνάει, αδυνατεί πνευματικά να συνειδητοποιήσει πως κάποια στιγμή θα καταλήξει. Θα πεθάνει. Θα εξαφανιστεί. Θα γίνει ένα τίποτα. Σα να μην υπήρξε. Κανένα ζώο δεν θυμάται το άλλο που ψόφησε. Αντίθετα, ο άνθρωπος, ναι μεν κι αυτός σταματά να υπάρχει μετά το τέλος του, αλλά συνεχίζεται η ύπαρξη του στη μνήμη συγγενών και φίλων. Ο πατριάρχης της ορθοδοξίας μας λοιπόν κύριος Βαρθολομαίος, με αφορμή τον κορονοϊό, είπε ”Δεν κινδυνεύει η πίστη, κινδυνεύουν οι πιστοί”. Στην καλύτερη, για να είναι επιεικής κανείς, ο ιεράρχης κάνει ένα λογοπαίχνιο, για όσους βλέπουν λίγο πιο βαθιά. Ο Βαρθολομαίος παίζει με τις λέξεις, για να αμολύσει μια τεράστια κοτσάνα, για να μην χρησιμοποιήσω άλλη λέξη. Λες και είναι δυνατόν να υφίσταται πίστη χωρίς πιστούς. Παπάς είναι βέβαια, τι να περιμένεις να πει; Η πίστη δεν είναι ξεκομμένη από τους πιστούς. Η πίστη υπάρχει, διότι υπάρχει η ανάγκη του ανθρώπου, να πιστέψει στο Άγνωστο, στο εξωγήϊνο, στο μεταφυσικό, στο όπως θες να αποκαλέσεις τον Θεό, με διάφορα ονόματα, προ Χριστού και προ του Δία. Έτσι είναι πλασμένος ο άνθρωπος, να πιστεύει χωρίς καν να κάνει τον κόπο, να ψάχνει τι ακριβώς λέει ο κάθε θεός. Θεός να είναι για να κάνει τη δουλειά του ο άνθρωπος. Και ποτέ να μη σέβεται τα όσια και τα ιερά της πίστης του, της τύφλας του, δηλαδή. Ασφαλώς και από τον ιό κινδυνεύει ο πιστός, όπως και ο άπιστος. Η πίστη δεν κινδυνεύει πράγματι, όπως… αποκαλύπτει ο πατριάρχης, διότι όσο υπάρχει άνθρωπος είναι καταδικασμένος να πιστεύει. Στο φινάλε, η πίστη προϋπήρχε όλων των σημερινών και χθεσινών θρησκειών. Και όλες οι θρησκείες, αρχαίες και σύγχρονες, στήθηκαν ακριβώς διότι ο άνθρωπος θέλει να πιστεύει κάπου, ρε, παιδί μου.

Ποιος κοροϊδεύει την Ελληνική παροικία, ο “Νέος Κόσμος”, ή, η Ιερά Αρχιεπισκοπή;

Διάβασα σήμερα ένα δημοσίευμα στο «Νέο Κόσμο», στο οποίο υποτίθεται ότι η Ιερά Αρχιεπισκοπή Αυστραλίας, ισχυρίζεται πως η απόφαση για την αγορά του πολυτελούς διαμερίσματος, ελήφθηκε από τον Στυλιανό τον περασμένο Μάρτιο, και απλώς τώρα πραγματοποιήθηκε. Πως το διαμέρισμα, δεν είναι ακριβώς έτσι όπως το παρουσιάζουν, είναι πολύ…. μικρότερο και κάτι τέτοια άγρια. Επειδή κάποιοι παίζουν με τις λέξεις, αλλά και με τα εκατομμύρια δολάρια της Ελληνικής παροικίας, αξίζει να βάλουμε κάποια πράγματα στην σειρά τους. Τον Μάρτιο που η Αρχιεπισκοπή επιμένει, ότι πάρθηκε η απόφαση για την αγορά του διαμερίσματος, ο μακαριστός πλέον Στυλιανός ξεψυχούσε, εκτός και αν το ξέχασαν, και ήταν απολύτως αδύνατο να νοιαζόταν ένας μελλοθάνατος, για αγορά κατοικίας. Αν είναι δυνατό, κάποιος να πεθαίνει, να μην έχει καμία απολύτως επαφή με το περιβάλλον, πολύ πριν ξεψυχήσει, να είναι ένα φυτό, για την εποχή τουλάχιστον που μας λένε, ότι έδωσε εντολή για ν’ αγοραστεί το διαμέρισμα, και ως εκ’ θαύματος, να είδε ξαφνικά το φως το αληθινό, και να ζήτησε να του φέρουν χαρτιά, συμβολαιογράφους, δικηγόρους και τέτοια, για ν’ αγοράσει το διαμέρισμα. Στο σημείο αυτό, κάποιος, ή, κάποιοι, κοροϊδεύουν την Ελληνική παροικία, και όλα αυτά βέβαια, για να καλύψουν άλλες ιστορίες, τις οποίες και θα αναλύσουμε σύντομα. Άλλωστε ήταν εντελώς έξω από το ήθος και τον χαρακτήρα του Στυλιανού, να προβεί σε τέτοιες προκλητικές αγορές. Και αυτό το λένε και το πιστεύουν άτομα μέσα από την Αρχιεπισκοπή, που γνωρίζουν πρόσωπα και καταστάσεις, πολύ καλύτερα από τον οποιονδήποτε. Όποιος ισχυρίζεται λοιπόν, αυτά τα πράγματα, φοβάμαι, ότι είναι απλά ένας ασεβής τυμβωρύχος, και μεγάλος συκοφάντης. Προσωπικά είχα αρκετά προβλήματα με τον Στυλιανό. Αυτό τουλάχιστον για μένα, δεν σημαίνει, ότι θα του ρίξω λάσπη στο χώμα του, σήμερα που είναι νεκρός , για να βγω εγώ καπάκι. Όχι. Τουλάχιστον αυτό από εμένα, ποτέ. Έγραψα πριν λίγες ημέρες, σε υπογεγραμμένο άρθρο μου, στο “Greek Flash News”, ότι δεν περιμένω από τον νέο Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, να είναι καλύτερος από άλλους δεσποτάδες, και το πίστευα, και το εννοούσα. Όσοι όμως προσπαθήσουν να αλλοιώσουν καταστάσεις, τότε θα μας βρουν μπροστά τους. Οι γνωριμίες που έχουμε φτάνουν και πιο πάνω απ’ το «Φανάρι». Και ο νοών νοείτω. Αν και η προσωπική μου γνώμη είναι, πως ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, λόγω βεβαίως και της ηλικίας του, δεν γνωρίζει τις πραγματικές καταστάσεις, που επικρατούν στις απομακρυσμένες χώρες, και ιδιαίτερα στις χώρες που θεωρούνται «χρυσορυχεία» όπως είναι η Αυστραλία, και η Αμερική. Πάμε τώρα παρακάτω. Ο Νέος Κόσμος με άρθρο του σχετικά με το θέμα αυτό, μας πληροφορεί ότι, η Αρχιεπισκοπή τον πληροφόρησε!!! (τον Νέο Κόσμο), ότι το διαμέρισμα είναι πολύ μικρότερο!!! από τα στοιχεία που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, πως η απόφαση της αγοράς ήταν του μακαριστού Στυλιανού, και πως ο…. έρανος της Αρχιεπισκοπής για τους πυρόπληκτους, απέφερε 500.000 δολάρια!!!. Ο «Νέος Κόσμος» για τους δικούς του λόγους φυσικά, σταματάει το θέμα εκεί, και αναγκάζει εμάς, να το προχωρήσουμε λίγο παραπέρα. Εδώ να αναφέρουμε και κάτι ακόμα. Η ηλεκτρονική μας εφημερίδα, θα βρίσκεται στην διάθεση, τόσο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αυστραλίας, όσο και της εφημερίδας «Νέος Κόσμος» για οποιαδήποτε διευκρίνηση θελήσουν να κάνουν. Ρωτάμε λοιπόν εμείς, αφού ο Νέος Κόσμος δεν ρώτησε κάποια βασικά πράγματα: Γιατί μπλέκουν το θέμα του εράνου την συγκεκριμένη στιγμή, με την πρόσφατη αγορά της Αρχιεπισκοπής; Τι δουλειά έχει, το ένα θέμα με το άλλο; Εκτός, λέμε τώρα εμείς, εάν γνωρίζουν κάτι, που ο υπόλοιπος ο κοσμάκης δεν γνωρίζει. Το άλλο ερώτημα είναι: Πως γνωρίζουμε εμείς ο απλός λαός, που πρόσφερε τα χρήματα, ότι ο έρανος απέφερε $500,000. Ποιος τα μέτρησε τα χρήματα; Ποιος έκοβε αποδείξεις; Πήραν όλοι αποδείξεις, όσοι πρόσφεραν χρήματα; Που βρίσκονται αυτά τα χρήματα, και που, αλλά και πώς θα διατεθούν; Ο «Νέος Κόσμος» που έκλεισε το θέμα της αγοράς, απλά με κάποιες δηλώσεις από την Αρχιεπισκοπή, τι έκανε για να πληροφορήσει την Ελληνική παροικία, ότι όλα τα πράγματα που συμβαίνουν δίπλα μας, είναι καλά και άγια; Θα περιμέναμε τουλάχιστον, ότι από επαγγελματική συνείδηση, θα έκαναν κάποιες έρευνες, προκειμένου να πληροφορήσουν την Ελληνική παροικία, ότι όλα πάνε καλά, και μη φοβάστε δώστε λεφτά από τον οβολό σας, για το καλό της Αρχιεπισκοπής. Δυστυχώς για την ιστορία του Νέου Κόσμου, αυτό όχι μόνο δεν έγινε, αλλά με το πρωτοσέλιδο δημοσίευμά τους, ρίχνουν στάχτη, στα μάτια του κόσμου. Και φυσικά, δεν περιμένουμε από άλλα έντυπα, της πλάκας ιστορία, που περιμένουν ένα κοκαλάκι να γλύψουν με κάποια διαφήμιση, να κάνουν έστω και μια ερώτηση. Αυτή είναι η πραγματική αλήθεια, και αυτή είναι η κατάντια της Ελληνικής μας παροικίας. Η Αρχιεπισκοπή τώρα. Ρωτάμε τους κηδεμόνες, ή, αυτούς τέλος πάντων, που πληροφορούν τον «Νέο Κόσμο» για τα όσα συνέβησαν με την αγορά του διαμερίσματος. Ποιος λέει ΨΕΜΑΤΑ με τα όσα βλέπουν το φως της δημοσιότητας; Ο Νέος Κόσμος, ή, η Ιερά Αρχιεπισκοπή Αυστραλίας; Γιατί ο ένας από τους δύο, ή, ακόμα και οι δύο, λένε ψέματα και κοροϊδεύουν την Ελληνική παροικία. Θα περιμένουμε κάποιες απαντήσεις πρώτα, είτε από τον Νέο Κόσμο, είτε από την Αρχιεπισκοπή, πριν περάσουμε στις αποκαλύψεις μας, που θα γκρεμίσουν την Ελληνική παροικία. Όλα έχουν τα όρια τους. Μην παρατραβάτε όμως το σχοινί, γιατί και αυτό θα σπάσει. Θα περιμένουμε λοιπόν.   

Οι σκοτωμένοι του Ερντογάν θα ονομαστούν ήρωες…

Η βρωμόφατσα ο Ερντογάν. Αηδιαστικός. Κυρίως άσχημος. Κακάσχημος. Φάτσα που δεν την παρουσιάζεις στον επισκέπτη. Τον κρύβεις. Δεν θα του δώσεις γραφείο στην εταιρεία, δεν θα τον κάνεις πλασιέ. Μακριά. Στο υπόγειο και να απασχολείται σε ώρες νυχτερινές. Και τον λένε σουλτάνο. Είναι πράγματι σουλτάνος. Όπως όλοι οι εκλεγμένοι δημοκρατικά κυβερνήτες χωρών, οι οποίοι και ”δημοκρατικά” κάνουν το κουμάντο. Ασκούν σαν κανονικοί σουλτάνοι τα καθήκοντα τους. Δεν κατάλαβα. Σουλτάνος, καπετάν ένας είναι ο Ερντογάν, και δεν είναι ο Τραμπ, ο Μακρόν, ο Μητσοτάκης, ο όποιος πρωθυπουργός ή πρόεδρος εκλεγμένος; Όσο ρωτάει τον λαό π.χ. για να ξεκινήσει πόλεμο ο Ερντογάν, άλλο τόσο ρωτάει ο Πούτιν και ο Τραμπ. Δεν υπάρχουν δημοκρατικές διαδικασίες. Όλα είναι στην απόφαση του ενός. Πέρα απ’ αυτό. Ο ασχημάντρας Ερντογάν τους καραξεφτύλισε όλους. Έκανε του κεφαλιού του, και στη μπούκα στην Συρία τους έγραψε όλους κανονικά. Τι να την κάνω την καταδίκη των Ευρωπαίων για το νταηλήκι του σουλτάνου, σε ξένη επικράτεια. Μπορούν να τον σταματήσουν; Αυτό έχει σημασία. Και οι μεγάλοι της Ευρώπης το παίζουν… αλά ελληνική κυβέρνηση, που μας τα ζαλίζει με τις δίχως τέλος διαμαρτυρίες για την τουρκική προκλητικότητα. Σκοτώθηκαν τόσοι Τούρκοι στην ”επιχείρηση ειρήνης” του Ερντογάν στη Βόρεια Συρία. Αυτοί οι σκοτωμένοι, θα ονομαστούν ήρωες. Και θα τιμώνται από την πατρίδα για την εθνική προσφορά στη μάνα πατρίδα. Ας μην έλαβαν μέρος σε καμιά μάχη. σε καμιά συμπλοκή με τον εχθρό. Ας μη βάρεσαν ούτε ντουφεκιά γιατί στο δρόμο για τα σύνορα με τη Συρία δεν είδαν να πετάει μπεκάτσα. Ο λαός έχει ανάγκη από ήρωες. Δεν θα τον αφήσουν παραπονούμενο. Ορφανό από αγωνιστές, αντιστασιακούς, επαναστάτες, ρε, παιδί μου, από ήρωες. Ήδη, ο Ερντογάν έκανε την παραγγελιά. Η πρώτη μαρμάρινη στήλη είναι έτοιμη με τα πρώτα ονόματα των πεσόντων στον πόλεμο της Συρίας. Όπως λέμε πόλεμο στην Κορέα, στο Βιετνάμ, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ. Αφού σκοτώθηκαν Τούρκοι, είναι ήρωες. Δεν έχασαν τη ζωή τους σε αυτοκινητικό δυστύχημα, ούτε πήγαν από ανακοπή καρδιάς στο νοσοκομείο. Όπως ήρωες θα είναι και όλοι αυτοί, που θα σκοτώσουν τους σημερινούς εχθρούς. Και κανένας επίσημος δεν θα τους ζητήσει συγγνώμη, γιατί μετά από κάποια χρόνια, οι χθεσινοί εχθροί, έγιναν φίλοι και σύμμαχοι. Και γιατί να ζητήσουν συγγνώμη άλλωστε από τους πεθαμένους; Αν ήταν έτσι, τότε το κράτος να ζητήσει πίσω και όλες τις συντάξεις, και όσα άλλα πονηρά έδωσε στους συγγενείς πρώτου βαθμού των… ηρώων. Τις σκοτώστρες του έθνους και τους σκοτωμένους.

Ο Κορωνοϊός κατασκευάστηκε σε εργαστήριο

Τρομερά πράγματα. Παθαίνεις όταν τα διαβάζεις. Μόλις πριν λίγες εβδομάδες ο πλανήτης πληροφορείται πως ένας φονικός ιός από την κινέζικη πόλη Ουχάν απειλεί να σακατέψει κόσμο και κοσμάκη. Κάθε μέρα πλέον οι τρεις στις πέντε σοβαρές ειδήσεις είναι σχετικές με τον κορονοϊό. Οι δε φωτογραφίες σε νοσοκομεία και αεροδρόμια δίνουν το στίγμα της παγκόσμιας ανησυχίας. Στα λευκά ντυμένοι και οπλισμένοι με τα πιο σύγχρονα ιατρικά όργανα ακτινογραφούν κάθε ύποπτο κι όχι προκειμένου να περιοριστεί το κακό. Τελευταίας κοπής ο κορονοϊός; Ο Αμερικανός συγγραφέας Dean Koontz, ο οποίος έχει ξεχωρίσει για τα θρίλερ του, έγραψε το βιβλίο ”The Eyes of the Darkness”, Τα Μάτια του Σκότους. Εκδόθηκε το 1981 και προφητεύει την εμφάνιση του κορονοϊού!!! Είναι να μη σαλτάρεις. Κατά τον συγγραφέα ο ιός κατασκευάστηκε σε στρατιωτικό εργαστήριο στην πόλη Ουχάν (!!!!!!!!!!) από το Κομουνιστικό Κόμμα της Κίνας, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί ως βιολογικό όπλο. Μιλάμε για φοβερά πράγματα. Ο κατασκευασμένος στα εργαστήρια ιός είναι του τύπου coronavirus και του δόθηκε η ονομασία της νόσου ‘Wuhan-400’. Και μοιάζει με τον κορονοϊό του σήμερα. Θα έρθει και στην Αυστραλία ο ιός, αν δεν έχει έρθει ήδη. Επειδή είναι αδύνατον να τον σταματήσεις. Όποια μέτρα και να παρθούν. Καμιά προστασία δεν τον σταματά. Βήχει ο άλλος και σου κόλλησε χωρίς να το θέλει τον κορονοϊό. Υπ’ όψη, ότι αυτός που έβηξε ή φταρνίστηκε, να μη γνώριζε ότι και ο ίδιος ότι είχε προσβληθεί. Γιατί δεν πρόλαβε να εκδηλώσει τα συμπτώματα της ασθένειας του. Δύσπνοια, πυρετό, ξερόβηχα κ.α. Δεν υπάρχει εμβόλιο μέχρι στιγμής για τον κορονοϊό. Και πιθανόν να γίνει θύμα του, κάποιος μέσα σε νοσοκομείο. Ιδιαίτερα εκείνος που έχει ηλικία πάνω από 55-60 χρονών. Πότε θα μπουκάρει και επίσημα στην Αυστραλία; Άγνωστο. Πότε, δηλαδή, και εδώ θα αρχίσουμε να μετράμε κρούσματα μόλυνσης. Ακόμα είμαστε στη φάση του παρατηρητή. Ακούμε τι γίνεται στην Κίνα, Κορέα, ότι πλησίασε ο κίνδυνος στην Ιταλία. Και ότι το υπουργείο υγείας στην Αυστραλία, είναι σε κατάσταση ετοιμότητας. Και τα πρώτα απομονωμένα νοσοκομεία, θα είναι κάποια στάδια, που θα φιλοξενούν άτομα που έχουν προσβληθεί από τον ιό. Και την είδηση αυτή, την ειδησάρα θα έλεγα εγώ, τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης, την πέρασαν με μικρά γραμματάκια. Σαν να μην τους νοιάζει δηλαδή, τι ακριβώς συμβαίνει δίπλα τους. Κάτι παίζεται δίπλα μας, και μας το κρύβουν. Επί ευκαιρία. Έχω ζητήσει μια συνέντευξη, με άτομο από την Ελλάδα, που βρίσκεται μέσα στα πράγματα και γνωρίζει πολλά. Πάρα πολλά. Ελπίζω μόνο να μου απαντήσει. Ελπίζω.

Η θρυλική ντισκοτέκ που έγραψε ιστορία στην Αθήνα…

Μερικά πράγματα στην ζωή, όσο και αν το θέλεις, είναι αδύνατο να ξεχαστούν.  Όλοι μας λίγο – πολύ, έχουμε κρατήσει κάποιες νεανικές αναμνήσεις, που χαράχτηκαν με τον δικό τους τρόπο, μέσα στην ζωή μας. Προσωπικά, επειδή από πιτσιρικάς ήμουν λάτρης της μουσικής, γενικά, το μυαλό μου έχει καρφωθεί για μερικές δεκαετίες τώρα, σε μια ντισκοτέκ, που μας φιλοξενούσε τα χρόνια εκείνα, όταν γράφαμε την δική μας ιστορία, επάνω στην πίστα της. Ήταν η περίφημη για τα χρόνια εκείνη ντισκοτέκ, με το όνομα OMBRE. Όλη την εβδομάδα μαζεύαμε τα φραγκοδίφραγκα, για να τ’ αφήσουμε το Σάββατο στην είσοδο της OMBRE, που μας είχε μάθει βέβαια, με τα μικρά μας ονόματα. Εκεί ήταν το ιστορικό στέκι των φρικιών της τότε εποχής. OMBRE σημαίνει σκιές. Κατέβαινες μια ράμπα και έμπαινες στο μαγαζί, έχοντας όμως την εντύπωση πως είχες ανέβει σκάλα και ήσουν στον Ουρανό. Ναι, εκείνη η ράμπα ήταν μία Stairway to Heaven. Έχω ένα παράξενο αίσθημα, όταν θυμάμαι την OMBRE. Στο νου μου έρχεται ξανά και ξανά, μια κοπέλα, πανέμορφη εκείνα τα χρόνια, που ήταν σίγουρη, πως μπορούσε να κατακτήσει όλο τον κόσμο με τον χορό της. Χόρευε μπροστά στον μεγάλο καθρέπτη, απρόσιτη και απόλυτα αινιγματική. Μόνη της, αφού με τον τρόπο της μας έδειχνε, ότι δεν γούσταρε παρέα. Είχε όμως και δύο μηνύματα ο χορός της: Το ένα κόκκινο, έφερνε την ζωή, και το άλλο μαύρο, έφερνε φόβο. Αυτά ήταν και τα χρώματα που ήταν βαμμένη η OMBRE, και κάπου εκεί ρίχναμε άγκυρα όλοι μας. Για την ιστορία τώρα. Η ντίσκο έκλεισε κακήν κακώς. Τον Ιούνιο του 1990, όταν δύο παλικάρια «χαπάκηδες» της εποχής, ο πασίγνωστος Χουλ, μαχαίρωσε τον Σωτηράκη πάνω σε νταραβέρι, για μια κοπέλα. Ναι, κάποια από αυτά τα παιδιά, είχαν στις τσέπες τους χάπια και μπουκαλάκια με σιρόπια. Παιδιά οργισμένα, και μάλλον πολύ προχωρημένα για την τότε εποχή, που δεν ήθελαν να συμμορφωθούν με την σοβαρή κοινωνία. Αλλά, πριν ρωτήσουμε γιατί δεν συμμορφώνονταν τα παιδιά, ας σκεφτούμε καλύτερα, τι έκανε, και τι κάνει η κοινωνία, για να τα προσελκύσει. Όμως, πέρα από αυτά τα λίγα και σκοτεινά περιστατικά, η ντισκοτέκ για πολλά χρόνια ήταν η φτωχομάνα του Ροκ και πρόσωπα σημαντικά, που είχαν την πραγματική λάμψη του Ροκ, πέρασαν από εκεί. Μια μικρή σημείωση. Σκέφτηκα πολλές φορές, και κάθε φορά που πηγαίνω στην Ελλάδα, να έβρισκα έναν τρόπο, να επικοινωνούσα, ναι καλά το σκεφτήκατε, με την κοπέλα του καθρέφτη. Με κάποια αγγελία, ίσως σε κάποια τηλεοπτική εκπομπή, να την αναζητούσα, περισσότερο από περιέργεια, για να μάθαινα πως πέρασε στην ζωή της. Άραγε θα θυμόταν ότι πολλοί από εμάς την φέρναμε κάθε βράδυ στα όνειρά μας, για να μπορέσει να μας πάρει ο ύπνος; Παράξενα παιχνίδια που παίζει καμιά φορά η ζωή. Από τα χρόνια εκείνα, και από τους φίλους που είχα γνωρίσει, οι περισσότεροι έσβησαν χωρίς καν να το καταλάβουν, με μια σύριγγα στο χέρι. Ίσως γιατί οι περισσότεροι απ’ αυτούς ήταν τα λεγόμενα πλουσιόπαιδα της εποχής, και τα χιλιάρικα υπήρχαν άφθονα στις τσέπες τους. Η ζωή τους όμως ήταν πολύ σύντομη. Αντιθέσεις της ζωής.

Γιατί πηγαίνεις κόντρα στους νόμους της φύσης;

Δεν υπάρχει Θεός. Υπάρχει, αλλά δεν είναι τέλειος. Μιλάμε πολύ σοβαρά, αυτή τη στιγμή. Παραμύθια λέω. Ο Θεός είναι τέλειος. Ποιος το λέει αυτό; Η φύση ολόγυρά σου το λέει. Ποιος την έπλασε τη φύση; Ο Θεός. Άρα, είναι τέλειος. Τελειότατος. Άρα; Δεν στέκει με τίποτα από τη μια ο Θεός να έφτιαξε το κουνούπι ή την αράχνη και την κατσαρίδα, λέω έτσι στην τύχη τρία πλάσματα, τρία ζωϊκά είδη, τα οποία δημιούργησε τόσο τέλεια, τόσο ολοκληρωμένα, και από την άλλη να έκανε λάθος στο καλούπι για τον άνθρωπο. Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Η αράχνη. Το τέλειο πλάσμα. Το ασύλληπτο για τον ανθρώπινο νου. Το ακατανόητο για το μυαλουδάκι του δίποδου. Φοβερά πράγματα. Και η αράχνη με τα οκτώ μάτια, τόσα της χρειάζονται, για να παγιδεύσει το θύμα της, πλέκει αόρατο ιστό μούρλια, αριστουργηματικής κατασκευής. Δεν θα μας τρελάνουν. Ο ίδιος Θεός που σχεδίασε, που επινόησε και έδωσε ζωή σ’ αυτό το θαύμα που λέγεται αράχνη, ή μυρμήγκι, έδωσε ζωή και στον άνθρωπο. Μόνο αν συμφωνείς σ’ αυτό, μπορείς να διαβάσεις τώρα την συνέχεια. Γεννιέται ένα παιδί. Έρχεται η ώρα να αποχαιρετήσει την κοιλιά της μάνας του. Έτσι είναι κανονισμένο. Γεννιέται λοιπόν το πιτσιρίκι, και μόνο ένα πράγμα το ενδιαφέρει. Μόνο ένα πράμα περιμένει, και τίποτε άλλο. Τροφή. Δεν κατάλαβα. Θα το αφήσεις νηστικό; Όχι, βέβαια. Πρόσεξε τι διαβάζεις. Η θεία φύση, ο μέγας Θεός της φύσης, το έστησε απολύτως μαεστρικά το έργο. Εκείνο ακριβώς το γάλα, με τα συγκεκριμένα θρεπτικά στοιχεία, που θέλει το λυκόπουλο για να αναπτυχθεί και να εξελιχθεί σωματικά, και διανοητικά σε τέλειο λύκο, βρίσκεται στα βυζιά της μαμάς λύκαινας. Τσιρίζει το βρέφος τις πρώτες στιγμές του έξω από τον κόσμο. Γιατί; Πεινάει. Θέλει φαγητό. Τι θα του δώσεις να φάει; Τίποτα από το σουπερμάρκετ! Ούτε νερό εμφιαλωμένο, και τίποτα από την κουζίνα σου, από το ψυγείο σου. Μέγας ο Θεός. Μέγιστη η φύση. Δεν χρειάζεται να αγοράσεις τίποτα. Ούτε δολάριο να ξοδευτείς. Το καλό, το άγιο πράμα είναι τζάμπα. Είναι το γάλα της μάνας. Η ιδανική τροφή. Αναντικατάστατη τροφή το γάλα της μάνας. Γιατί η μάνα είναι μια. Είπαμε. Δεν κάνουμε ό,τι θέλουμε. Όλα τα ορίζει η φύση. Η σωστή μάνα θα αρχίσει αμέσως να αντιλαμβάνεται ποιο κλάμα του μωρού, είναι για φαγητό. Και εσύ κυρία μάνα, αδιαφορείς για την τελειότητα της φύσης, που σου χάρισε ο Θεός, και τι κάνεις; Μου γεμίζεις το παιδί, με σκόνες γάλατος, γιατί δεν θέλεις, ν’ ακολουθήσεις τον νόμο της φύσης. Να βοηθήσεις το μικρό σου, ν’ αναπτυχθεί φυσιολογικά και όχι ντοπαρισμένο. Δεν το κάνεις όμως, γιατί φοβάσαι μην χαλάσεις το στήθος σου, Έτσι δεν είναι; Το στήθος κυρά μου, δεν θα στο χαλάσει το μωρό σου. Η φύση είναι έτσι κανονισμένη, που αμέσως μετά τον θηλασμό, να επανέρχεται στην αρχική του θέση. Ο χρόνος είναι αυτός που θα αλλοιώσει την μορφή του στήθους και όχι ο μπόμπιρας. Ναι να ταΐσεις το μικρό σου με έτοιμο γάλα, όταν για λόγους υγείας, δεν μπορείς να του δώσεις το δικό σου γάλα. Αλλά να κουβαλάς μαζί σου τα μπουκάλια και να το φορτώνεις με έτοιμα παρασκευάσματα, που όλα αυτά αποσκοπούν στο κέρδος, τότε κάνεις το μεγαλύτερο λάθος της ζωή σου. Τα βλέπω σχεδόν καθημερινά, στα σοκάκια του Oakleigh. Oι μαμάδες, με τα τέλεια ντυσίματα, και τα πανάκριβα αρώματα, κάνουν το χρέος προς το παιδί τους, με σκόνη και ουσίες συντήρησης, που περιέχουν όλα αυτά τα συσκευάσματα, και να μην προσφέρουν στο παιδί τους, το μητρικό γάλα. Είπαμε, ό Θεός είναι τέλειος. Εμείς δεν είμαστε. Αλλά ποιος να το καταλάβει αυτό.

Ο Αλλάχ είναι μεγάλος, εγώ είμαι μικρός…

Απέναντι στο θάνατο, καλύτερα μην πεις το παραμικρό, αν δεν το σηκώνει η περίσταση. Προτίμησε τη σιωπή, από το να βγάλεις κάτι αταίριαστο. Ο θάνατος του άλλου, η απώλεια ζωής, απαιτεί σεβασμό. Και περισυλλογή. Η Συρία δέχθηκε, ένα νέο τρομοκρατικό κτύπημα. Δεν είναι το πρώτο, αλλά ούτε και το τελευταίο. Τουλάχιστον όσο θα ζούμε εμείς. Θα πω όμως το εξής, με επίγνωση του τι γράφω: Επειδή δεν γίνεται σε χώρους που κινείται πολύ κόσμος, όπως είναι γήπεδα, αεροδρόμια, σταθμοί μετρό, σιδηροδρόμου, να εμποδιστεί το κακό, και ειδικά, όταν οι δράστες είναι πιωμένοι με θρησκευτική μαστούρα. Το πιο δυνατό ποτό είναι αυτό, και με ιδιαίτερο μίσος, ενάντια στη λευκή φυλή. «Ο Αλλάχ είναι μεγάλος» ακούγεται πάντα, πριν σκάσουν οι μπόμπες, οι εκρηκτικοί μηχανισμοί, που είναι δεμένοι οι τρομοκράτες για να σκορπίσουν τον θάνατο. Βεβαίως, είναι μεγάλος ο Αλλάχ. Πολύ μεγάλος. Πάρα πολύ μεγάλος. Τόσο μεγάλος που δίνει την θανατική εντολή στους πιστούς του. «Σκοτώστε τους άπιστους». Άσε τώρα, τους άλλους πιστούς μουσουλμάνους, να καταδικάζουν την τρομοκρατία, που θα σκοτώσει 10, 100, αν είναι δυνατόν 1.000 και 10.000 ψυχές. Αυτοί που λένε ότι ο Αλλάχ δεν θέλει τέτοια πράγματα, φαίνεται ότι δεν έχουν τόσο μεγάλη «επικοινωνία» με τον μεγαλοδύναμο, όπως οι ταγμένοι, οι ορκισμένοι τρομοκράτες. Αυτοί δηλαδή, που έχουν πάρει την εντολή, ότι όσους πιο πολλούς σκοτώσουν, τόσο καλύτερα θα τους έχει ο Αλλάχ. Ο δικός τους θεός. Τι πιστεύω τώρα εγώ. Όσοι Αλλάχ και αν βγουν και δώσουν μήνυμα στους πιστούς τους, ότι ο Θεός δεν θέλει να τρέχει αίμα, αυτοί θα βρουν τον δικό τους Αλλάχ, που θα τους έχει στείλει την εντολή να βαρέσουν όποιον βρίσκουν μπροστά τους. Ένα αεροπλάνο την Πέμπτη το βράδυ πάνω από την Συρία, απέφυγε μια σειρά πυραύλων μόνο από καθαρή τύχη. Ο πιλότος κατάφερε να κάνει αναγκαστική προσγείωση, σε κάποιο Ρωσικό στρατιωτικό αεροδρόμιο, και οι επιβάτες γλύτωσαν. Θα τολμήσω να γράψω και κάτι ακόμη: Σκοπός των τρομοκρατών, είναι να καταφέρουν να τινάξουν ένα αεροπλάνο στον αέρα. Αν το πετύχουν αυτό, πείτε μου πόσοι από εμάς, που ταξιδεύουμε συχνά, θα τολμήσουμε, να ξαναμπούμε μέσα σε αεροπλάνο. Εγώ πάντως όχι. Προτιμώ να πεθάνω τουλάχιστον προσγειωμένος, και όχι να με μαζεύουν κομματάκι – κομματάκι σε σακούλες μέσα. Ο Αλλάχ είναι μεγάλος, εγώ είμαι μικρός

Μέλη της Αλβανικής μαφίας, ήταν και αρχηγοί κομμάτων…..

Πηγαίνω σχεδόν, κάθε χρόνο στην Ελλάδα. Και κάθε χρόνο, την βλέπω όλο και σε πιο χειρότερη κατάσταση. Ποτέ ο Έλληνας δεν φοβόταν, να βγει μόνος του, έξω απ’ το σπίτι, οποιαδήποτε ώρα και στιγμή.  Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Ακούγεται απίστευτο είναι όμως αληθινό. Αφορμή για το σημερινό κομμάτι, η είδηση πριν από λίγο, ότι τα ΜΑΤ συγκρούστηκαν με ομάδες λαθρομεταναστών στην Μόρια, με μεγάλες ζημιές. Ας πούμε λοιπόν κάποια πράγματα, με τ’ όνομά τους. Οι πιο στυγνές, οι πιο ωμές εστίες κακοποιών ξεφύτρωσαν στην Αλβανία μετά τη δικτατορία του Χότζα. Η Πολωνία, η Τσεχία ξεπάστρεψαν μάλλον σύντομα τον αμερικάνικου τύπου γκαγκστερισμό. Υπέφεραν περισσότερο η Ρουμανία και η Βουλγαρία. Από το μέτριο μέχρι το μηδαμινό, ήταν η παρανομία στην Ουγγαρία. Στην Αλβανία το έργο ήταν διαφορετικό. Δηλαδή; Ας το πάρει το ποτάμι. Μέλη της Αλβανικής μαφίας ήταν και αρχηγοί κομμάτων. Δεν λέω τίποτα άγνωστο στις μυστικές υπηρεσίες των ευρωπαϊκών χωρών. Και επειδή μιλάμε για μαφιόζικη δράση, η Ελλάδα την ένιωσε στο πετσί της, την δεκαετία του 90 και μετά. Με την ευκαιρία για να μιλάμε και με στοιχεία, μια αληθινή ιστορία.  Τον Μάρτιο του 1998 ο πρόεδρος της κοινότητας Παλαιού Κεραμιδίου στο νομό Πιερίας, κάποιος κύριος Βασίλειος Κουρκούτας, βρήκε τη λύση στο πρόβλημα με τους Αλβανούς. ”Απαγορεύεται να κυκλοφορούν, μετά τη δύση του ηλίου!”. Μιλάω σοβαρά αυτή τη στιγμή, δεν κάνω πλάκα. Ο κοινοτάρχης, έβγαλε αποσπάσματα στους δρόμους, και όποιος Αλβανός, τολμούσε να ξεμυτήσει, του την πέφτανε δεόντως. Κάποιον Αλβανό θυμάμαι, τον ρίξανε σε ένα πηγάδι. Φοβερά πράγματα. Το πιο φοβερό όμως ήταν, ότι ξεσηκωθήκανε όλα τα νούμερα στην Ελλάδα, που το παίζανε δημοκράτες, και υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και λέγανε τα δικά τους. Ντροπή στους φασίστες. Δεν επιτρέπονται αυτά στην Ελλάδα, που δίδαξε πολιτισμό. Ποια ανθρώπινα δικαιώματα, ρε; Τα ρεμάλια χωρίς ταυτότητα, διαβατήριο, ούτε άδεια εργασίας, δεν έχουν δικαιώματα. Οι κανονικοί άνθρωποι, είτε Έλληνες είναι αυτοί, είτε ξένοι, έχουν μόνο δικαιώματα. Αυτοί που δουλεύουν, που νοικιάζουν σπίτι, που έχουν χαρτιά, που είναι νομοταγείς, είτε Αλβανοί, είτε Κούρδοι, είτε οποιδήποτε άλλοι. Αυτοί που ληστεύουν, που σκοτώνουν, ποια δικαιώματα έχουν; Λοιπόν. Αν είναι καθάρματα μια φορά, εκείνοι οι Αλβανοί που μπήκαν μέσα στην Ελλάδα, και έφτιαξαν συμμορίες, τότε άλλες δέκα φορές καθάρματα, είναι όλοι οι Έλληνες υποστηρικτές τους, αυτοί που λέγανε, πως και εμείς οι Έλληνες έχουμε εφτά εκατομμύρια μετανάστες στο εξωτερικό. Τι πάει να πει αυτό ρε; Ότι οι Έλληνες στην Αμερική και τον Καναδά, την Γερμανία και την Αυστραλία είχαν φτιάξει συμμορίες; Για να βγάλει ρε μάγκα, το μεροκάματο ο Έλληνας στο εξωτερικό, του γινόταν ο κώλος τάλιρο, από τη δουλειά, με τα Σαββατοκύριακα και τις υπερωρίες. Στην Ελλάδα οι Αλβανοί, μπαίνανε μέσα στα σπίτια, και τα κάνανε μπουρδέλο. Σε καμία χώρα της Ευρώπης, δεν έφθασαν, ένα εκατομμύριο οι λαθρομετανάστες. Ποιος σκέφθηκε τα φουκαριάρικα τα γερόντια, που ζούσανε μόνοι τους στα χωριά; Μάθε και το άλλο: Από τους Αλβανούς ξεκίνησαν και οι πρώτες μαφιόζικες ομάδες, προκειμένου να πάρουν την προστασία, στα νυχτερινά κέντρα της παραλιακής.  Πληροφορίες πάντα από πρώτο χέρι. Έπρεπε να πέσει η πείνα στο μπουρδέλο, για να αρχίσουν να αραιώνουν οι Αλβανοί κακοποιοί. Διαφορετικά θα γινόταν το έργο του κοινοτάρχη Κουρκούτα αλλά ανάποδα αυτή την φορά. ”Απαγορεύεται στους Έλληνες να κυκλοφοράνε έξω, μετά τη δύση του ηλίου”. Φύγανε οι Αλβανοί μαφιόζοι, και μετά βρήκαν τον δρόμο ανοικτό, οι Τσετσένοι, οι Μαυροβούνιοι, οι Σέρβοι, και το κάθε καρυδιάς καρύδι. Αυτά πληρώνει τώρα η Ελλάδα, και θα τα πληρώνει για πολλά χρόνια ακόμη.

Έχει παραβρωμίσει η δουλειά με τον Ερντογάν…

Τρώγεται ο Ερντογάν, με τα νύχια του, αλλά ακόμη και με τις τρίχες στον πισινό του. Ολοφάνερο αυτό. Δεν περνάει μέρα, χωρίς ο Τούρκος να κάνει μια κίνηση, να δείξει πως είναι πανέτοιμος να δαγκώσει. Να αρπάξει νταηλήδικα ότι του… ανήκει. Γιατί έχει… υποχρέωση, να προστατέψει τα συμφέροντα της χώρας του. Έχουμε μπλέξει όμως σαν Ελλάδα. Βέβαια πάντα είμασταν μπλεγμένοι με τον Τούρκο, αλλά είναι η πρώτη φορά μετά το 1821, που ο Τούρκος το παρατραβάει τόσο χοντρά. Και με την ευκαιρία των διεκδικήσεων του σε ξένες θάλασσες, κάνει φόρα πατρίδα επίδειξη δύναμης, και προσωπικού τσαμπουκά στον πλανήτη όλο. Γιατί όμως ο Ερντογάν ψάχνεται για τσαμπουκάδες, και αφού πετάει με τα αεροπλάνα, πάνω από το Αιγαίο και δεν δίνει δεκάρα τσακιστή, τώρα βγάζει και τα πλοία του στα Ελληνικά νερά, και ψάχνουν για πετρέλαια. Εδώ λοιπόν, θα πούμε κάποια πράγματα. Η Ελλάδα δεν απαντάει στις προκλήσεις, για πολλούς και διάφορους λόγους. Ο πρώτος και κύριος είναι, ότι είναι στην Ευρώπη, και χτύπημα εναντίον της Ελλάδος, θα σημαίνει χτύπημα στην Ευρώπη. Ο δεύτερος λόγος, και εξίσου σημαντικός, είναι ότι η Τουρκία έχει ανοικτά μέτωπα παντού. Χτύπημα εναντίον της Ελλάδος, δίνει την ευκαιρία σε όλους τους αντιπάλους της να σαλτάρουν μέσα στην πόλη. Γιατί αλλιώς να αντιμετωπίζεις μια χώρα, και αλλιώς δέκα. Ο τρίτος και ο κυριότερος, με πληροφορίες από πρώτο χέρι, είναι ότι ο Ερντογάν, δεν θέλει σε καμιά περίπτωση η Ελλάδα, να εξασφαλίσει πετρέλαια, μέσα στον δικό της χώρο. Μια τέτοια κίνηση θα εξασφαλίζει πολλαπλές πτήσεις πάνω από το Αιγαίο, και αναχαιτίσεις Τουρκικών αεροσκαφών, ανά πάσα στιγμή, και με μηδαμινά έξοδα.  Έχει παραβρωμίσει η δουλειά, για τις σκέψεις του Ερντογάν. Να κάνει πίσω αυτή την στιγμή ο Τούρκος, είναι απίθανο. Να αναδιπλωθεί, να κρυφτεί στην τρύπα του, όση είναι αυτή, και να επανέλθει μετά από ένα – δυο – τρία χρόνια πάλι, αυτό παίζεται. Όταν θα έχει ξεκαθαριστεί δηλαδή ο λογαριασμός. Τι οφέλη θα έχει αποκομίσει η Ελλάδα από το πετρέλαιο. Από την άλλη, δεν τον παίρνει σήμερα, να τραβήξει το γιαταγάνι, και να μπουκάρει με το έτσι θέλω. Έτσι λοιπόν, κινείται ”διπλωματικά”, αλλά με γκαγκστερική τακτική, με στόχο να διεθνοποιήσει το ζήτημα, για να μπορέσει να κάτσει στο τραπέζι των ”συζητήσεων” και ότι αρπάξει. Η Ελλάδα όμως τι κάνει; Κανείς δεν ξέρει, μάλλον τι κάνει η Ελλάδα, απ’ αυτά που δεν λέγονται. Αυτό είναι. Τι κάνει, όχι το τι παρλάρει η Ελλάδα για τη βρομοδουλειά του γείτονα. Και όταν λέμε ”τι κάνει” η Ελλάδα, δεν εννοούμε αυτά τα γνωστά, την όποια κινητικότητα σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής. Το ζητούμενο είναι τι ”κάνει” η χώρα μας, προκειμένου να προετοιμαστεί εσωτερικά, για παν ενδεχόμενο. Το ενδεχόμενο ενός αυριανού πολέμου. Τίποτα απολύτως.

Πορνεία: Το αρχαιότερο επάγγελμα του κόσμου…

Όλα ξεκινάνε από την ανάγκη. Αυτή είναι η κινητήρια δύναμη στον πλανήτη: Η Ανάγκη. Από τότε που βρέθηκε ο άνθρωπος στη γη, ορίζει στην πορεία του αυτό που χρειάζεται. Το φαγητό, ο ύπνος, το σεξ, το χρήμα. Κανείς δεν κουνάει τα πόδια του να δουλέψει, να διαδηλώσει, να βρίσει, να πάει σινεμά, μπάνιο, πλατεία, γήπεδο, αν δεν τον τραβάει γιαυτό η ανάγκη. Οι κοινωνίες, οι θρησκείες, οι επαναστάσεις, τα ταξίδια, ο τζόγος, το εμπόριο, τα πάντα όλα κτίστηκαν γιατί τα έχει ανάγκη ο άνθρωπος.  Εδώ θα λέμε μόνο αλήθειες. Και τα ζώα όλα δεν κάνουν τίποτα, μα τίποτα παρά μόνο ότι έχουν ανάγκη. Να εξασφαλίσουν τροφή, να ζευγαρώσουν και να ζήσουν, δηλαδή να αποφύγουν τον κίνδυνο να γίνουν μεζές άλλου ζώου. Η πορνεία. Το λένε το αρχαιότερο επάγγελμα της γυναίκας. Από την ανάγκη να πάνε με κάποια γυναίκα οι άνδρες. Επάγγελμα που ποτέ στο διάβα της Ιστορίας του, δεν έγινε παρελθόν. Το τονίζω αυτό, γιατί με τους χρόνους και τους καιρούς, δεκάδες, ίσως και εκατοντάδες άλλα επαγγέλματα καταργήθηκαν. Και πως να περάσει στην Ιστορία η πορνεία όταν την έχει ανάγκη ένα μεγάλο κομμάτι του ανδρικού πληθυσμού;  Παντρεμένος είναι ο άλλος, και μια φορά την εβδομάδα βρίσκεται σε πολυτελέστατο οίκο ανοχής της Μελβούρνης. Μάλλα λόγια υπάρχουν ακόμα πόρνες, όχι γιατί κάποιες γυναίκες είναι γεννημένες πουτάνες, αλλά γιατί τις έχουν ανάγκη κάποιοι άνδρες. Γιατί όμως γίνεται και πόρνη μια γυναίκα, που δεν είχε καν σκεφτεί, πως θα έφτανε να πηγαίνει με κάποιον άντρα, που δεν είναι η σχέση της. Που δεν το κάνει με την προοπτική ότι μαυτόν τον άνδρα αύριο θα παντρευτώ. Ούτε από προσωπική σεξουαλική ικανοποίηση. Το κάνει από την ανάγκη για χρήματα. Στα βαθιά όμως τώρα. Sugar girl,  το γκομενάκι στα Ελληνικά, ο νέος τύπος της πόρνης που γεννήθηκε τα τελευταία 40 χρόνια στην Ευρώπη, και εξαπλώθηκε σε Αμερική και Ασία. Η πιτσιρίκα της πανεπιστημιακής ηλικίας, που δεν μπαίνει σε μπουρδέλο και κονομάει σταθερό και χοντρό χαρτζιλίκι, ανάλογα με πόσους sugar daddies πάει κατά σύστημα. Με δυο ή πέντε, sugar daddies, βρίσκεται μια ή δυο φορές την εβδομάδα; Το μεγάλο ερώτημα. Ο sugar daddy είναι ο ματσωμένος σαραντάρης, πενηντάρης ίσως και εξηντάρης. Παντρεμένος συνήθως, και πληρώνει ξενοδοχείο, δείπνο, ίσως και δώρα, ταξίδια και βέβαια την αμοιβή της sugar baby, της γκομενίτσας δηλαδή, η οποία αποφάσισε για κάποιο διάστημα, να το παίζει κυριλάτη γκόμενα. Και οι δυο πλευρές κάνουν τη δουλειά τους. Ο άντρας ξαπλώνει με φρέσκια σάρκα, και ξέρει τι, αλλά και πόσο του κοστίζει. Η πωλήτρια καταστήματος, φοιτήτρια ή, υπάλληλος σε κάποια εταιρία συνειδητά πουλάει το κορμί της για τα φράγκα, και ούτε γάτα, ούτε ζημιά.

Ο δάσκαλος του νηπιαγωγείου.

Μια φορά και έναν καιρό, πριν από 20 περίπου χρόνια, με είχαν φωνάξει στο σχολείο της κόρης μου, για μια παρουσίαση, με θέμα τις εφημερίδες της τότε εποχής, με τις σημερινές. Τότε με μια βέργα στο χέρι θυμάμαι, όχι για να κοπανάω τα πιτσιρίκια, αλλά για να κάνω καλύτερα το μάθημα, με όσα χρειαζόντουσαν να τους δείχνω, στον μαυροπίνακα. Παιδιά, αυτό είναι μια τυπογραφική μηχανή, αυτό είναι το μελάνι, αυτό είναι ένα αυτοκίνητο, που θα χρειαστεί να το βάλουμε στην πρώτη σελίδα. Και στην συνέχεια…. Αυτό είναι ένα βουνό, … Και αυτό είναι ένα δάσος. Να, και μια λίμνη, παραπέρα μια ζούγκλα, να ένα δελφίνι στη θάλασσα, να μια αρκούδα, αυτό είναι πεύκο… Μεγάλωσαν τα παιδιά του νηπιαγωγείου, και μετά από 20 χρόνια περίπου, με βρήκαν και πάλι μπροστά τους. Πάλι δίπλα σε κάποιον πίνακα, αλλά “ώριμος καθηγητής” πια. Παιδιά, σήμερα το μάθημά μας είναι: Τι έχει εξαφανιστεί από τη γη… Να, εδώ ήταν κάποτε ένα ποτάμι, βλέπουμε τα ίχνη του. Σήμερα όμως είναι, ένα… πρώην ποτάμι. Αυτή εδώ, είναι μια πρώην πεδιάδα. Και εδώ κάποτε ήταν ένα γεμάτο ζωή δάσος. Σήμερα δυστυχώς είναι, ένα πρώην δάσος. Μια είδηση που διάβασα, με έβαλε σε μεγάλες σκέψεις. Αμολήθηκε στον ανοιχτό ωκεανό, και είναι άγνωστο προς τα που θα κατευθυνθεί, ένα τεράστιο, εκατομμυρίων τόνων παγόβουνο, που αποκολλήθηκε από τις ακτές της Ανταρκτικής. Η ΝΑΣΑ μέσω δορυφόρου, προς το παρόν, παρακολουθεί το 33 χιλιομέτρων σε μήκος παγόβουνο, και πλάτος 20 χλμ., στο μέγεθος, όσο το Λονδίνο. Εκεί που βρίσκεται το παγόβουνο δεν κυκλοφορούν βαπόρια, όμως κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει την πιθανότητα, να μπουκάρει σε κάποια θάλασσα, με ναυτική δραστηριότητα. Η τελευταία τίγρης της Τασμανίας, είναι το τελευταίο γνωστό ζώο, που πέθανε σε συνθήκες αιχμαλωσίας το 1936. Μετά από 20 εκατομμύρια χρόνια διαβίωσης στον πλανήτη, κηρύχθηκε οριστικά εξαφανισμένο, το Λευκό Δελφίνι, του ποταμού Γιανγκτζέ στην Κίνα. Ένας Έλληνας κυνηγός πριν από 11 χρόνια, με καραμπίνα, σκότωσε στη λίμνη Κερκίνη μια νανόχηνα, το πιο σπάνιο είδος στον κόσμο.    Ένας άλλος κυνηγός σκότωσε έναν ψαραετό της Γιάλοβας, μέσα στα όρια του καταφυγίου Άγριας Ζωής, στον Έβρο.  Ένα σπάνιο προστατευόμενο αρπακτικό, που για χρόνια ξεχειμώνιαζε στην περιοχή, και είχε εξελιχθεί σε “σύμβολό” της. Είναι και οι κυνηγοί. Και οι ψαράδες με τα δίχτυα τους. Και βέβαια ο σύγχρονος τρόπος ζωής του ανθρώπου, που σακατεύει το φυσικό περιβάλλον. Μας υποδέχεται μια άλλη Γη όταν ερχόμαστε στη ζωή. Και εμείς μια άλλη Γη εγκαταλείπουμε, όταν θα πεθάνουμε. Μετά τον άνθρωπο, καταδικασμένος να πεθάνει, είναι και ο πλανήτης. Μόνο που τότε δεν θα υπάρχει ζωή, εκτός από τον πρώην πλανήτη Γη.

Ο άνθρωπος δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τον μεγαλύτερο εχθρό του…

Κάνω μια βόλτα σχεδόν καθημερινά, στα σοκάκια του Oakleigh, και προσπαθώ πολλές φορές να γυρίζω πίσω το λογισμό μου. Το πόσο πίσω έχει να κάνει με την διάρκεια κάποιας ευχάριστης ανάμνησης. Γιατί άλλο; Να αναπολήσω πράματα που θα ήθελα να μην έχουν συμβεί; Ή μήπως επειδή ο νους μου είναι ανίκανος να διαγράψει τα μαύρα, πρέπει εγώ να τα ξαναφέρνω στο μυαλό μου. Δεν ελέγχω το υποσυνείδητο; Κι οι δεκαετίες του ’80 ή του ’90 δεν είναι δα και τόσο μακρινές. Κι όμως, έτσι μοιάζουν. Στο ντύσιμο των ανθρώπων, και στον τρόπο έκφρασης των συναισθημάτων τους. Στην οικογενειακή διασκέδαση. Άλλος πολιτισμός μάλλον Γιατί έχουμε μάθει πλέον να λέμε, κάθε πέρσι και καλύτερα. Και όχι άδικα, αν κοιτάξουμε λίγο στο παρελθόν μας. Πόσοι είμασταν και πόσοι μείναμε. ‘Ο άνθρωπος σήμερα είναι ανίκανος να διαχειριστεί την ελευθερία του. Ο φόβος για τον θάνατο, είτε αφορά τον ίδιον, είτε κάποιο προσφιλές του πρόσωπο, έχει μεγαλώσει. Τρέμει μια έσχατη μοναχικότητα. Δεν βρίσκει κάποιο προφανές νόημα στην σύγχρονη ζωή.            Δεν μιλάω για σχιζοφρενείς ή μανιοκαταθλιπτικούς. Μιλάω για ανθρώπους, αυτούς που αποκαλούμε της διπλανής πόρτας. Ωραίοι ή άσχημοι. Οικογενειάρχες ή εργένηδες. Με σημαντικές επαγγελματικές επιτυχίες ή απλοί βιοπαλαιστές. Που ταυτόχρονα όμως, ντρέπονται που επισκέπτονται τους ειδικούς. Διότι το τελειότερο δημιούργημα του θεού, είναι ατελέστατο. Πάλεψε αιώνες να φύγει από τις κουφάλες των δένδρων ή τις σπηλιές. Για να μην νοιώθει μοναξιά ή ανασφάλεια. Και οργάνωσε κοινωνίες σε πόλεις ή σε χωριά. Και τελικά επανίδρυσε την φυσική ζούγκλα με τους κανόνες της μέσα στα τσιμέντα. Και δημοκρατικά μάλιστα. Αβίαστα. Και φόρτωσε το μυαλό του με ένα σωρό άχρηστες πληροφορίες. Γέμισε και την δήθεν βελτίωση της ζωής του με ένα κάρο επικίνδυνα ηλεκτρονικά. Που κανείς ακόμα δεν γνωρίζει, πόσο επικίνδυνα είναι για τα κορμιά, τις ψυχές, ή το φυσικό περιβάλλον. Αύριο ξημερώνει βέβαια, μια άλλη μέρα. Χωρίς να λες την αλήθεια ούτε στον ίδιο τον εαυτό σου. Γιατί μέρα θα έρθει σίγουρα, αλλά θα έρθει και νύχτα. Που είναι πιο σημαντική, τελικά. Διότι η φύση σου δείχνει το κανονικότατο μέλλον της ανθρωπότητας , που είναι το σκοτάδι. Από εκεί ήρθαμε, και εκεί πηγαίνουμε. Και όμως, ακόμη και σήμερα, με όλα τα φώτα της επιστήμης επάνω του, ο άνθρωπος δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τον μεγαλύτερο εχθρό του; Τον εαυτό του δηλαδή. Μήπως μπορέσει και καταλάβει ο άνθρωπος, ότι μπορεί να ζήσει και χωρίς φως όταν κρύβεται ο ήλιος. Όπως παλιά, που δεν είχαν εφευρεθεί ακόμα οι ψυχιατρικές, οι ψυχολογίες ή οι τοξικολογικές θεραπείες καταστολής. Που φυσικά υπήρχαν προβλήματα, αλλά λυνόντουσαν πολύ πιο εύκολα. Κι όταν το χαμόγελο εμφανιζόταν στην φάτσα των ανθρώπων, ήταν πραγματικό.    Ο άνθρωπος όμως είχε πρόβλημα που πέθαινε νεότατος. Έτσι λέμε εμείς. Οι παλιότεροι μια χαρά συμπλήρωναν έναν καθορισμένο βιολογικό κύκλο. Εμείς που κατορθώσαμε και τον μεγαλώσαμε σήμερα, τι καταφέραμε; Να ανακαλύψουμε την χαρά της ύπαρξης μετά τα 80, με τα ψυχοφάρμακα και τις μαγκούρες; Βρήκαμε την τρέλα της βαριεστημάρας. Ή μήπως την τελειότητα της εμπειρίας με την αρτηριοσκλήρυνση, που είναι αδύνατον να σου επιτρέψει να καταλάβεις ότι είσαι άχρηστος.Και υποθέτω λοιπόν, ότι ακόμα και τώρα είμαστε πολύ άτυχοι, που θα φύγουμε και δεν θα μάθουμε τι συμβαίνει μετά από 150 χρόνια ζωής . Που θέλουμε το κοντέρ να τρέξει, ακόμα και καλωδιωμένοι σε κάποιον μηχανικό αναπνευστήρα. Σαν αποκόμματα ζωής, αλλά… Αλλά με πάθος όλα τα δισεκατομμύρια ηλίθιων που βαραίνουν τον πλανήτη, να ξεπεράσουν τον ένα και μοναδικό θεό: τον Χάρο. Που κάθεται ήρεμος, και ατάραχος, στην χρυσοποίκιλτη του πολυθρόνα παρέα με τον Κέρβερο. Και πολύ φυσιολογικά ο άνθρωπος, τον έχει ξηλώσει εδώ και κάτι αιώνες από θεό τον Άδη. Αφού δεν συμφωνεί μαζί του. Κι αφού η ιατρική τελικά θα φέρει την αθανασία. Και δεν βιάζεται διότι παρακολουθεί ιατρική και γελάει. Όντας υπομονετικός και σίγουρος. Τον έχει πιάσει βέβαια μια αγωνία σε σχέση με την αθανασία, που είναι προ των πυλών, αλλά όταν έχει σύμμαχο την πυρηνική ενέργεια, τι να φοβηθεί; Με το πάτημα ενός κουμπιού, και έφυγες για άλλα μονοπάτια.

This image has an empty alt attribute; its file name is aaaa-1.jpg

Όταν ζεις, με το όπλο χέρι….

Θυμάμαι, όταν πρωτοήρθαμε στην Αυστραλία, αρχές της δεκαετίας του 70, οι περισσότεροι από εμάς, φοβόμαστε να βγούμε τα βράδυα, έξω από τα σπίτια μας. Μεγαλώσαμε με την ιδέα, ότι στην Αυστραλία, ο κόσμος ζει σε γκαγκστερουπόλεις, και όχι μόνο στην Μελβούρνη που πρώτο – φτάσαμε, αλλά σε ολόκληρη την Αυστραλία γενικά. Τότε που ο αρχηγός της Ιταλικής μαφίας, με ένα νεύμα έδινε εντολή, να σκοτώσουν κάποιον φρούτο έμπορα, στην μαρκέτα του περίφημου Footscray. Γενικά διαβάζαμε, ότι η εγκληματικότητα ήταν στο κόκκινο, και ανατριχιάζαμε. Κάθε μέρα και ένας φόνος. Στα σπίτια, στους δρόμους, στα πάρκα, κ.λ.π. Τα πράγματα όμως άλλαξαν, και φοβόμαστε πλέον να διαβάσουμε ειδήσεις, όχι για την Αυστραλία, αλλά για την ίδια μας την πατρίδα την Ελλάδα. Η γενιά μου βίωσε όλες τις απίθανες μεταλλάξεις που προέκυψαν στην Αθήνα. Χωρίς υπερβολή τέτοιες αλλαγές σε κανένα μέρος του πλανήτη. Τέτοια εγκλήματα, ούτε στις αντίπαλες συμμορίες στο Μεξικό. Και φτάσαμε πριν από λίγες μέρες, σε μια ταβέρνα οικογενειακή, να την κάνει ο άλλος να χορτάσει με κοψίδια και κοκορέτσια, και να γίνονται οι ίδιοι κοψίδια, από σφαίρες επαγγελματιών εκτελεστών. Μπροστά στις γυναίκες τους και τα παιδιά τους. Ξεκαθάρισμα λογαριασμών, ανάμεσα σε μαφιόζικες συμμορίες άλφα κλάσεως. Τι άλλο, όταν οι στόχοι, οι σκοτωμένοι δηλαδή, ήταν αρχηγοί στο εμπόριο της άσπρης, στο Μαυροβούνιο.Δεν γινόταν διαφορετικά. Το πολύ χρήμα, καλύτερα να το λες χρυσάφι, που αφήνει η βρωμοδουλειά στο βαρύ ναρκωτικό, είναι η αιτία να γεννηθούν κόζα νόστρες, ειδικά στο ”πέρασμα” του Μαυροβουνίου.  Μεγάλη ιστορία το Μαυροβούνιο, αλλά όχι επί του παρόντος. Δεν έγινε το άλλο, δηλαδή ότι κάποιοι Σερβομαυροβούνιοι με τσιτσιλιάνικη κουλτούρα κατάφεραν να πάρουν το κουμάντο. Αν μιλάμε πραγματικά, όχι με μυθολογία κινηματογράφου, πρόκειται για γκάγκστερς του Μοντενέγκρο (Μαυροβούνιο) σε επίπεδο γυφτιάς, ανίκανοι να τακιμιάσουν, να χωρίσουν τα οικόπεδα, και να βάλουν θεμέλια στην παράνομη βιομηχανία τους. Τέλειωσε ο δικτάτωρ της Σερβίας, εκείνη η λέρα ο Μιλόσεβιτς, καθάρισαν και το κορυφαίο αστέρι, τον περιβόητο Αρκάν, μετά την εποχή Τίτο, και άρχισαν να γράφουν το ένα μετά το άλλο τα ”συμβόλαια”. Το πρόσφατο, όχι και το τελευταίο, αυτό στις ψησταριές της Βάρης. Και σύντομα θ’ ακολουθήσουν και πολλά άλλα, αφού ο πρώτος τους στόχος, ήταν να ξεμπερδέψουν πρώτα, με τους Έλληνες νονούς. Έχουν σκοτώσει μέχρι τώρα, πάνω από 30, αλλά η λίστα είναι ατέλειωτη. Και όπως μου έλεγε και ένα φιλαράκι στην Ελλάδα, γνωστός σε κάποια νυχτερινά στέκια, φεύγουμε φίλε μου από το σπίτι μας, και αποχαιρετούμε την οικογένεια, σαν είναι η τελευταία μας φορά. Γιατί για πολλούς από εμάς, ήταν και η τελευταία νύχτα.. Όταν ζεις φίλε, με το χέρι στο όπλο, το μόνο σίγουρο είναι, ότι και από όπλο θα φύγεις…….

Στον κόσμο του σήμερα, στον κόσμο του χθες…

Υπάρχουν κάποιες αδύναμες χώρες με «αγαθά» που δεν τα έχουν άλλες ισχυρές χώρες. Οι ισχυρές χώρες λυσσάνε να αποκτήσουν αυτά τα αγαθά με κάθε τρόπο. Φτάνουν στο σημείο να δημιουργούν από το πουθενά εχθροπραξίες και πολέμους. Πρώτον για να «βάλουν χέρι» στον εσωτερικό πλούτο των αδύναμων χωρών. Δεύτερον για να πουλάνε πολεμικό εξοπλισμό τα εργοστάσια τους, τρίτον για να έχουν μετά δουλειά οι κατασκευαστικές εταιρίες τους. Να ανοικοδομήσουν τις βομβαρδισμένες χώρες κτλ. κτλ. Οι ισχυρές χώρες ισχυρίζονται πως πολεμάνε την τρομοκρατία… Και αρχίζουν οι βομβαρδισμοί, οι άνισες μάχες, τα δηλητηριώδη αέρια, οι βασανισμοί, οι δολοφονίες και πολλά ακόμα που δεν θα μάθουμε ποτέ. Πόλεις και χωριά των αδύναμων χωρών καταστρέφονται και ερημώνουν. Καταστρέφεται η ζωή των ανθρώπων. Των γυναικών. Των ηλικιωμένων. Των παιδιών… Αποφασίζουν πως δεν είναι ζωή αυτή. Μαζεύουν κάποια ελάχιστα υπάρχοντα και αρχίζουν να ψάχνονται για να φύγουν… Να πάρουν το δρόμο της προσφυγιάς. Και εδώ μπαίνει στο παιχνίδι ο σωματέμπορας.             Ο άνθρωπος που παίρνει από 2 έως 5 χιλιάδες ευρώ το κεφάλι για να τους βάλει σε καΐκια και φουσκωτά και να τους μεταφέρει αλλού. Τους στοιβάζει μάλιστα, λες και είναι σακιά. Κάθε φουσκωτό χωράει 30 ανθρώπους, αυτός βάζει μέσα 70 με 80. Μέσα στον πανικό χωρίζονται οικογένειες. Αλλού οι μητέρες με τα παιδιά, αλλού οι πατεράδες, αλλού οι παππούδες…, αλλού παιδιά μόνα τους να κλαίνε… Και πεινάνε, διψάνε, αρρωσταίνουν, αναποδογυρίζουν οι βάρκες, πνίγονται… Ξεκληρίζονται οικογένειες. Κάποιοι φτάνουν σε έναν τόπο που δεν έχει πόλεμο. Επιτέλους να πάρουν μια ανάσα… Εκεί όμως υπάρχει ένας άλλος «πόλεμος». Φύγετε από εδώ. Γυρίστε στην πατρίδα σας. Δεν σας θέλουμε στον τόπο μας. Καθημερινά γεγονότα, στους δρόμους, στις αλάνες, σε πρόχειρους καταυλισμούς. Τελικά από την ημέρα που γεννήθηκα, δεν θυμάμαι μια χρονιά, που η ανθρωπότητα να μην είχε πόλεμο. Σε λίγα χρόνια εγώ θα έχω φύγει και εγώ απ’ την ζωή, αλλά ο πόλεμος θα συνεχίζεται. Άλλοι βέβαια θα είναι οι ηγέτες, αλλά η ιστορία δεν πρόκειται ν’ αλλάξει. Αλοίμονο στα σημερινά παιδιά, στα σημερινά εγγόνια, που μεγαλώνουν σε έναν κόσμο γεμάτο από όπλα, ενώ την ίδια στιγμή μιλούν για ειρήνη. Μιλούν για ειρήνη, και ετοιμάζονται για πόλεμο. Στον κόσμο του σήμερα, στον κόσμο του χθες.

Κύριε πρόεδρε, το παλικάρι είναι καλός χριστιανός

Πριν λίγες ημέρες, σε δικαστήριο της Μελβούρνης, εμφανίστηκε ως μάρτυρας υπεράσπισης του Έλληνα κατηγορουμένου πασίγνωστος κληρικός της Μελβούρνης. Ο κατηγορούμενος είχε προσαχθεί με την κατηγορία, της διακίνησης ναρκωτικών ουσιών, και εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον της ιστορίας. Ο παπάς αφού πήρε τον λόγο από τον δικηγόρο της υπεράσπισης, είπε: «Κύριε πρόεδρε, ο κατηγορούμενος είναι καλός άνθρωπος. Αδίκως τον μπλέξανε. Άλλωστε πρόκειται για πολύ καλό χριστιανό. Άνθρωπος της εκκλησίας είναι, κύριε πρόεδρε… ». Μάλιστα. Όλα αυτά από το στόμα του παπά. Το γνωστό κόλπο. Ζαλίζουν τον δικαστή με μπούρδες, με κουβέντες εκτός θέματος, διότι ποντάρουν στην πιθανότητα να είναι του σωματείου, δηλαδή μια θεούσα, και ο πρόεδρος στην έδρα. Ρε, την έκανε ή όχι τη στραβή ο κατηγορούμενος, αυτό είναι το ζητούμενο. Άσχετο αν εξομολογείται κάθε εβδομάδα, τις αμαρτίες που δεν κάνει, και δεν χάνει μέρα να μην ανάψει κεράκι. Πάει στην εκκλησία; Είναι καλός άνθρωπος, αυτό παίζει. Ενώ συμβαίνει το αντίθετο. Ο αμαρτωλός, αυτός που φοβάται την οργή του Θεού, τρέχει να βρει συγχώρεση στην εκκλησία. Αν η εκκλησία ήταν πράγματι του Θεού, και όχι της κονόμας, θα περίμενε κανείς να διαμαρτύρονται οι ιεράρχες, επειδή κάποιοι χρησιμοποιούν στα δικαστήρια την όποια επαφή τους με την εκκλησία, ως τεκμήριο αθωότητας. Στη δεκαετία του ’60, ακόμα και του ’70, στην Ελλάδα θυμάμαι, ισχυρό ατού να πείσουν τα δικαστήρια για την ενοχή του κατηγορουμένου, ήταν η μομφή ”Κομουνιστής είναι…”. ”Κύριε πρόεδρε, άθεος είναι, έκανε στο αντάρτικο, σκότωσε πατριώτες…”. Επειδή για τους εννέα στους δέκα δικαστές, στα πρώτα χρόνια μετά τον εμφύλιο, κομουνιστής σήμαινε άτομο ικανό, για κάθε παρανομία και ανηθικότητα. Και το άλλο. «Κύριε πρόεδρε, ο κατηγορούμενος είναι χαρτοπαίκτης». Ας μην ήξερε χαρτιά ο άνθρωπος, αρκεί να έπαιζε π.χ. ιππόδρομο, ή μπαρμπούτι, τον χαρακτήριζαν «χαρτοπαίκτη» οι δικηγόροι, άρα είναι ρεμάλι του κερατά, δεν φροντίζει την οικογένεια του, είναι στοιχείο αντικοινωνικό. Άγνωστη στον πολύ κόσμο η λέξη ”τζογαδόρος”. Η λέξη ”χαρτοπαίκτης”, που την παραχρησιμοποιούσαν οι δικηγόροι στις δίκες, ήταν βρισιά και αφορούσε τον τζογαδόρο σε κάθε στοίχημα, ακόμα και αυτόν που δεν είχε πιάσει τράπουλα στα χέρια του. Στην εποχή μας ακόμα και σήμερα, παίζει η υπερασπιστική κασέτα ότι είναι άδικο από τον Θεό να τιμωρηθεί αυτός ο… άγιος άνθρωπος, ο κατηγορούμενος. Με αυστηρή σοβαρότητα, ο μάρτυρας καταθέτει ότι ο τύπος από πιτσιρίκι, πήγαινε στο κατηχητικό, ήταν παπαδοπαίδι, άρα άκακος άνθρωπος. Στην πραγματικότητα ο κατηγορούμενος αν όχι αρχιγκάγκστερ, σίγουρα είναι ταγματάρχης του υποκόσμου. Δεν υπάρχει έγκλημα ανθρώπινο, ακόμα και το πιο αισχρό, το πιο φρικτό, που να μη διεπράχθη από ρασοφόρο. Και όμως. Ακόμα και σήμερα στις αίθουσες των δικαστηρίων ακούς για ένα καθίκι ότι πρόκειται για άτομο υπεράνω υποψίας. Επειδή είναι της… εκκλησίας.
Μην το ξεχνάμε. Οι μαφιόζοι της Ιταλίας, όλες σχεδός οι φαμίλιες, από παράδοση κρατάνε κονέ με την εκκλησία. Βέβαια. Στενότατες οι σχέσεις. Και το άλλοθι του παπαδαριού είναι ότι διατηρεί κολλητηλήκια με σεσημασμένους εγκληματίες προκειμένου να τους βάλει στο δρόμο του… Θεού.
Δεν υπάρχει στην Ιστορία του γκαγκστερισμού ούτε μία «οικογένεια» η οποία να μην παίρνει την ευλογία της εκκλησίας. Το πιστοποιητικό ότι είναι θεοσεβούμενοι, άρα καλοί άνθρωποι. Τελικά το μόνο που δεν έμαθα, είναι το πόσο κόστισε στον κατηγορούμενο, η μαρτυρία του παπά, περί καλοσύνης και άγιου παιδιού, έστω και με την πρέζα στην τσέπη.

Ακόμη και σήμερα πουλάει….

Έχω μία τεράστια άποψη, για τον μεγάλο Έλληνα, το σπάνιο άτομο, τον Αριστοτέλη Ωνάση. Διάολος. Μεγάλο μυαλό, στροφές λες και ήταν μοτέρ. Ο αδίστακτος. Ξεφτυλίζουμε την κουβέντα, όταν μιλάμε για καλό άνθρωπο, για κακό, για άγιο, για κάθαρμα. Αυτά για αλλού, όχι για τον Σμυρνιό, που γεννήθηκε, και εγώ θα σου πω, και για ποιο λόγο. Για να μας πει μια και μόνο αλήθεια, που πάντα βρίσκει γήπεδο, και επιβεβαιώνει τη διαχρονική της αξία. Άσχετο αν αυτός που πριν, ήταν ένας τίποτας, με το που εξελίχθηκε μετά σε μεγιστάνας προσαρμόστηκε, αλλά και υπηρέτησε, το σύμπαν. Δεν γίνεται διαφορετικά. Οι επαναστάσεις, οι ανατροπές είναι το αιώνιο παραμυθάκι των… προοδευτικών πολιτικών και σημερινών κουμουνιστών, που όταν σκαρφαλώσουν στην καρέκλα, προσαρμόζονται πανηγυρικά. Πέτυχε στη ζωή του ο Ωνάσης. Άφησε το όνομα του γραμμένο στους τρεις ανέμους της αιωνιότητας, να το σέρνουν παντού. Πρώτον, χοντροκονόμησε, και δεύτερον, αυτό που ήθελε η ψυχή του, ήταν να τον κάνουν κέφι, οι πιο διάσημοι της γης. Την υπαρξιακή του δικαίωση την βίωνε, όταν γινόταν αποδεκτός από τα πιο βαρβάτα ονόματα του αιώνα του. Τα κατάφερε με το παραπάνω. Περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες πέρασαν από το θάνατό του, και ακόμα πουλάει ο θρύλος του. Αυτό γούσταρε ο Αριστοτέλης Ωνάσης. Να έχει γκόμενα μια Μαρία Κάλας, και να φιλοξενεί στη θαλαμηγό του έναν Ουϊστον Τσώρτσιλ. Με την ευκαιρία να αναφέρω, ότι γεννήθηκε τέτοιες μέρες, 15 Ιανουαρίου, το 1906, μιλάμε για τον Ωνάση. Ο μεγάλος του έρωτας, λένε, ήταν η Μαρία Κάλας. Παραμύθια, λέω εγώ. Με το ”όνομα” της ήταν καψούρης. Με τη φίρμα της. Η Κάλας ήταν, η κορυφαία των κορυφαίων λυρική τραγουδίστρια όλων των εποχών. Τον είχα γνωρίσει και προσωπικά σε κάποια ψαροταβέρνα, στο Τουρκολίμανο. Διάολος. Ζήτησε να παίξει με έναν φιστικά της περιοχής, μονά ζυγά το πανέρι του με τα φιστίκια, και όταν ο φιστικάς αρνήθηκε, γυρίζει ο Ωνάσης και του λέει: Φιλαράκι, απ’ ότι κατάλαβα, και μετά από 100 χρόνια, φιστίκια θα πουλάς. Ο χαρισματικός άνθρωπος είναι ικανός για όλα. Από το μηδέν, να γίνει ο πρώτος στον κόσμο. Γι’ αυτή την αλήθεια λέω, που δεν κωλώνει απέναντι σε συστήματα, σε στεγανά, σε απαγορευμένα τοπία χρήματος, εξουσίας, της όποιας ισχύος. Η Κάλας ήταν, η κορυφαία των κορυφαίων λυρική τραγουδίστρια όλων των εποχών. Αραχτός με την πουράκλα του πάνω στα σύννεφα της διαπλανητικής επιτυχίας του, και τρισευτυχισμένος που τα παγκόσμια μήντια ασχολούνταν μαζί του. Επειδή είχε στα πόδια του όποιον ήθελε. Ας ήταν ένα αξιοζήλευτο ρεμάλι. Ο ίδιος αισθανόταν Ρωμαίος αυτοκράτορας. Αυτός ήταν ο Ωνάσης. Παντοκράτορας. Ούτε την σεξομανή Τζάκυ Κένεντυ αγάπησε. Την παντρεύτηκε, γιατί ήταν σούπερ ντούπερ number one brandname, και την κυνηγούσαν οι παπαράτσι όπου γης. Γι’ αυτό και την χρυσοπλήρωσε πριν την παντρευτεί. Στημένη λεμονόκουπα παράτησε την Κάλας, και πήρε τη χήρα του σκοτωμένου Τζων Κένεντυ.

Εναντίον της επιστήμης….

Είναι γνωστό στους φίλους μου, ότι αρνούμαι την επιστήμη. Και για να είμαι ακριβής την επιστήμη της επιστήμης. Την επιστήμη, για το… καλό της επιστήμης, όχι για τον άνθρωπο και το περιβάλλον. Βιάζομαι να πω όμως, ότι υπάρχουν και όρια. Πώς θα γίνει, ρε φίλε. Υπάρχουν και οι περιορισμοί. Υπάρχουν και οι απαγορευτικές γραμμές. Φτιάξε τηλέφωνο. Μέχρι εκεί. Όχι, ρε, να μου τηλεφωνάς μεσημεριάτικα, για να με ρωτήσεις τι θα φάω το βράδυ. Να μπορείς να με ακούς, και χωρίς εγώ να σε καλέσω, ή εσύ, ο άγνωστος, να με καλείς και να με ενοχλείς, για ν’ αλλάξω ηλεκτρική εταιρία. Φτιάξε αυτοκίνητο. Σου φτάνει αυτό. Γιατί να θες να τρέχεις όμως μετά με τρακόσια και τετρακόσα χιλιόμετρα; Και να χρειάζεται μετά να φτιάξεις δρόμους ειδικούς, γι’ αυτές τις ταχύτητες. Γράφω αυτές τις αράδες σαν πρόλογος, με αφορμή ένα ρεπορτάζ σχετικό, με το πώς κάνουν σεξ οι γρύλοι. Φοβερά πράγματα. Ασύλληπτα, ακατανόητα για τον άνθρωπο. Δεν είναι ο κατάλληλος χώρος όμως, για να απλώσω λεπτομέρειες της έρευνας που έγινε, για τη συνουσία του γρύλου. Σημειώνω μόνο, ότι παθαίνεις την πλάκα σου, όταν ζευγαρώνουν τα συγκεκριμένα έντομα. Και απλά σχολιάζεις τη μεγάλη αλήθεια, ότι ο άνθρωπος είναι κατώτερος, ότι μειονεκτεί σε ζωτικές λειτουργίες, σε σύγκριση με άλλα πλάσματα, μάλιστα εκείνα τα θεωρούμενα εντελώς ανάξια λόγου. Μη ξεφεύγουμε. Επί του θέματος και πάλι. Γιατί, κύριοι, ψάχνετε τούτο και εκείνο, στο θαυμαστό και μαγικό κόσμο των ζώων; ”Να μάθουμε τι γίνεται”. Και γιατί θέλετε να μάθετε; ”Για να κάνουμε καλύτερη τη δική μας ζωή. Ότι περισσότερο γνωρίζουμε, τόσο το καλύτερο”. Όχι, κύριοι. Δεν μου τα λέτε καλά. Δεν είστε ειλικρινείς. Ψάχνετε εσείς οι επιστήμονες, διότι σας έχει βαρέσει η τρέλα του ερευνητή. Και είστε λάθος. Σε δρόμο στραβό είσαστε. Όλα όσα ξέρει ο άνθρωπος είναι υπέρ, υπεραρκετά θα έλεγα, για να κάνει καλύτερη την δική του κοινωνική ζωή. Ξεχνάμε την ατομική του ζωή, το κουτσομπολιό το αφήνουμε σε άλλους. Το μέγα ζητούμενο είναι, ποια η κοινωνική συμπεριφορά του δίποδου, όσο και αν αυτή επηρεάζεται από το πως ο ίδιος ο άνθρωπος διαχειρίζεται προσωπικά τον εαυτό του.

….Άγιοι και πανάγιοι!!!!!

Όλοι τους οι απανταχού Εκκλησιαστικοί ηγέτες, πριν τον τίτλο τους, φέρουν την λέξη “Άγιος”. Φέρνω ένα απλό παράδειγμα: Γράφουν ότι: Ο Άγιος Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας για παράδειγμα, θα χοροστατήσει, στον τάδε ναό. Σου γράφουν ότι είναι ένας Άγιος. Ουδεμία σχέση έχει όμως το ένα, με το άλλο. Τεράστια απόσταση. Ένα σύμπαν ολόκληρο, χωρίζει το “Άγιος” με το “Άγιος άνθρωπος”. Πάμε παρακάτω.
Τι σημαίνει Άγιος; Εδώ σε θέλω φίλε μου. Και σε ξαναρωτάω: Γνωρίζεις εσύ ο απλός αναγνώστης, τι σημαίνει η λέξη “Άγιος”; Άγιος σημαίνει, αυτός που ΔΕΝ πατάει στη γη. Που δεν βρίσκεται στη γη. Το αντίθετο δηλαδή, του Αγίου είναι ο Γήινος.
Η λέξη Άγιος, προέρχεται από το στερητικό Α, το αρνητικό Α, συν τη Γη, που μετατρέπεται σε επίθετο. Γη, Γιος. Όχι Υιός. Άλλο αυτό. Μιλάμε για το Α-Γιος. Άγιος, λοιπόν, είναι κάποιος που δεν είναι στη γη. Κάποιος που ο θεός τον εκτίμησε, να ζει για πάντα, και τον τοποθέτησε σε κάποια Ιερή θέση. Αγνός, σου λέει, άγγελος, όσιος, μάρτυρας, όλοι αυτοί κυκλοφορούν στα σύννεφα, και όχι στα νεκροταφεία και στις ψαροταβέρνες. Άγιος σημαίνει απλά, ότι βρίσκεσαι στον ουρανό. Ότι είσαι υπέρ – άνω. Άρα ο τίτλος “Παν – αγιότατος Πατριάρχης”, “Άγιος Αρχιεπίσκοπος”, “Άγιος πατέρας”, είναι τίτλοι που δεν έχουν ΚΑΜΙΑ σχέση με την Εκκλησία της γης. Τελικά, τίθεται εδώ ένα μεγάλο ερώτημα: Η Εκκλησία του Θεού τι είναι;
Ο μπροστάρης στην πορεία για τον Γολγοθά, όπως μας την διδάξαν στα σχολεία, και στα σχολικά βιβλία, ή μια καλοστημένη επιχείρηση, που πάνω της απλώνεται ένα τεράστιο πέπλο μυστηρίου;

Μαθήματα από τους λάθος ανθρώπους….

Φίλησα στόματα, που τώρα μιλούν άσχημα για μένα. Στέγνωσα δάκρυα ανθρώπων, που πλυμμύρισαν με δάκρυα, τα δικά μου μάτια. Σήκωσα ανθρώπους, που έριξαν εμένα κάτω. Ήμουν εκεί για ανθρώπους, που δεν ήταν ποτέ εκεί για μένα. Αλλά όλα τελικά είναι μαθήματα. Μαθήματα ζωής. Και μάλιστα σωστά μαθήματα, αλλά από τους λάθους ανθρώπους. Μαθήματα επιβίωσης θα τα ονόμαζα, που θα με συντροφεύουν πλέον για πάντα. Κοιτάξτε με, ρε, τώρα. Δεν με χαλάσατε. Είμαι ακόμα εγώ. Δεν με αλλάξατε. Παραμένω ακόμα ένα παιδί στην ψυχή. Απλά με μάθατε λίγο, ρε. Με μάθατε να μην γίνω σαν τα μούτρα σας. Το μόνο αρνητικό που μου αφήσατε είναι η επιφυλακτικότητα. Να μην πιστεύω ότι βλέπω. Να μην είμαι τόσο αφελής. Μόνο αυτό αλλάξατε πάνω μου. Ίσως και να σας ευγνωμονώ γι’ αυτό. Ίσως έτσι προστατεύσω λίγο την καρδιά μου. Ίσως έτσι καταφέρνω να διακρίνω τους ψεύτες, τους εγωιστές, και τους μίζερους. Ίσως έτσι μάθω να ξεχωρίζω τα πρόσωπα από τα προσωπεία. Ίσως έτσι μάθω να διαθέτω τον χρόνο μου και την ενέργεια μου, σε αληθινούς ανθρώπους. Δεν είναι αγγελικά πλασμένος ο κόσμος μου. Άλλωστε πότε δεν ήταν. Αλλά τον έφτιαξα με πολύ κόπο, για να τον κάνω έστω και λίγο, όπως τον ονειρεύομαι. Μέσα σε αυτόν, θέλω να μπαίνουν μόνο άνθρωποι που αξίζουν. Τέλος οι συμβιβασμοί που υπέβαλα στον εαυτό μου. Για να είμαστε όλοι ευχαριστημένοι.

Η αποθέωση της υποκρισίας….

Κάθεσε για λίγο στο Ίντερνετ, και παθαίνεις πλάκα, με όλα αυτά που διαβάζεις. Μια είδηση, που μάλλον θα πέρασε «αδιάβαστη» με προβλημάτισε πάρα πολύ. Απλά γελοίο. Ξεκίνησε διαβάζω στο Βατικανό, διάσκεψη κορυφής για την παιδεραστία. Φοβερά πράγματα. Απίστευτα. Στην αγία έδρα του χριστιανικού καθολικισμού μαζεύτηκαν εκπρόσωποι δεκάδων Εκκλησιών, καρδινάλιοι του Πάπα της Ρώμης, αλλά και ειδικοί εμπειρογνώμονες για να συσκεφθούν για το οξύ και άλυτο κοινωνικό πρόβλημα της σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων. Από ιερείς βέβαια. Εκπροσώπους του υψίστου.!!! Το λέω σοβαρά. Μας κάνουν πλάκα; Τόσους αιώνες δεν το έλυσαν το θέμα, και θα το κάνουν με συνέδρια και ανταλαγές απόψεων; Αφού λοιπόν μιλάμε σοβαρά, να προσθέσω και αυτό. Δεν γιατρεύεται αυτό. Με τίποτα. Και ποτέ. Γιατί όμως; Μα, είναι τόσο απλά τα πράγματα. Κανένας Πάπας της Ρώμης, ακόμα και αν αυτός δεν είναι gay, και καμιά κοινωνική κατακραυγή, δεν θα εμποδίσει τον παπά, τον κάθε παπά, που δεν κρατιέται να αποπλανήσει, να ασελγήσει σε πιτσιρίκια. Επειδή πολλοί, όχι λίγοι, από το παπαδαριό ξεπερνάνε τα όρια και είναι ατέλειωτη η λίστα των θυμάτων τους, έγινε πια κι αυτό. Δημόσια και επίσημα να δούμε πως θα αντιμετωπίσουμε το κακό. Υποκρισίες. Μοιάζει με τα λυσσασμένα κατηγορώ κάποιων δικών μας, ορθόδοξων μητροπολιτών κατά των ομοφυλοφίλων. Ώπα, ρε παίδες. Το παπαδαριό γιατί τα βάζει με την ομοφυλοφιλία; Εδώ σε θέλω. Κάποιες φορές πιάνομαι… αργόστροφος. Ακόμα και το εύκολο δεν μου έρχεται με τη μια. Λοιπόν. Γιατί ο ένας δεσπότης μετά τον άλλον τα χώνουν στους gay; Και το φαινόμενο ξέφυγε με αφορμή το νόμο για το Σύμφωνο Ελεύθερης Συμβίωσης ομόφυλων ζευγαριών. Γιατί ξαναρωτάω; Εδώ σε θέλω φίλε μου.Το πρώτο που θα μου πεις και θα είσαι μέσα είναι γιατί οι ρασοφόροι από την εποχή του Γιαχβέ, δηλαδή αιώνες πολλούς πριν γεννηθεί ο Χριστός, πουλάνε ηθική. Αυτό είναι το σωστό. Αυτό θέλει ο Θεός. Η Εκκλησία της Ελλάδος, και το ίδιο και η Εκκλησία της Αυστραλίας, είχε ξεσηκωθεί για το Σύμφωνο Συμβίωσης διότι κινδυνεύει να μείνει χωρίς παπάδες. Είπαμε. Άργησα, το έψαξα, αλλά το βρήκα. Πόσοι ποδοσφαιριστές είναι αδελφές. Ένα τα εκατό. Μισό τα εκατό. Πόσοι πολιτικοί. Δέκα, δεκαπέντε τα εκατό. Πόσοι καλλιτέχνες, ηθοποιοί. Είκοσι, τριάντα τα εκατό. Πόσοι παπάδες και μοναχοί στα μοναστήρια είναι ροδελίτσες; Δεν το συζητάμε, πάνω από 50-60%. Πήρες πρέφα; Για να κρυφτεί ο ομοφυλόφιλος, αυτός που δεν έχει τα άντερα να ”εκδηλωθεί”, γι’ αυτό που είναι, επειδή έτσι τον γέννησε η φύση, πάει και κρύβεται σε δύο κόλπα. Ή στο γάμο ή στο ράσο. Φοβερά πράγματα. Οι ιερωμένοι οι οποίοι στις τάξεις τους κυκλοφορούν μακράν, είναι οι περισσότεροι ομοφυλόφιλοι, έφθασαν να απειλούν με αφορισμό τους ”αδήλωτους” και όχι χωρίς ράσο. Η αποθέωση της υποκρισίας……

ΤΟ ΔΙΠΟΔΟ ΖΩΟ ΕΤΣΙ ΤΙΜΩΡΕΙ ΤΟ ΤΕΤΡΑΠΟΔΟ ΖΩΟ

Δίνω την είδηση ΈΤΣΙ ξερά. Κάποια πράγματα δεν χρειάζονται στολίσματα λογοτεχνικά. Στο σινεμά το λένε ρεαλισμός. Στο χαρτί πες το χωρίς καρυκεύματα γραφτό. Ένας βοσκός λοιπόν, κοπάνησε ένα σκυλί, και το ΚΡΕΜΑΣΕ με σχοινί από κλαδί δένδρου. Φρίκη. Ανθρώπινη φρίκη. Βαρβαρότητα. Κάποιο λόγο είχε το δίποδο ζώο, να συμπεριφερθεί έτσι στο τετράποδο. Ίσως για τιμωρία ”άπλωσε” το φουκαριάρικο λες και ήταν πλυμένο σώβρακο.
Πιθανόν. Για όποια αιτία το έκανε ο βοσκός, είναι δύσκολο να σκεφτεί κανείς τις στιγμές που ξεψυχούσε το σκυλάκι.
Το συγκεκριμένο περιστατικό, συνέβη σε κάποιο χωριό της Αχαίας. Ποια είναι όμως η είδηση, την οποία δεν την αναφέραμε ακόμα. Κάποιος συγχωριανός είδε τον τσομπάνη, τη στιγμή που διέπραττε το έγκλημα. Και ενημέρωσε την αστυνομία. Το και το. Ποια ήταν η αντίδραση του νόμου; Στις κάλτσες μας. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ ουδεμία αντίδραση σημειώθηκε από το αστυνομικό τμήμα. Ποια είναι η είδηση; Ποια είναι η αλήθεια της είδησης. Ποιο το νόημα της είδησης. Ποια η σκοπιμότητα της. Δεν πετάς την είδηση αέρα πατέρα. Έτσι, να γεμίσεις το χώρο. Για μπούγιο. Κάτι θέλεις να μας πεις. Κάτι έχεις να μας πεις. Τι, λοιπόν, έχεις να προσθέσεις στην εν λόγω είδηση; Στην Αυστραλία που ζούμε, δεν πρόκειται να συναντήσεις ποτέ κοπρόσκυλο στο δρόμο. Ούτε ένα. Δεν γίνεται αυτό. Όσες πιθανότητες έχεις να συναντήσεις ένα πιτσιρίκι δύο, τριών χρονών, αγόρι, κορίτσι, να κάνει βόλτα μόνο του, χωρίς συνοδεία, στο κέντρο της πόλης, ή στα περίχωρα, άλλο τόσο σύνηθες είναι να κυκλοφορεί σκύλος ελεύθερος, δίχως το αφεντικό του. Επίσης. Αν ο γείτονας δεν συμπεριφέρεται σωστά στον σκύλο του, π.χ. αν το αφήνει νηστικό, αν το κακοποιεί, τότε θα πέσει η σχετική καταγγελία στην αστυνομία. Η οποία Αυστραλιανή αστυνομία, αν διαπιστώσει το αληθές της καταγγελίας, τότε θα τραβήξει και ένα γερό πρόστιμο στον ένοχο, που υιοθέτησε σκυλί και δεν του συμπεριφέρεται… ανθρώπινα. Ο Έλληνας, αν τον καταγγείλουν για κακοπραγία σε βάρος του σκύλου του, ή, της τρελέγκω γυναίκας του, θα πει ότι με κάρφωσε ένας ρουφιάνος της αστυνομίας.

Ο Θεός να βάλει το χέρι του…..

Νέο επεισόδιο στο δράμα των μεταναστών, κοντά στους Παξούς. Μια ακόμα μαύρη σελίδα στα ελληνικά νερά. Και κανείς βέβαια, δεν είναι σε θέση να προβλέψει για πόσο καιρό ακόμα, θα κρατήσει αυτό το ανοικτό βιβλίο, που ξεκίνησε να γράφεται τα τελευταία χρόνια. Τι θυμήθηκα όμως με αφορμή αυτό το ναυάγιο; «Ο Θεός να τους φωτίσει…» ήταν το 2013 η πολύ μεγάλη κουβέντα που είχε πει, ο αρχιεπίσκοπος Κύπρου, ο οποίος ευχόταν να αποτραπεί ο πόλεμος στη Συρία. Το δικό μου όμως σχόλιο είναι, ότι ”Δυστυχώς ο Θεός δεν φώτισε τον Χρυσόστομο, για την ανοησία που πέταξε, και που δεν είναι και η πρώτη βέβαια, από πλευράς κληρικών…». Σα να απομυθοποιεί τον Θεό εκείνος που καλεί τους πιστούς, και όλοι μαζί, να προσευχηθούν προκειμένου να μη γίνει τελικά η εισβολή στη Συρία. Όπως είχε κάνει τότε ο ιεράρχης. ”Όλοι την Κυριακή στις εκκλησίες. Με το ”Κύριε, ελέησον” να παρακαλέσουμε τον Ύψιστο να κάνει την παρέμβαση του…”. Μα καλά ρε άγιε, λέγονται αυτά τα πράγματα; Να βάζει κάποιος στο παιχνίδι τον Θεό προκειμένου Αμερική, Ρωσία, Συρία, Ιραν κλπ,  και όποιοι άλλοι εμπλεκόμενοι να τα βρουν στη Συρία. Θα πεις, και αν δεν ξηγιέται στο έτσι κόλπο το παπαδαριό, ποια άλλη δουλειά της προκοπής μπορεί να κάνει.Ο Θεός φταίει που δεν σταμάτησε στη Συρία το ξεσπίτωμα και το ξερίζωμα εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων; Μήπως όμως, είχε λόγο να μην εισακούσει τις παρακλήσεις των Κυπρίων. Δεν ξέρεις, όπως δεν ξέρεις αν η επιθυμία του μεγαλοδύναμου ήταν να υποχρεωθούν οι άνθρωποι να γίνουν πρόσφυγες. Χρήσιμο πάντως θα ήταν και επί την ευκαιρία, να γνωρίζαμε ποιος ήταν και ο τζίρος στις εκκλησίες της Κύπρου, με το κάλεσμα του αρχιεπισκόπου, αλλά και πόσα από όλα τα λεφτά που μαζεύτηκαν, προσφέρθηκαν για βοήθεια των προσφύγων. Δεν φτάνει μόνο το ”Κύριε ελέησον”, τα σταυροκοπήματα στο στήθος, και τα προσκυνήματα στα γόνατα. Απαραιτήτως οι πιστοί οφείλουν να ανάβουν και κανένα κεράκι. Όχι στο τζάμπα οι παρακλήσεις στον Θεό. Πως θα γίνει, δηλαδή. Όχι μόνο στο μιλητό ο πιστός, να ζητάει ρουσφέτια από τον Θεό. Έχει άλλωστε, πολλές σκοτούρες ο παππούλης. Δεν μπορεί να τα προλαβαίνει όλα. Να κάνει το καθήκον του απέναντι σε όλους. Άσε που συνήθως ακούει την ίδια ευχή και από τους αντιπάλους των δυο πλευρών. Αυτό κι αν είναι το ζόρικο για τον Θεό. Ποιον από τους δυο να ικανοποιήσει; Η τελευταία κουβέντα μου επί του θέματος, για να τελειώνουμε. Για να σταματήσει το κακό πιστεύω, πως θα ήταν προτιμότερο, οι πιστοί να παρακαλέσουν τον Τραμπ, τον Πούτιν, τον Ερντογάν και την υπόλοιπη συμμορία, οι οποίοι, ας μη το λησμονούμε και αυτό, είναι και αυτοί, άνθρωποι του Θεού. Και μπορεί να εκτελούν και με εντολή του ίδιου του Θεού.

Δεν ξαναπάω σε γάμους, παρά μόνο σε κηδείες….

Κακολόγησε με. Πες ότι θέλεις. Εγώ όταν βρίσκομαι σε γάμο, ένα πράγμα μόνο σκέπτομαι. Σήμερα παντρεύονται, πότε άραγε θα χωρίσουν; Γρουσούζης είναι; Δεν νομίζω. Χιλιάδες, εκατομμύρια γάμοι καταλήγουν σε διαζύγιο, και χωρίς εγώ, να είχα παραβρεθεί στην τελετή. Δεν είναι εύκολη δουλειά σήμερα ο γάμος. Δύο στους τρεις γάμους στην Αυστραλία, καταλήγουν σε διαζύγιο, πριν κλείσουν μια διετία. Ένα ποσοστό κάπου 65%. Φοβερά νούμερα. Δεν έχει καμία σχέση αυτό που υπάρχει ανάμεσα σε δύο ανθρώπους, πριν και μετά. Πριν και μετά το γάμο δηλαδή. Από τον έναν πλανήτη, αυτόν που ζει το ζευγάρι πριν από το γάμο, προσγειώνεται σε έναν άλλον πλανήτη, εκείνον μετά το γάμο. Να, γιατί τις τελευταίες δεκαετίες παγκοσμίως, όλο και αυξάνουν οι χωρισμοί. Ο ίδιος άνθρωπος, ο ΠΡΙΝ τον γάμο, καλείται ΜΕΤΑ να αντιμετωπίσει απρόβλεπτες (;) καταστάσεις, που λες τον έφεραν σε μια άλλη διάσταση. Μετά το γάμο, λένε, πάμε ταξίδι του μέλιτος. Μετά όμως, από εκείνες τις ημέρες με τα μέλια και τα ζουμιά αρχίζει το αληθινό ταξίδι του γάμου. Γράφω με αφορμή την απόφαση δυο ανθρώπων, πολύ γνωστών μου, να συνεχίσουν τη ζωή τους σε δρόμους χωριστούς, και μάλιστα με δύο παιδιά. Απ’ όσα αντιλαμβάνομαι η κύρια αιτία που προκαλεί το πρόβλημα είναι οτι ο γάμος απαιτεί χρόνο. Και το παιδί που θα γεννηθεί αύριο, και αυτό θέλει το χρόνο του. Αρχίζει και μετράει η αντίστροφη μέτρηση, όταν οι δύο σύζυγοι δεν ξοδεύουν χρόνο, σύμφωνα με τις απαιτήσεις της έγγαμης συμβίωσης. Να το πούμε διαφορετικά, και ο γάμος είναι μια «δουλειά», άρα χρειάζεται να προβληματιστούν και οι δυο στο πως θα διαχειρίζονται τα του γάμου, τα της συμβίωσης. Να, γιατί πολλοί γάμοι αν δεν διαλυθούν, καταλήγουν σε μια συμβατική συνύπαρξη. Με θύματα βέβαια πάντα τα παιδιά. Γι’ αυτό και είπα στον τίτλο μου, ότι δεν θα ξαναπάω σε γάμους, παρά μόνο σε κηδείες. Τουλάχιστον στην κηδεία είμαι σίγουρος, ότι ο νεκρός δεν πρόκειται να βγει από το φέρετρο, για να…. ξαναπεθάνει κάποια άλλη φορά. Σε αντίθεση με τον γάμο, που μόλις μπει το στεφάνι, αρχίζουν τα σχέδια για το διαζυγίο.

Η καλή Ευρώπη του σήμερα….

Η καλή Ευρώπη του σήμερα, όχι η Ευρώπη των εγκληματικών οργανώσεων, τότε που κουμάντο έκαναν οι βασιλιάδες και το παπαδαριό, έχει ανοίξει για τα καλά πλέον τις αγκάλες της, στους πρόσφυγες. Μάλιστα.
Η καλή Ευρώπη της δημοκρατίας και όχι των σταυροφοριών, της αποικιοκρατίας και των αντιλαϊκών καθεστώτων, δείχνει ανθρωπισμό, φιλανθρωπία, αλληλεγγύη, όπως τα λένε, στους πρόσφυγες. Μάλιστα.
Εάν η καλή Ευρώπη, δεν ένοιωθε τις ενοχές του παρελθόντος της, αν έκλεινε τα σύνορα στους πρόσφυγες, τότε οι ΔΕΚΑΔΕΣ, οι πολλές δεκάδες χιλιάδες π.χ. Σύριοι δεν θα εγκατέλειπαν τη χώρα τους. Ψιλοπράματα αυτά θα μου πείτε.
Θα υποχρεωνόντουσαν όμως, να πολεμήσουν, με συνέπεια να είχε τελειώσει μια ώρα αρχύτερα ο εμφύλιος αυτός πόλεμος. Είναι όμως και το άλλο. Οι Αμερικανοί, τι βιόλα κοπανάνε εδώ και 30-35 χρόνια στις πατρίδες των προσφύγων;
Να δούμε τα πράγματα με σκέψη κάπως καθαρή, και ο καθένας, με βάση τα γεγονότα, βγάζει τα συμπεράσματά του. Ότι κατεβάζει η κούτρα του. Πριν από 4 χρόνια περίπου, το λεγόμενο Ισλαμικό κράτος, καταλαμβάνουν την Μοσούλη.
Τη μεγαλύτερη μετά την Βαγδάτη πόλη του Ιράκ. Στο γνωστό παιχνίδι, του εκάστοτε προέδρου των ΗΠΑ και ο Ομπάμα, που βαράει πρώτος με τα αεροπλάνα. Στην συνέχεια βέβαια, ακολούθησαν, και οι επίγειες δυνάμεις. Ώπα, ρε μάγκα! Γιατί, μίστερ Ομπάμπα, μπερδεύεσαι σε ξένα χώματα; Δεκάδες χιλιάδες αεροπορικοί βομβαρδισμοί, και απίστευτο μπάτζετ ξοδεύει το αμερικάνικο δημόσιο για να περιορίσει τους… τζιχαντιστές. Και κάνει μια τρύπα στο νερό.Άστο αυτό. Όχι ρε αδελφέ, δεν το αφήνω! Ποιος ο λόγος, εσύ η υπερδύναμη, η πλανηταρχία να σκορπάς δις δολάρια σ’ ένα πόλεμο, για τον οποίον πάλι, αδιαφορείς αν θα τον κερδίσεις.

Και τι έχει να πει σήμερα, η Αμερική, του Μπους, του Ομπάμα, και του Τράμπ, που οι τζιχαντιστές, και «προπονούνται» στον πόλεμο, και ξεσκίζουν εκατομμύρια δολάρια από το λαθρεμπόριο πετρελαίου, και από την αρχαιοκαπηλεία.


Πάντα θα υπάρχει ένας εμφύλιος….

Αλλά εκτός από αυτά, υπάρχουν και ένα σωρό άλλα νταηλίκια, στις περιοχές που ελέγχουν στρατιωτικά και τα οποία δεν τα μαθαίνουμε ποτέ.
Μετά τη Μοσούλη όμως, το ισλαμικό κράτος κατέλαβε και την πόλη Σιντζάρ. Με συνέπεια να ξεριζωθούν 130.000 Κούρδοι. Μαγκιά. Χιλιάδες νέοι από τη Δύση, από την μεριά της Ευρώπης, και όχι μόνο, πάνε με τη δική τους βούληση να στρατολογηθούν στους τζιχαντιστές.
Για λόγους λένε ιδεολογικούς αλλά περισσότερο λέω εγώ, και της κονόμας. Έχουν το μισθό τους, τα σέα τους και τα μέα τους, και κυκλοφορούν με τη μαγκιά τους.
Τη βρίσκει φίνα κάποιος, ρίχνει ένα τηλέφωνο στο φιλαράκι του: Κόπιασε και εσύ ρε, κατά Ιράκ μεριά.

Εμφύλιος στο Ιράκ, εμφύλιος στη Συρία, εμφύλιος στο Αφγανιστάν, και οι βάρκες γεμάτες από δαύτους, και με μποφώρια και με λιακάδες, κουβαλάνε αβέρτα κουβέρτα πρόσφυγες. Μέχρι σήμερα έπαιξε ο πρώτος κύκλος. Προγραμματισμένη η συνέχεια του έργου. Κανείς δεν ξέρει τι κανονίζεται στο επόμενο διάστημα.

Ο τίποτας γεννήθηκε για να πεθάνει τίποτας.

Είσαι μία αξία. Μπράβο σου. Μην περιμένεις όμως, να σου πει μπράβο ο λεχρίτης. Ο άξεστος. Ο αστοιχείωτος. Ας είσαι η υπεραξία. Ο μοναδικός. Για τον αγράμματο είσαι και αδιάφορος.
Όχι μόνον έχει αδυναμία να σε εκτιμήσει, αλλά και δεν έχεις να του προσφέρεις κάτι. Επειδή ο τίποτας γεννήθηκε για να πεθάνει τίποτας. Είπαμε. Ο κόσμος προχώρησε από κάποιους, όχι από τον πολτό. Ούτε από την μάζα.
Άσε τους αφελείς, αλλά και τους βαρεμένους ιδεολόγους, που για να δικαιολογήσουν το κούνημα του μυαλού τους, υμνούν και τραγουδούν το μεγαλείο των λαών. Των κοπαδιών που δεν έχουν τίποτα άλλο στη σκέψη παρά μόνο πώς θα τραφούν με χορταράκι.
Και αυτό δεν είναι σε θέση να το βρουν ούτε μόνοι τους. Χρειάζονται την καθοδήγηση του ποιμενάρχη και την προστασία του μαντρόσκυλου. Έτσι ήταν πάντα, έτσι θα είναι και στο μέλλον. Το έπιασες έτσι;

Το 1949 τέλειωσε ο Εμφύλιος πόλεμος στην Ελλάδα. Αυτοί είμαστε. Μπήκανε οι Γερμανοί, μας ξεπάτωσαν στην Κατοχή, έστειλαν δεκαετίες πίσω την πατρίδα μας, και όταν έφυγαν οι κατακτητές, πήρε φωτιά ο Εμφύλιος.
Ο σκοτωμός Ελλήνων με Έλληνες. Μέχρι που αδελφός κυνηγούσε αδελφό. Όχι, δεν μιλάμε για μεμονωμένες ιστορίες, αλλά για φαινόμενο. Έλληνες στα όπλα εναντίον Ελλήνων.
Το 1922 η Μικρασιατική Καταστροφή, το μέγιστο πλήγμα της Ελλάδος μετά το 1821, και ακολούθησαν ένα σωρό περιπέτειες, φαγωμάρες, δικτατορίες, κινήματα, μέχρι που ηρεμήσαμε κάπως μετά το 1950.
Μην χαίρεσαι όμως. Σαν Έλληνες που είμαστε, που δεν ξεχνάμε την καταγωγή μας, το ίδιο νταλαβέρι συνεχίζεται ακόμα και μέχρι την Αυστραλία. Αδέλφια στα μαχαίρια. Αδελφός, τακιμιάζει με την αδελφή, για να ρίξουν τον τρίτο αδελφό.
Δικαστική εντολή, πήραν δυο συμπάροικοι σε δικαστήριο της Μελβούρνης, εναντίον του μεγαλύτερου αδελφού, επειδή τους απειλούσε με κάποια περιουσιακά θέματα, που είχαν περάσει στην κατοχή τους. Συναντιούνται στην αγορά του Oakleigh και αλλάζουν δρόμο. Πραγματική κατάντια.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: