Σφήνες….

Σφήνες…. και σφηνάκια….

ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΙΑ ΑΓΑΠΗ

ΚΑΙ ΜΙΑ ΖΩΗ ΚΑΤΕΣΤΡΑΜΜΕΝΗ

Για μισό σχεδόν αιώνα που βρίσκομαι στην δημοσιογραφία, και παρόλο ότι όλο αυτό το διάστημα, έχω δει και έχω ακούσει πολλά στα δικαστήρια που παρακολουθώ, για πρώτη φορά ένοιωσα την ανάγκη, ν’ ακολουθήσω μια υπόθεση με τόσο ενδιαφέρον, και μάλιστα στην Ελλάδα. Αναφέρομαι φυσικά στην υπόθεση της Ιωάννας Παλιοσπύρου 34 ετών, της κοπέλας που δέχτηκε επίθεση με βιτριόλι την στιγμή που πήγαινε στην δουλειά της, από μια «φίλη» της, την Έφη Καρακαντζούλα, 35 ετών, η οποία πίστευε, ότι η Ιωάννα ήταν η αιτία, που δεν μπορούσε να προχωρήσει ένας δεσμός της. Αυτά σαν ένας απλός πρόλογος, για το κείμενο που γράφω με το χέρι στην καρδιά, και την σκέψη μου στην Ιωάννα, που δίνει καθημερινά, τον δικό της αγώνα στην ζωή, μετά την τρομακτική επίθεση που δέχτηκε. Μια επίθεση που θα της αφήσει σημάδια για όλη της την ζωή. Για όσους φίλους και μη, που δεν με γνωρίζουν, θα πρέπει να τους πω, ότι έχω γεννηθεί στο Μοσχάτο, ένα προάστιο του Πειραιά, και που κάθε χρόνο έχω την χαρά να το επισκέπτομαι, με εξαίρεση τα 2 τελευταία χρόνια λόγω του κορονωϊού, και να συναντιέμαι με τα φιλαράκια μου.

Έκανα αυτή την διευκρίνιση, για ένα και μοναδικό λόγο: Η Ιωάννα ήταν Μοσχατιώτισσα, την είχα γνωρίσει σε κάποιο μαγαζί που δούλευε Σαββατοκύριακα, και σε κέρδιζε αμέσως, όχι μόνο με την προσωπική της ομορφιά, αλλά πολύ περισσότερο με τον χαρακτήρα της. Την Ιωάννα βέβαια την γνώριζαν και αρκετοί φίλοι μου, που έμεναν πολύ κοντά στο διαμέρισμα που είχε αγοράσει στο Μοσχάτο, και που μόλις πληροφορήθηκαν το τι φοβερό της συνέβει, ήμουν από τους πρώτους που το πληροφορήθηκε. Βρισκόμουν λοιπόν σε καθημερινή επαφή, τόσο με τους αδελφικούς μου φίλους στο Μοσχάτο, όσο και με φίλους Έλληνες δημοσιογράφους, που συζητούσαμε για το συγκεκριμένο θέμα. Δεν θυμάμαι ακριβώς, αλλά θα πρέπει να ήταν περίπου μια εβδομάδα, μετά το τραγικό περιστατικό, όταν και πάλι μέσω ενός φίλου Μοσχατιώτη, μάθαινα, ότι μεταξύ μιας ομάδας υπόπτων για την επίθεση, η αστυνομία είχε στο «κάντρο» και την Έφη Καρακαντζούλα. Η πληροφορία ήταν διασταυρωμένη, από άτομο που δούλευε σε κυβερνητική θέση και γνώριζε κάποιες καταστάσεις. Θα κάνω μια παρένθεση εδώ:

Την ίδια εποχή που έγινε η επίθεση στην Ιωάννα, η αντιτρομοκρατική υπηρεσία με έδρα την Αθήνα, είχε απλώσει τα «ηλεκτρονικά» της δίχτυα, σε κάποια άλλη υπόθεση, που αφορούσε μια διπλή δολοφονία, που είχε γίνει πριν από κάποιο διάστημα στην Βάρη, και παρακολουθούσαν κάποια άτομα. Κλείνει η παρένθεση. Είχα πάρει λοιπόν, άλλη μια πληροφορία από φίλο συνεργάτη μου στην ηλεκτρονική μας εφημερίδα από την Ελλάδα, που μου έλεγε, ότι εκτός από την Έφη, η αστυνομία υποψιαζόταν και ένα συγγενικό άτομο της Ιωάννας, που στο παρελθόν είχαν δημιουργηθεί κάποιες εντάσεις, και την είχαν καλέσει για ανάκριση, αλλά αφέθηκε αμέσως ελεύθερη, αφού παρουσίασε «άλλοθι» και αυτόματα δεν θα μπορούσε να βρισκόταν σε δύο διαφορετικά μέρη την ίδια χρονική στιγμή.

Κάποια στιγμή που οι αστυνομικές αρχές έψαχναν για την δράστιδα, «ενώθηκαν» οι κεραίες τους με αυτές της αντιτρομοκρατικής. Έγιναν κάποιες επαφές, αντάλλαξαν γνώμες και χαράκτηκε μια καινούργια πορεία, με τα στοιχεία που είχαν συγκεντρωθεί. Αποτέλεσμα αυτών των επαφών, ήταν να συγκεντρωθεί πλέον η 12μελής ομάδα των αστυνομικών, που είχαν αναλάβει την υπόθεση της Ιωάννας στην Έφη Καρακαντζούλα, σαν την υπ’ αριθμό 1 ύποπτη για την επίθεση, με αποτέλεσμα μετά από τα στοιχεία που συγκεντρώθηκαν να την συλλάβουν και να την έχουν προφυλακισμένη με την βαριά κατηγορία της απόπειρας ανθρωποκτονίας από πρόθεση. Μία βαρύτατη κατηγορία, που η ηλεκτρονική μας εφημερίδα είχε όχι μόνο αποκαλύψει από την πρώτη στιγμή, τις βαρύτατες κατηγορίες, αλλά ακόμη και το όνομα με την φωτογραφία της δράστιδος, όταν ακόμη και τα Ελλαδικά Μέσα Ενημέρωσης, έγραφαν στις ειδήσεις τους, για “κάποια 35χρονη”…..

Η υπόθεση όμως δεν τελειώνει εκεί. Η αστυνομία προσπαθεί τώρα να βρει τον τρόπο, με τον οποίο η δράστιδα προμηθεύτηκε το βιτριόλι, ποιος, ή ποιοι την βοήθησαν, και για μία ακόμη πληροφορία, ότι η δράστιδα, είχε στα σκαριά και μια δεύτερη επίθεση, σε μια άλλη κοπέλα. Κάποιες πληροφορίες κάνουν λόγω, ότι το βιτριόλι, ίσως να της το έδωσε, χωρίς να πραγματικά να γνωρίζει τις σκέψεις της, ένας Αφγανός κηπουρός που τον ήξερε, και κρατούσε φυτευτικά φάρμακα. Μια άλλη πληροφορία αναφέρει, ότι το προμηθεύτηκε με πλαστά στοιχεία μέσω ίντερνετ, χωρίς μέχρι στιγμής που γράφεται αυτό το κομμάτι, να έχει βρεθεί κάτι. Την ίδια στιγμή οι γονείς της δράστιδας, προσέλαβαν έναν από τους καλύτερους Έλληνες δικηγόρους τον κ. Σάκη Κεχαγιόγλου, προκειμένου να υπερασπισθεί την κόρη τους, που θα πρέπει να αναφέρω από δημοσιογραφικό καθήκον και μόνο, ότι η δράστιδα δεν αποδέχτηκε στην ανάκριση την βαρύτατη κατηγορία της απόπειρας ανθρωποκτονίας, και ζήτησε να δικαστεί μόνο “ΓΙΑ ΑΠΛΗ ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ” κάτι που ο ανακριτής δεν δέχτηκε με κανέναν λόγο. Μέχρι το τέλος του Ιουνίου, οι πληροφορίες μας λένε, ότι η δράστιδα θα πρέπει να ξεκαθαρίσει, αν δέχεται τις κατηγορίες της αστυνομίας, ή, όχι… Αυτό όμως που δεν πρόκειται ποτέ να «ξεκαθαρίσει» είναι το πρόσωπο της Ιωάννας, που καταστράφηκε για πάντα.

Άλκης Μωρέλας

Δεν κολλάει ο Χριστός να οδηγεί μερσεντές…

Σωτήρας ο Ιησούς Χριστός. Ήρθε για να σώσει τον άνθρωπο. Σταυρώθηκε για τον άνθρωπο. Έφαγε ξύλο και μαστιγώθηκε για τον άνθρωπο. Ερώτηση: Είχε πράγματι ανάγκη σωτηρίας ο άνθρωπος; Και να μην είχε, το πιο εύκολο να μασήσει το παραμύθι ο τίποτας, ότι δεν γεννήθηκε για κομπάρσος, ότι του αξίζει καλύτερη ζωή. Και μπαίνει στο κόλπο η θρησκεία. Η οποία θρησκεία, αναλαμβάνει την απίθανη αποστολή να σώσει τον κοσμάκη. Και να τον σώσει στους αιώνες των αιώνων. Να, γιατί ο Ναζωραίος εμφανίσθηκε ακριβώς όπως τον ήθελε ο γίγαντας λαός, ο φτωχός λαός. Μια μέρα μετά την ανάσταση του πεθαμένου Λαζάρου και μια εβδομάδα πριν από τη δική του ανάσταση, το Πάσχα, ο υιός του Θεού κάνει εντυπωσιακή είσοδο στα Ιεροσόλυμα καβάλα σ’ ένα γαϊδουράκι. Στο έργο έχει σημασία και η παραμικρή λεπτομέρεια. Όλα λειτουργούν συμβολικά, σημαδιακά, μηνυματικά. Σε λυγούρια απευθύνονται, δεν κολλάει ο Χριστός να οδηγεί μερσεντές πολυτελείας, να έχει σωφέρ, να είναι ντυμένος κουστουμιά, όπως τα σημερινά λαμόγια της ορθοδοξίας και σία…. Αν ήταν έτσι η σκηνοθεσία, τότε ο απλός κόσμος θα σκεφτόταν πως δεν είναι δικός μας ο λεβέντης. Και δεν θα τον υποδέχονταν μετά βαίων και κλάδων από φοίνικα. Ούτε θα του έστρωναν κόκκινα χαλιά σα να είναι αστέρας του Χόλυγουντ ή κάποιος ξιπασμένος αρχιεπίσκοπος ή, μητροπολίτης κάργα στο χρυσαφικό.Δεν περνάει για σωτήρας ο αριστοκράτης. Ο κονομημένος. Ένας επιχειρηματίας, κάποιος τραπεζίτης, μια καπιτάλα του κερατά. Ούτε ένας βασιλιάς δοξασμένος, ένας φιλόσοφος, ένας στρατηλάτης, ένας επιστήμων, ένας εφευρέτης. Ούτε ένας αρχηγός εκκλησίας, ένας πατριάρχης, ο πιο υψηλόβαθμος εκπρόσωπος του Θεού στη γη. Η φτωχολογιά και η μπατηροσύνη καταλαβαίνει μόνον τον σεμνό και ταπεινά ενδεδυμένο, όπως ήταν ο Χριστός. Ωσανά (… έτσι το γράφω εγώ, μ’ ένα νι). Ωσανά, δηλαδή Σώσε μας. Πανικός πλάκωσε με την τσαμπουκαλήδικη είσοδο στην Ιερουσαλήμ του Ιησού. Η αναστάτωση. Και όσοι δεν είχαν πάρει πρέφα, όσοι δεν τον γνώριζαν, ρωτούσαν ”Ποιος είναι ετούτος;”. Είναι ο προφήτης από τη Ναζαρέτ της Γαλιλαίας. Σκοτωμός. Κουτσοί, στραβοί και όσοι άλλοι είχαν ακούσει πώς κάνει θαύματα ο επί του γαϊδουρίου ερχόμενος, προσπαθούσαν να τον πλησιάσουν μήπως και τους θεραπεύσει. Σωτηρία για τον τυφλό είναι να αρχίσει να βλέπει. Τι άλλο; Αυτός που είναι στη φυλακή να τον βγάλουν από το μπουντρούμι. Αυτός που είναι καταχρεωμένος στους τοκογλύφους να πιάσει το λόττο. Οι προφητείες τα λένε όλα. Ο Εβραίος Ιερεμίας π.χ. είχε προβλέψει ότι θα εμφανισθεί ο σωτήρας και θα ελευθερώσει το λαό του Ισραήλ. Έτσι κι έγινε. Οι  διάφοροι Τζέρεμυ δεν κάνουν λάθος. Βγαίνει ότι οραματίζονται. Έτσι για κάθε σπουδαίο και άξιο αναφοράς που έκανε ο Χριστός, οι στημένοι ή οι περίεργοι έλεγαν ”Να, πραγματοποιήθηκε κι αυτό σύμφωνα με την προφητεία τάδε, σύμφωνα με τας γραφάς”. «Δόξα στον Υιό του Δαϋίδ!» φώναζαν στον Χριστό με την μπούκα του στα Ιεροσόλυμα και τον χαιρετούσαν λες και ήταν ο νέος βασιλιάς του Ισραήλ, που θα τους απαλλάξει από τους κατακτητές Ρωμαίους. Τελικά; Να κάνουμε ταμείο. Ο άνθρωπος δεν σώθηκε. Ούτε και πρόκειται βέβαια να σωθεί. Ποιος το λέει αυτό; Ο προφήτης εγώ. Στους αιώνες των αιώνων ο άνθρωπος θα κυκλοφορεί στη γη ελπίζοντας μια ζωή στη σωτηρία την οικονομική, τη σεξουαλική, την πνευματική, τη θεϊκή, την υπαρξιακή. Αλλά δεν πρόκειται να σωθεί ούτε μετά από 1000 χρόνια. Βαδίζει ολοταχώς για την αιώνια καταστροφή του. Αυτή που συστηματικά ετοιμάζει μόνος του κάθε μέρα. Τα Χριστούγεννα είναι ταυτισμένα με την γέννηση. Έτσι μας λένε. Σε αντίθεση με το Πάσχα, που είναι ταυτισμένο με την ανάσταση. Παραμύθια. Για τους περισσότερους είναι μια γιορτή σκέτη. Κι αν η εν λόγω θρησκευτική γιορτή έχει κάποιο νόημα, βαθύτερο ή επιφανειακό, δεν το ψάχνουν. Στο φινάλε, μη ζητάμε πολλά από τους ανθρώπους. Γιορτή είναι το Πάσχα και το χαίρονται, μέχρι εκεί.Λίγο να το σκαλίσουν το πράμα, τότε πάει μέχρι το θάνατο. Έτσι είναι. Δεν θα σταθούμε μόνο στην φιγουράτη, σινάμενη και κουνάμενη, ανάσταση. Προηγείται ο θάνατος. Τον ρωτάς, όμως, τον άλλον που γι’ αυτόν το Πάσχα είναι γιορτή, καθησιό και φαγητό, ποτό και μουσική, αν γουστάρει να βάλει στο λογαριασμό το θάνατο;Πέθανες, τελείωσες. Όχι, δεν ισχύει αυτό, για τη θρησκεία. Δεν υπάρχει θάνατος, τέλος, κηδεία, τάφος, κλάμα. Αυτό, μάλιστα, το τελευταίο ισχύει μόνο για τους άλλους, όχι για τον αυριανό πεθαμένο. Χωμένος μέσα στο χώμα ούτε λυπάται, ούτε αισθάνεται κάτι. Η θρησκεία επιμένει στα δικά της, πως δεν υπάρχει θάνατος, κι αν υπάρχει είναι μόνο για να σου θυμίσει την ελπίδα της ανάστασης, της αναγέννησης, της ξαναγέννησης, της συνέχειας. Πέθανες, αλλά δεν έχεις πεθάνει. Να, το νόημα του Πάσχα. Ο άνθρωπος, όμως, δεν συμβιβάζεται με το νεκροταφείο. Όσο ζει δεν θέλει να σκέφτεται πως υπάρχει στο έργο και ο θάνατος. Ναι, πράγματι, πεθαίνει κόσμος, καμιά αντίρρηση, αλλά όχι ότι το καμπανάκι κτυπάει και για τον ίδιον. Τον θαρρεί ξένο πράμα τον θάνατο. Και παραμένει ξένο, φτου και μακριά, ακόμα και στη βαρειά του αρρώστια.

ΟΤΑΝ Ο ΤΖΟΓΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ΑΡΡΩΣΤΙΑ….

Απίστευτο. Διαστάσεις σκανδάλου έχει πάρει ΚΑΙ στην Αυστραλία ο τζόγος με ανήλικα παιδιά.. Αν δεν το έβλεπα μπροστά μου, δεν θα το πίστευα. Δυο πιτσιρικάδες με τα σχολικά τους ρούχα, μου ζητούν, σχεδόν παρακαλώντας, να τους ρίξω κάποια δελτία στο ΤΑΒ. Βρίσκομαι σε μεγάλη αμηχανία. Να δεχτώ, ή, όχι; Αν δεχτώ, γίνομαι και εγώ συνένοχος σε παράνομο τζόγο. Αν αρνηθώ εγώ να το κάνω, σίγουρα θα βρεθεί κάποιος άλλος στην δική μου θέση. Βέβαια έφερα και τον εαυτό μου στην θέση τους, που το ποδοσφαιρικό στοίχημα, είναι μια απαραίτητη αρρώστια. Δέχομαι να ποντάρω για πάρτι τους. Σκέφτομαι ότι είναι προτιμότερο ένα ποδοσφαιρικό στοίχημα, από κάποιο άλλο ρισκαρισμένο ελλάτωμα, όπως το ποτό και το ναρκωτικό. Άλλο όμως ότι παίζει μπάλα ένα πιτσιρίκι άλλο ότι παίζει στοίχημα. Είτε ποδοσφαιρικό είτε όχι. Ένα γειτονάκι μου, έχει αρχίσει να ποντάρει και είναι μόλις 14 χρονών. Δεν το παίρνεις και πολύ σοβαρά το πράμα. Πιθανόν και οι γονείς του, να μην ανησυχούν που ο λεβέντης τους ξεπετάχθηκε τόσο πρόωρα και δείχνει… προχωρημένος, από πριν βγει από το αυγό. Βέβαια. Αν το δει επιπόλαια ο γονιός θα σκεφτεί πως εκείνος στην ηλικία του παιδιού του δεν είχε κομπιούτερ, ούτε κινητό, αλλά και δεν ήξερε τι είναι κουμάρι. Τζόγος.Όταν όμως λέμε στοίχημα εννοούμε με χρήμα. Στοίχημα ποδοσφαιρικό, ταττσλόττο, καζίνο και όλα τ’ άλλα. Όχι τάβλι ή ένα επιτραπέζιο, παιχνίδι παρεάτο, να κάνουμε διάλειμμα στο διάβασμα. Όλα αυτά κλείνουν σπίτια. Θυμήθηκα το γειτονάκι μου, όταν διάβασα το αποτέλεσμα μιας πανευρωπαϊκής έρευνας σε ανήλικους στην Ελλάδα. Σε παιδιά μέχρι 18 χρονών, δηλαδή. Έχουμε και λέμε, λοιπόν. Δυο στους πέντε ανήλικους, δηλαδή το 40%, έπαιξε τουλάχιστον μια φορά το 2020. Νούμερο τρομακτικό, Που τρομάζει.Και το 14% των Ελλήνων ανηλίκων έπαιξε στοίχημα από 2 έως 4 φορές τον μήνα. Και σύμφωνα με το τελευταίο εύρημα, ο ένας στους 4 στοιχημάτιζε σε πρακτορείο μέσω τρίτων, και ο ένας στους 18 μέσω διαδικτύου, με τα στοιχεία του μπαμπά. Να το σημειώσουμε κι αυτό: Οι ανήλικοι στοιχηματίζουν πάντα, με τα λεφτά του μπαμπά. Που να τα βρει ο μικρός, αν δεν του δώσει ο μπαμπάς, ή, ο παππούς;

ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΙΣΤΕ ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΚΟΥΡΙΑ…..

Ο κύριος έχει λεφτά. Πολλά λεφτά. Και δεν σταματάει να χοντροκονομάει. Άρα, η πρώτη σκέψη θα λέει, ότι ο κύριος είναι λαμόγιο. Δεν νομίζω. Βεβαίως ο κύριος τα έχει όλα, περισσότερα απ’ όσα χρειάζεται, σίγουρα πιο πολλά και απ’ όσα επιθυμούσε. Άρα, εκμεταλλεύθηκε κάποιες καταστάσεις. Σε καμία περίπτωση. Είπαμε. Δεν του λείπει τίποτα, τι βίλες και τι κότερα, τι λήαρ τζετ και τι πολυτέλεια Κροίσου στη ζωή του. Όλα αυτά σημαίνουν ότι ο κύριος πορεύθηκε για χρόνια σύμφωνα με τους αμαρτωλούς νόμους της σάπιας κοινωνίας, ότι υπηρέτησε το κατεστημένο. Ξυπνήστε, και καθαρίστε το μυαλουδάκι σας, από τα σκατά που σας έχουν βρωμίσει, από τότε που ήσασταν μωρό στην κούνια. Πετάξτε τη χολή που βρίσκεται στη ψυχή σας. Ο κύριος είναι μέγας και τρανός, όμως έγινε αυτός που έγινε γιατί είναι πολεμιστής. Πολεμιστής της ίδιας της ζωής. Είπαμε. Ξυπνήστε. Να δείτε με ανοικτά μάτια και καθαρή καρδιά πως κινείται ο πλανήτης. Φοβερά πράγματα. Δεν παίρνετε χαμπάρι τι παίζει γύρω σας. Δεν ξέρετε να μπανίζετε, να διακρίνετε το καλό από το κακό, το χρήσιμο από το άχρηστο. Μαρκ Ζούκερμπεργκ, ετών 25. Σας λέει τίποτα το όνομα αυτό; Πρόκειται για μέγα άτομο. Μέγας είναι. Μέγιστος. Μεγιστάνας. Και αυτοδημιούργητος. Από το μηδέν, από το τίποτα έγινε γκραν δισεκατομμυριούχος και, μάλιστα, μπήκε με το σπαθί του στη λίστα των 100 πλουσιότερων ανθρώπων στον πλανήτη. Χιλιάδες Ζούκερμπεργκ υπάρχουν σήμερα σε κάθε γωνιά της γης. Όπως το λέω. Όχι δεκάδες, ούτε εκατοντάδες, αλλά χιλιάδες. Απλά ο Μαρκ, ο εν λόγω Ζούκερμπεργκ, ο ένας απ’ αυτούς τους χιλιάδες νέους που πιάνουν στη ζωή τα χοντρά ψάρια, ξέφυγε πολύ μπροστά κι έγινε ο νεότερος σε ηλικία μεγαλύτερος δισεκατομμυριούχος όλων των εποχών. Στη ζωή μπαίνουν στη μέση, κατά καιρούς και πάντα, και άλλα κόλπα. Για παράδειγμα σήμερα υπάρχουν τα κινητά τηλέφωνα και τα κομπιούτερ που δεν έπαιζαν χθες και προχθές. Ο κόσμος θέλει να φάει. Να πιεί. Να ντυθεί. Να διασκεδάσει. Βασικά αυτά. Και να μείνει σ’ ένα καλύτερο σπίτι απ’ αυτό που έχει. Και να αγοράσει ένα καλύτερο αμάξι. Πάνω σ’ αυτές τις βασικές ανάγκες στήνονται οι επιχειρηματικοί κολοσσοί. Και ξαφνικά δίχως προγραμματισμό και δίχως πρόβλεψη γεννιέται το καινούργιο. Είπαμε. Ξυπνήστε. Πλούσιος δεν σημαίνει και παλιάνθρωπος. Ούτε παράνομος. Μαρκ Ζούκερμπεργκ. Πριν από λίγα χρόνια, ίδρυσε την ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης το Facebook, μέσα από το δωμάτιό του, στον ξενώνα του πανεπιστημίου που σπούδαζε, στο Χάρβαρντ, που μέσα σε δύο χρόνια γιγαντώθηκε και ξεπέρασε τα 100 εκ. ενεργούς χρήστες. Μόνον από τον Μπιλ Γκαίητς πήρε 240 εκ. δολάρια ο Ζούκερμπεργκ. Δεν υπάρχουν όρια στον πλούτο. Ούτε και φράγματα. Πόλεμος. Αυτό είναι ο κόσμος του χρήματος. Ένας προσωπικός πόλεμος. Με τον εαυτό σου πολεμάς. Η γη κινείται κυρίες και κύριοι. Προσέξτε τώρα. Μέχρι το 1994 δεν υπήρχε Ρώσος δισεκατομμυριούχος. Σήμερα; Είναι 40 Ρώσοι, 38 Κινέζοι, 25 Ινδοί. Μέχρι και δυο Αφρικανοί έσκασαν μύτη. Το άλλο, στο κλαμπ των δισεκατομμυριούχων οι 83 είναι γυναίκες. Η γη κινείται. Έχετε φάει στην μάπα, τη σκουριά όλων των αιώνων που σας σερβίρουν, και γι’ αυτό, ούτε το πιο απλό δεν μπορείτε να δείτε. Ότι μόνη της η γη κινείται. Κανένας δεν είναι σε θέση να την κουμαντάρει.

Άλλος ένας χρόνος, φεύγει από πάνω μας….

Ποτέ ρε φίλε μου, πρόλαβε και πέρασε, ο ριμάδας ο χρόνος. Δώδεκα ολόκληροι μήνες και δεν τους πήραμε χαμπάρι. Πότε το φάγαμε και το 2020, και με τη μία κατάπιαμε τις 365 τόσες μέρες; Από τον έναν χρόνο, στον άλλον. Μία ζωή με την σκέψη, ότι κάθε χρόνος φεύγει πιο γρήγορα από τον προηγούμενο. Και μοιάζει ανάσα σκέτη, αυτό που χωρίζει τη νέα πρωτοχρονιά, από την προηγούμενη. Τρεχαλητό μια ολόκληρη χρονιά. Άγχος. Δουλειές που δεν λένε να τελειώσουν, και αν κάποτε τελειώσουν, θα είναι συνήθως με άσχημο, με όχι αίσιο τέλος, χωρίς να αποφέρουν κέρδη. Και αν έχεις βάλει κάτι στην τσέπη, από την άλλη είσαι χρεωμένος, τρόπος του λέγειν, με εκκρεμότητες. Οι καλές μέρες, έτσι τις λένε. Οι γιορτινές μέρες. Πλησιάζει η αυλαία του 2020 να πέσει. Το ξενέρωμα, μάλλον το  ξεφεύγα από τις άλλες μέρες του χρόνου, τις ρουτινιάρικες. Γιατί στην ατζέντα παίζουν τα δώρα, τα ψώνια, τα τραπέζια, τα τηλέφωνα στους φίλους και συγγενείς, οι συγκεντρώσεις, οι πράσινες και κόκκινες τσόχες. Μια ατμόσφαιρα υστερίας. Καταναγκαστικής ίσως διασκέδασης, για να πιάσουμε το… ”μήνυμα” των Χριστουγέννων και της πρωτοχρονιάς. Και ειδικά εφέτος, λόγω κορονοϊού, να μην μας επιτρέψουν να χαρούμε, την ιδιαιτερότητα που έχουν οι χριστουγεννιάτικες και πρωτοχρονιάτικες μέρες. Να ζήσουμε γιορτινά, και να πάμε για άλλα. Για άλλα χρόνια, για άλλα Χριστούγεννα, όσα τουλάχιστον γράφει το κοντέρ του καθενός μας.

Η ΤΙΜΩΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΠΟΝΤΙΚΙΑ….

Το μερμύγκι είναι ανώτερο του ανθρώπου. Αυτό είχα γράψει πριν κάποια χρόνια σε εφημερίδα που δούλευα, και οι αναγνώστες, μου ζητούσαν… λεπτομέρειες. Το θυμήθηκα με τις βροχές που έβλεπα στην τηλεόραση, και οι οποίες για μια φορά ακόμα, απέδειξαν την κατωτερότητα του ανθρώπου, απέναντι στον γίγαντα τον μέρμυγκα. Αυτό το τεράστιο πλάσμα. Δεν το συζητάμε ότι το δίποδο, μειονεκτεί σαν άνθρωπος, όχι σαν μερμύγκι, απέναντι στο μερμύγκι. Νεροποντή; Κανένα πρόβλημα για τον μέρμυγκα. Καταιγίδα; Έλα τώρα. Μερμύγκια είμαστε, σοφά δημιουργήματα της φύσης, οπλισμένα με το ένστικτο και όχι τις πνευματικές αναζητήσεις, και την τεχνολογία του ανθρώπου, για να αντιμετωπίσουμε κάθε αντίδραση της μάνα μας. Μια είναι η μάνα. Η φύση. Το μερμύγκι λοιπόν, δισεκατομμύρια χρόνια, πριν ο άνθρωπος ξεφύγει από τις σπηλιές και τις κουφάλες των δέντρων που διέμενε, είχε λύση το πρόβλημα κατοικίας. Ποιες βίλες και ποιες πολυκατοικίες. Δεν τις χρειάζεται. Μέσα στο χώμα. Εκεί ζει το μερμύγκι. Θα πάθεις την πλάκα σου, αν σου πω το τι καταφέρνει και φτιάχνει, χωμένο στη μάνα γη το μερμύγκι, αυτό το μεγαλείο της φύσης, το αληθινό τέλειον ον σαν μερμύγκι. Υπάρχει όμως και η κουκουβάγια. Το κεφάλι της δεν το κουβαλάει μόνο για μεταφέρει τα μάτια της και το στόμα της. Μέσα υπάρχει ένα ραντάρ φτιαγμένο έτσι από τον Θεό για να μην της ξεφεύγει και ο πιο μικρός θόρυβος. Ένα ανεπαίσθητο θρόισμα των φύλλων, που δεν θα πλησίαζε καν την ακοή άλλου πλάσματος, συλλαμβάνεται από την γκριζωπή κουκουβάγια, η οποία όμως σνομπάρει τον θόρυβο από τα κοντινά δέντρα. Δεν είναι τίποτα, αποφαίνεται το μικροτσίπ στον εγκέφαλό της, ένα αεράκι είναι που κούνησε τα φύλλα, δεν ασχολούμαι… Η κουκουβάγια έχει το λόγο της να κάθεται στο σημείο που την παρατηρώ από απόσταση με τα γυαλιά νυχτός. Ζώο είναι, γέννημα της φύσης προικισμένο με τέτοιες ιδιότητες και σε τέτοιο βαθμό, ώστε να επιβιώνει, να βρίσκει τροφή. Έχουμε μετά και τον ποντικό, που είναι το αγαπημένο ζωάκι της επιστήμης. Στον ποντικό επάνω κάνουν τα πειράματά τους οι ερευνητές στα εργαστήρια, όχι βέβαια για να τον εκπολιτίσουν, ή, να τον μάθουν να πηγαίνει σχολείο, ή, ακόμη και να του περάσουν την ανάγκη της θρησκείας. Για το καλό της ανθρωπότητος η ανθρώπινη επιστήμη βασανίζει τα ποντίκια. Να ξέρουμε τι λέμε. Πειραματίζομαι σημαίνει ένα πράμα, μόνον ένα, βασανίζω. Αυτό σημαίνει. Ούτε ρωτάνε τα ποντίκια πριν τα μπουζουριάσουν σε κάτι φιάλες, σε κάτι σωληνάκια, για να μελετήσουν, και επάνω τους να δοκιμάσουν φάρμακα που θέλουν να φτιάξουν για τον άνθρωπο. Να ξέρουμε τι λέμε. Για τον άνθρωπο, όχι για την ανθρωπότητα. Πάω πάσο αν μου πεις, ότι ο Θεός σου έδωσε την άδεια, να βασανίζεις ένα ξένο βασιλειο. Ότι τον ρωτήσατε τον πλάστη, αν μπορείτε να βασανίζετε, και όσο αντέξουν, όποια πλάσματα του Θεού επιλέγετε, διότι αυτά σας βολεύουν στα πειράματα, στις δοκιμές σας. Και αν τα κακαρώσουν τα πειραματόζωα στα παπάρια σας. Εσείς δεν υποπέσατε σε καμία αμαρτία. Ότι κάνετε γίνεται για το καλό της ανθρωπότητας, στο όνομα της ιατρικής επιστήμης, και να το πούμε και αυτό, για το συμφέρον της φαρμακευτικής βιομηχανίας. Τον Θεό όμως ρε αλήτες τον ρωτήσατε; Αυτόν που έφτιαξε τα πάντα, τα δίποδα και τα τετράποδα, τα ιπτάμενα και τα ερπετά, τα τρωκτικά και ότι ακόμη κυκλοφορεί στο νερό. Αυτό γούσταρε ο Θεούλης. Να φτιάξει και έναν πλανήτη με ζωή. Να υπάρχει ζωή σε κάθε σημείο, φανερό και κρυφό. Και έφτιαξε κατ’ εικόνα και ομοίωσιν και τον άνθρωπο. Βέβαια. Δεν είναι αγριόπαπιας ο Θεός, ούτε φάλαινας και σπουργίτης. Μοιάζει φατσικά και όχι μόνο φατσικά, αλλά και σωματικά, και πνευματικά, με τον άνθρωπο. Όχι με το ποντικάκι. Κάποιοι Καναδέζοι επιστήμονες λοιπόν, διαπίστωσαν, ότι όπως οι άνθρωποι όταν πονάνε, όταν νοιώθουν πόνο, σε οποιοδήποτε σημείο του σώματος, αυτό φαίνεται στο πρόσωπό τους, έτσι συμβαίνει και με τα ποντίκια, τα συνήθη θύματα των εργαστηρίων. Φοβερά πράγματα. Μέγιστη αποκάλυψη η οποία πιθανόν να έφθασε μέσω ίντερνετ και στον Θεό. Να το πληροφορήθηκε κι αυτός, ότι τα ποντικάκια και πονάνε και κάνουν γκριμάτσες στο πρόσωπο, όπως οι άνθρωποι. Φοβερά πράγματα. Οι επιστήμονες βασάνισαν ποντικάκια, για να δουν αν υποφέρουν και αν ναι, πως εκδηλώνεται, πως αντιδρά το σώμα τους. Και σημείωσαν στα δευτέρια τους, ότι όταν πονάνε τα ποντικάκια σφίγγουν τα μάτια, όπως ο άνθρωπος. Και ζαρώνουν τη μουσούδα τους, όπως ο άνθρωπος. Και τεντώνουν τα αυτιά και σηκώνονται όρθια τα μουστάκια τους, να κάτι που δεν παρατηρείται στον άνθρωπο. Ένα ακόμα. Το ποντίκι αν ήταν σε θέση, θα έκανε πειράματα ή, με τη σωστή λέξη, βασανιστήρια στον άνθρωπο; Το ότι το ποντίκι είναι ανίκανο να πειραματισθεί σε ανθρώπους, όπως και σε μέλισσες και κουνούπια, είναι κατανοητό. Όπως ότι ο άνθρωπος αν δεν μπορούσε όχι μόνο πειράματα δεν θα έκανε, αλλά και ένα άλλο σωρό εχθρικά στο περιβάλλον πράγματα. Άρα; Ουσιαστικά με την άδεια του Θεού, αφού τον προίκισε σχετικώς, ο άνθρωπος κάνει ότι γουστάρει στη γη και με τη βοήθεια της καλής επιστήμης δεν ησυχάζει αν δεν κατακτήσει και το σύμπαν στο αχανές διάστημα. Φαντάζεσαι όμως κύριε μαλάκα, να είσαι το πειραματόζωο στον άρχοντα των ποντικιών, στον βασιλέα των λιονταριών, στον δικτάτορα των καρχαριών, στον αυτοκράτορα των γυπαετών, σε κάποιον παρανοϊκό Χίτλερ, οι επιστήμονες του οποίου βασάνιζαν έγκυες γυναίκες, τις έδεναν τα πόδια για να δουν πόσο θα αντέξουν, ακόμα έσπαγαν με σφυριά τα γόνατα μικρών παιδιών, εβραιόπουλων, για να καταγράψουν τον πόνο του ανθρώπου, διότι για τους ναζιστές και οι Εβραίοι είναι άνθρωποι… Γιατί στα γράφω όλα αυτά τώρα έτσι; Άκου το γιατί. Από ποντίκι θα τη βρείτε, και αυτή τη φορά θα σας παρασακατέψει. Έχετε κάνει πολλά στον πλανήτη. Το έχετε παρατραβήξει. Η τιμωρία σας θα έρθει όχι από τα πυρηνικά σας, αλλά από τα ποντικάκια, παλιοκουφάλες. Από το ποντίκι αρπάνε τη δουλειά οι μύγες, και οι ψύλλοι, και πάνε και τη σερβίρουν στους ανθρώπους. Έτσι κτύπησε η επιδημία της πανούκλας γύρω στα 1350 και έφαγε μόνον το μισό πληθυσμό της Ευρώπης. Στην επόμενη επιδημία το ποντίκι θα σε στείλει πακέτο στον Δημιουργό σου, και χωρίς προηγουμένως να σε υποβάλλει σε διαδικασία πειραματόζωου.

Βρίσκει και τα κάνει ο Ερντογάν…

Πιο ξεκάθαρο δεν γίνεται. Ο τσαμπουκάς του Τούρκου περνάει και στην Ευρώπη. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Στα ίσα η κυρία Μέρκελ πήρε το μέρος του Ερντογάν. Πιο ίσα δεν την έπαιρνε. Τι συμβαίνει; Λάθος να κατηγορηθεί η Γερμανίδα για έχθρα της Ελλάδος. Για φίλη της Τουρκίας. Δεν υπάρχουν αυτά. Δεν υπήρξαν ποτέ. Ας το πούμε για μια φορά ακόμα. Ο καθένας, Μέρκελ, Μακρόν, Πούτιν, Τραμπ παίζει για πάρτη του. Πρώτα για πάρτη του και μετά για τα συμφέροντα της χώρας του. Αναλαμβάνει, λοιπόν, η καγκελάρισσα Άγκέλα, η τσαχπίνα και σέξυ, τόσο ερωτική που έχει πιάσει αράχνες η φουκαριάρα, να μεσολαβήσει. Και γαμώ τη… μεσολαβήτρια. Προκειμένου να σπάσει η ένταση, λέει, στην ανατολική Μεσόγειο. Ε, από τη στιγμή που πήρε επάνω της τις πρωτοβουλίες για την αποκλιμάκωση στις σχέσεις Ελλάδος και Τουρκίας, πήγαν περίπατο οι κυρώσεις σε βάρος του Ερντογάν. Και στην κόντρα με την Γερμανίδα είναι η Γαλλία. Επειδή το συμφέρον του Μακρόν αυτό είναι. Να είναι με την Ελλάδα, και εναντίον Ερντογάν και Μέρκελ. Ολοφάνερο. Βρίσκει και τα κάνει ο Ερντογάν. Με το νταηλήκι του κάνει το παιχνίδι του. Ο άνθρωπος ασκεί το επάγγελμα του. Είναι νταής. Αν, όμως, κάποιοι ισχυροί τον έπαιζαν διαφορετικά, τότε το νταηλήκι του ο Ερντογάν θα το είχε βάλει στο οθωμανικό μουσείο.

Ο άνθρωπος ήταν είναι και θα είναι αυτός που είναι

Απίστευτες καταστάσεις ζούμε σήμερα με τον κορονωϊό. Το πράμα απλώθηκε πολύ και δεν μαζεύεται. Ο κορονοϊός κυριαρχεί σαρωτικά στη ζωή μας.  Μόνο μάγοι δεν ήταν όσοι είχαν προβλέψει αυτή την εξέλιξη, αλλά δεν τολμούσαν να την δημοσιοποιήσουν. Ότι θα έρθει η ιστορική στιγμή, όπου το σύμπαν της ανθρωπότητας θα φορέσει μάσκα. Και έγινε το απίθανο. Να μην εμφανίζεται κανένας πλέον σε δημόσιο χώρο, άνευ μάσκας. Πολιτικοί, αστυνομικοί, ιερείς, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες, δικαστικοί, στρατιωτικοί, οι κάθε παρατρεχάμενοι της δημόσιας ζωής ξεμυτάνε μασκοφόροι. Και όλο αυτό το κακό τι σημαίνει; Εδώ είναι που γελάμε. Επειδή ακούς ένα κάρο μαλακίες σήμερα από τους κάθε κοινωνιολόγους, ψυχολόγους, μελλοντολόγους και άλλους “όγους” οι οποίοι υποτίθεται λόγω ειδικότητας έχουν το δικαίωμα του επιστημονικού λόγου.  Ότι θα αλλάξει η ζωή μας, θα ενισχυθεί η συλλογικότητα του κόσμου, θα κτυπήσει η θλίψη, η κατάθλιψη, η μοναξιά, τέλος πάντων η ζωή θα πάρει ένα άλλο νόημα. Παραμύθια είναι όλα αυτά. Ο άνθρωπος είναι αυτός που είναι. Αυτός που ήταν. Αυτός που θα είναι πάντα. Δεν έγινε άλλος στους αιώνες που πέρασαν. Και θα παραμείνει ίδιος, όπως ξεφύτρωσε από την εποχή του Αδάμ, μέχρι να εξαφανιστεί. Αν το κινητό τηλέφωνο π.χ. και το κομπιούτερ είχαν ανακαλυφθεί πριν δέκα χιλιάδες χρόνια, και τότε έτσι, όπως σήμερα, θα συμπεριφερόταν. Δεν έγινε της πλάκας σήμερα  ο άνθρωπος, ούτε πιο έξυπνος. Σέλφυ φωτογραφίες θα έβγαζε και πριν 100.000 χιλιάδες χρόνια, αν είχε και τότε τέτοια δυνατότητα. Και θα έβγαιναν στα κανάλια σοβαροί άνθρωποι να λένε αηδίες. Ποιος κορονοϊός; Θα περάσει ντούκου και αυτός. Θα ξεχαστεί μαζί με τις μάσκες του. Όπως θα ξεχαστούν οι… προφητικές αναλύσεις των επιστημόνων.Η αλήθεια είναι μια, και μας την λέει κατάμουτρα η Ιστορία. Φοβερά πράγματα έχουν γίνει. Καμιά θρησκεία και καμιά ιδεολογία, καμιά σοφία και δικτατορία, τίποτα δεν κατάφερε να σταματήσει το λουτρό αίματος από πολέμους και επαναστάσεις, που έγιναν και δεν άλλαξαν τίποτα. Γιατί με τίποτα δεν αλλάζει ο άνθρωπος. Η λογική, αυτό που τον ξεχωρίζει απ’ όλα τα άλλα ζώα, δεν είναι… αρκετή στο δίποδο να τον παραδειγματίσει από τα αίσχη του στο παρελθόν. Δυστυχώς. Και η ζωή θα συνεχίζεται. Σήμερα εμείς, αύριο κάποιοι άλλοι. Χαίρεται.

Ούτε την κηδεία μας αν μπουν όλοι αυτοί μέσα

”Να περάσουν οι πρόσφυγες, να μην περάσει ο φασισμός” το ένα πανό με την υπογραφή κάποιας αέρα πατέρα χαρτοπόλεμος ”Αντιρατσιστική πρωτοβουλία”. Φοβερό, ε; Με φασιστικές συμπεριφορές και στο όνομα του αντιφασισμού, κάποιοι, τους οποίους αποφεύγω να χαρακτηρίσω, εκφράζουν αιτήματα αντιλαϊκά, αντεθνικά, αντιπατριωτικά. Οι τουλάχιστον 99 στους 100 Έλληνες, στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, θέλουν κλειστά τα σύνορα σε ξένους, όποιοι κι αν είναι αυτοί, πρόσφυγες, μετανάστες, λαθραίοι, στημένοι, καθαροί. Ο απόλυτος φασισμός είναι κάποιοι, τους οποίους αποφεύγω να χαρακτηρίσω, να εκπροσωπούν όχι περισσότερο του 1% να θέλουν να… ανοίξουν τα σύνορα, διότι έτσι κάνει το παιχνίδι του ο πιο μεγάλος εχθρός της Ελλάδος. Αυτό το σύχαμα του αιώνα ο Ερντογάν. Αν η κυβέρνηση δεν είχε αυτή τη σκληρή στάση στα σύνορα, τότε δεν θα είμασταν ικανοί σήμερα ούτε την κηδεία μας να κάνουμε. Αντιληπτό ότι αυτή η σκληρή, η δυναμική στάση της Ελλάδος στα σύνορα δεν στρέφεται ενάντια σ’ αυτούς που νταηλήδικα μπουκάρουν για να διασπάσουν τη συνοριακή μας άμυνα. Ο εχθρός δεν είναι αυτοί οι αλλοδαποί φουκαράδες, αλλά και όποιοι άλλοι ύποπτοι από κοντά τους. Ο εχθρός είναι ο Τούρκος. Μόνον; Δεν το έχω ξαναζήσει προσωπικά. Να είμαι στην πατρίδα μου, και να απειλείται από ξένους, χωρίς πόλεμο. Στα ίσα. Ξεκάθαρα. Να μπουν μέσα με το ζόρι, χωρίς να τους καλέσω. Και όσοι κρατάνε άμυνα, να κατηγορούνται ως φασίστες, ως ρατσιστές. Το πιο εύκολο φυτίλι για να ξεσπάσει εμφύλιος. Εκεί την πάνε την δουλειά…

Τι να μας πει η κυρία του τουρισμού….

Έχεις ένα χωράφι, για το οποίο όλοι παραδέχονται, πως είναι το πρώτο στη γη, και βγάζει τις καλύτερες ντομάτες. Από πού θα κονομήσεις; Από τις ντομάτες φυσικά. Έχεις ψηλά βουνά, όλο το χρόνο με χιόνια, τι κάνεις για να κερδίζεις χρήματα; Δεν θέλει σκέψη, κουμπάρε. Οργανώνεις το χειμερινό τουρισμό, χιονοδρομίες και έτσι κόλπα. Και άμα έχει θάλασσες γαμάτες; Άμα είσαι χωμένος ολόγυρα από το νερό, και με 3.000 νησιά, βάζω στο λογαριασμό και τις βραχονησίδες, που προσφέρονται για εκμετάλλευση, τι κάνεις; Δεν περιμένεις βέβαια, να ζήσεις από την πολεμική βιομηχανία, να παράγεις τανκ και πυραύλους. Ούτε αυτοκίνητα και κομπιούτερ. Άστα αυτά για τους άλλους.Τι να μας πει λοιπόν, η κυρία του τουρισμού, η νυν και η πρώην, η Άτζελα Γκερέκου σήμερα επί Μητσοτάκη, και πρώην του Παπανδρέου, και η κυρία Έλενα Κουντουρά του Τσίπρα, πρώην του Πάνου Καμένου. Πάλι σχέδια επί σχεδίων με σκοπό, πως θα φέρουμε περισσότερους τουρίστες το καλοκαίρι. Σχέδια που έπρεπε να είχαν γίνει πριν 60 χρόνια, για το πως η προνομιακή Ελλάδα, θα πουλούσε και θα έκοβε χαρτονόμισμα, στα δυο πρότζεκτ της, τον τουρισμό και τον πολιτισμό που κληρονόμησε. Πριν 60 χρόνια. Αλλά μιλάμε για την Ελλάδα τώρα έτσι; Απλά για να μην ξεχνιόμαστε.

Η ιστορία της ανθρώπινης παρουσίας στον πλανήτη…

Καθόλου απίθανο να υπάρχει ζωή, άνθρωποι και ζώα, σ’ άλλον πλανήτη. Γιατί να μην υπάρχουν; Δεν ξέρεις. Σωστό. Το δεν ξέρω δεν κολλάει με το δεν υπάρχει ζωή, κάποιο άλλο είδος ζωής, ανθρώπινης ή όχι, έξω από το δικό μας πλανήτη. Δεν ξέρεις και το σίγουρο είναι, λέω εγώ τώρα, ότι δεν θα το μάθεις ποτέ, όσο ακόμα θα κυκλοφορεί στη γη το γνωστό δίποδο. Όλα έχουν ένα τέλος, άλλωστε. Άνθρωποι, ζώα, δένδρα, φυτά, πλανήτες. Ότι ζει, πεθαίνει. Έχει χρονολογία λήξεως. Μη ξεφεύγουμε. Ασφαλώς σ’ άλλον πλανήτη η ζωή, αν υπάρχει, θα είναι διαφορετική. Αυτονόητο. Διαφορετικό το φυσικό περιβάλλον, άρα φύση διαφορετική σε σχήμα, σε μορφή ότι αναπνέει . Και πως αλήθεια, να γνωρίζεις τι υπάρχει στο σύμπαν, όταν αυτό είναι ατελείωτο, άγνωστο, αχαρτογράφητο, απλησίαστο. Ρε, δεν έχει τέλος. Παίζει, όμως, η ανθρώπινη βλακεία ότι είμαστε το κέντρο της πλάσης. Η καρδιά του σύμπαντος. Εμείς είμαστε, όχι άλλοι. Όχι κάποιοι άλλοι. Στο φινάλε, τι να τους κάνουμε τους άλλους, όταν σκοτωνόμαστε μεταξύ μας οι άνθρωποι, από τότε που σκάσαμε μύτη. Έτσι είναι. Η Ιστορία της ανθρώπινης παρουσίας στον πλανήτη είναι ιστορία αίματος. Και αναρωτιέμαι πολλές φορές. Γιατί να μ’ ενδιαφέρει το κάθε άλλο μπουρδέλο στο διάστημα; Αφού εγώ είμαι, ο ηλίθιος αρχηγός της αιωνιότητας. Το πιο τζάμπα δημιούργημα του Θεού. Αν δεν χαίρομαι τον πιο όμορφο, τον πιο γοητευτικό, πλανήτη στο σύμπαν, είμαι άξιος της μοίρας μου. Το νούμερο της αιωνιότητος. Αυτή είναι η υπέρτατη ύβρις στον Δημιουργό. Βέβηλος γεννήθηκε ο άνθρωπος, βέβηλος ζει, και βέβηλος θα πεθάνει. Για όσο τουλάχιστον θα ζει ακόμα.

Το μεγάλο χτύπημα στους δίδυμους πύργους…

Έχουν περάσει σχεδόν 19 χρόνια, από την ημέρα που έγινε το μεγάλο χτύπημα, στους «Δίδυμους Πύργους» στην Αμερική.  Έχω να το λέω λοιπόν, ότι το είδα και εγώ, το χτύπημα αυτό, και μάλιστα Live. Ίσως να είναι, το πιο εντυπωσιακό θέαμα που παρακολούθησα ζωντανό στη ζωή μου. Έτυχε βεβαίως. Και να περιοριστώ στο video. Τεράστια διαφορά, να το βλέπεις στα νέα, και άλλο το ίδιο γεγονός, να το βλέπεις σπαρταριστό με τα ματάκια σου, μπροστά σου. Έλεγα λοιπόν, ότι ακόμη και μετά από 19 χρόνια, κανείς δεν σταμάτησε να ασχολείται με το συγκεκριμένο γεγονός. Δύο αεροπλάνα επιβατικά βούτηξαν επάνω στους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης. Τους τσάκισαν, και σκότωσαν μαζί, τρεις χιλιάδες κόσμο. Έγινε όμως έτσι η δουλειά; Πολλά διαβάζουμε, πολλά περισσότερα ακούμε. Δύσκολα να δεχθείς ότι η δουλειά δεν είναι σικέ. Αν λοιπόν, πράγματι στήθηκε το έργο, πιθανόν να μην το μάθουμε ποτέ. Αν ναι, ίσως να βρωμίσει η δουλειά μετά από έναν αιώνα, και λίγο λέω. Μετά πάντως, την “πτώση” των Δίδυμων Πύργων, η Αμερική βιομηχανοποίησε την αντιτρομοκρατία. Με δικαιολογία ή άλλοθι την παγκόσμια τρομοκρατία. Πρώτα γκρεμίστηκε ο βόρειος ουρανοξύστης, από αεροσκάφος της American Airlines, πτήση από Βοστώνη, με 92 επιβάτες. Μετά από 18 λεπτά ντουμπλάρισε η επιχείρηση, με αεροσκάφος της United Airlines, πτήση από Ουώσιγκτον, με 62 επιβάτες. Είναι δυνατόν να πάθουν οι Αμερικανοί, τέτοιο πράμα από την Αλ Κάιντα; Απίστευτο. Δύσκολα να δεχθείς πως το έργο είναι καθαρό. Πως δεν οργανώθηκε, προκειμένου να εξυπηρετήσει κάποιες σκοπιμότητες. Να κοπανήσουν τον πιο εμβληματικό στόχο της πλανηταρχίας. Από την ημέρα εκείνη και μετά, έγιναν και θα γίνουν ακόμη πολλά. Η τρομοκρατία πρέπει να εξαφανισθεί, το ερώτημα όμως, αν το κτύπημα ήταν «στημένο» δεν εξαφανίζεται.

Η… τσιτωμένη “κυρία” του Oakleigh…

Πραγματικά πολλές φορές είμαστε για κλάματα, αλλά δεν το καταλαβαίνουμε. Πολύ γνωστή «κυρία» του Oakleigh, που κάθε λίγο και λιγάκι βρίσκεται σε ινστιτούτο αισθητικής, έχει χάσει πλέον και το μυαλό της. Παρά τα 60 και βάλε χρονάκια της, επιμένει όχι μόνο να τσιτώνεται, με το ανάλογο κόστος φυσικά, αλλά να εμφανίζεται πλέον και ντυμένη, σαν… ανήλικο κοριτσάκι. Το κακό είναι ότι στο…. καραγκιοζιλίκι την ακολουθεί και ο…. βαψομαλλιάς  ο άντρας της, που από κάτασπρα μαλλιά που είχε, τώρα έχει γίνει κατάμαυρος σαν κοράκι, και κυκλοφορεί και μάλιστα χωρίς να ντρέπεται. Τέλος πάντων, αλλού είναι το θέμα μου. Προσωπικά δεν αντέχω, να βλέπω γυναίκα με τσιτωμένο δέρμα. Αηδιαστικό. Απωθητικό. Μόνο αν είναι πολύ καλός τεχνίτης, αλλά και επιστήμονας ο πλαστικός, αλλά πολύ περισσότερο, να το σηκώνει και η φάτσα της κυρίας, για να μη μετράς τα χρόνια της. Τι λέμε τώρα. Η ηλικία θες δεν θες, δεν κρύβεται. Όλα τα προδίδουν τα μάτια. Μα καλά γερνάνε και τα μάτια θα ρωτήσετε; Εκατό τα εκατό. Εδώ σε θέλω. Δεν κρύβουν την αληθινή ηλικία τα μάτια. Τα μάτια, όχι τα βλέφαρα, όχι η επιδερμίδα. Στο μέσα του ματιού διαβάζεις πολλά για τη ζωή του ατόμου, και αυτό προδίδει τα χρόνια του. Γιατί; Επειδή ο άνθρωπος έχει ”δει” πολλά στην ζωή του. Και όσα είδε, όσα γνώρισε, όσα κατάλαβε, με όσα πόνεσε, αυτά ακριβώς τον γέρασαν. Το μωρό για παράδειγμα, δεν έχει ηλικία στο μάτι. Σε βλέπει και απορεί. Δεν παίρνει πρέφα τίποτα, ακόμα. Τα χρόνια στα μάτια του, θα αρχίσουν να γράφουν σύμφωνα μ’ αυτά που καταγράφει ο εγκέφαλος του, άσχετα με την βιολογική του ηλικία. Έπεσα, που λες, σε μια συνάντηση, πάνω στην κυρία, ονόματα δεν λέμε. Τρόμαξα. Όπως στο λέω. Καμιά σχέση με το τι δείχνει η πραγματική της ηλικία, με το τσίτωμα. Με έστειλε αιώνες πίσω. Λες ότι είχα απέναντι μου, την γυναίκα του μάγου της ινδιάνικης φυλής. Γριά ινδιάνα έβλεπα. Δεν κάνω πλάκα. Χαρακιές στο πρόσωπο από τον ήλιο. Είχε πέσει το δειλινό, ο ήλιος είχε υποχρεώσει την συγκεκριμένη κυρία να φοράει το γυαλικό, φαρδύ, απλωτό, να σκεπάζει όσο το δυνατόν περισσότερο το πρόσωπο. Και δίπλα της ο βαψομαλλιάς, να την καμαρώνει σαν μαλάκας, όπως ο γύφτος το κινητό του. Για λύπηση, σου λέω. Αλλά και για φτύσιμο. Και το χειρότερο; Ότι δεν το καταλαβαίνουν ότι ο κόσμος γελάει μαζί τους. Πραγματική κατάντια δηλαδή.

Στην κονόμα του πολέμου….

Μιλάνε τα νούμερα. Μόνον που οι αριθμοί, όσο κι αν είναι ακριβείς, δεν λένε την αλήθεια. Ποτέ. Σύμφωνα με στοιχεία που δεν αμφισβητούνται μέχρι σήμερα η μπούκα των ΗΠΑ στο Ιράκ, επί Μπους μικρού, είχε κοστίσει 1,7 τρις δολάρια συν άλλα 490 δις δολάρια σε επιδόματα. Το κονδύλι θα φθάσει στα έξι (αριθμός 6) τρις δολάρια τα επόμενα 40 χρόνια διότι ακόμα κι αν σταματήσει κάθε πολεμική δραστηριότητα στο Ιράκ, στο Ιράν, και στην Συρία, τα έξοδα θα τρέχουν από αποζημιώσεις, συντάξεις, συν τις…. πορτοκαλάδες και τις… κοκακόλες. Για ποιο ζήτημα μιλάμε λοιπόν, έτσι; Πάμε λίγο πιο αναλυτικά.
Γίνεται η εισβολή στο Ιράκ των «συμμαχικών δυνάμεων» Αμερικής, Βρετανίας και λοιπών παραρτημάτων. Τα έβαλαν κάτω τριάντα (αριθμός 30) ακαδημαϊκοί(!) και ειδικοί για να βρουν πόσο ήταν το ύψος της δαπάνης αλλά και ποιος ο απολογισμός των νεκρών. Τέλος πάντων, ότι επέδρασε στο οικονομικό γίγνεσθαι των ΗΠΑ μετά την αλητείας τους να επέμβουν σε ξένο κράτος. Και να μην τελειώνουν τον πόλεμο τόσο σύντομα όσο μπορούσαν!!!
Ο πόλεμος, επειδή ακριβώς είναι μπίζνα, ΜΟΝΟ ΜΠΙΖΝΑ, αρχίζει και τελειώνει όποτε αποφασίσει, εκείνη η πλευρά που κονομάει. Όλα τα άλλα περί πατρίδας και να κτυπήσουμε την τρομοκρατία είναι παπαριές.
Όποιος, λοιπόν, ισχυρισθεί ότι γονάτισε την πλανηταρχία ο πόλεμος, στο Ιράκ ή όπου αλλού στο μέλλον, είναι αφελής και αδιάβαστος από την Αυστραλία μέχρι την Βαγδάτη. Η κονόμα. Αυτό είναι ο πόλεμος. Η κονόμα της κονόμας ω κονόμα! Να διαβάζετε να μαθαίνετε και με το μπαρδόν βέβαια. Τα λέμε από την αλφαβήτα. Ο πόλεμος για την πλανηταρχία είναι μια αυθεντική, μια κλασική εμπορική επιχείρηση. Ο στόχος δεν είναι να πάρουμε το πρωτάθλημα. Να κερδίσουμε τον εχθρό, δηλαδή. Όχι, αυτό. Η σκοπιμότητα, η ΜΟΝΑΔΙΚΗ σκοπιμότητα είναι να πουλήσουμε όπλα. Αυτό είναι το ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ κίνητρο για να ξεκινήσουμε πόλεμο.
Η Νο 1 κονόμα στον πλανήτη, είναι το εμπόριο όπλων. Μετά έρχεται το ναρκωτικό. Μιλάμε για τα δυο πρότζεκτ που αφήνουν τεράστιο περιθώριο κέρδους, αν ληφθεί υπ’ όψιν το κόστος παραγωγής και τα έσοδα από τις πωλήσεις.
Στις ΗΠΑ όλα είναι πουλημένα. Όποιος θέλει αγοράζει ότι θέλει. Σε ξένους ανήκουν σχεδόν τα πάντα. Βιομηχανίες, εργοστάσια, φιρμάτες επιχειρήσεις. Κανένα πρόβλημα να πουληθούν, να αγοραστούν ξενοδοχεία, μεγαλοκαταστήματα, από ξένους. Από την εποχή των πολέμων με τους Ινδιάνους μόνον οι πολεμικές βιομηχανίες δεν μπορεί να φύγουν από Αμερικάνους, ιδιώτες βέβαια.
Αυτή τη στιγμή που με διαβάζεις οι μηχανές αυτές δουλεύουν. Ούτε δευτερόλεπτο δεν περνάει που να μην παράγονται μαχητικά αεροσκάφη, κανόνια, φρεγάτες, τανκ, όλα με την τελευταία λέξη της… μόδας στο στρατιωτικό εξοπλισμό. Χιλιάδες Αμερικάνοι επιστήμονες, απόφοιτοι από τα Χάβραρντ και Κολούμπια, οικογενειάρχες άνθρωποι με επαύλεις και πισίνες, είναι στελέχη της πολεμικής βιομηχανίας. Τι πρέπει να κάνουν οι ΗΠΑ για να κονομάνε από το εξωτερικό; Για να βάζουν χέρι στο εθνικό εισόδημα ξένων χωρών; Πόλεμο, και ΜΟΝΟ πόλεμο.
Θα ξοδέψουν τα άντερά τους στον πόλεμο οι ΗΠΑ. Δεν τρέχει κάστανο. Είπαμε. Δεν είπαμε; Είναι μια …επένδυση ο πόλεμος! Το λιγώτερο οι δέκα χώρες γύρω από το κάθε Ιράκ, το κάθε Ιράν, και την κάθε Συρία, πριν ακόμα ξεκινήσει ο πόλεμος, θα κάνουν τις παραγγελίες τους. Να ενισχύσουν το στρατό τους με σύγχρονο υλικό. Αν δεν κάνουν παραγγελίες, την βάψανε. Η Αμερική θα βρει δικαιολογία να την ισοπεδώσει, όποια χώρα αρνηθεί να αγοράσει τα όπλα της. Είπαμε. Δεν πρέπει ούτε λεπτό να σταματήσουν στην Αμερική οι μηχανές να βαράνε στα εργοστάσια παραγωγής όπλων.
Μόνον δέκα χώρες; Και είκοσι, και τριάντα θα προστρέξουν να παραγγείλουν όπλα. Διαφορετικά, η χώρα της ελευθερίας, η ηγέτης χώρα του ελεύθερου κόσμου, θα τους κουνήσει το δάκτυλο ότι δεν σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως το κάθαρμα ο Σαντάμ Χουσεϊν, ή, ο άλλος ο αλήτης ο Καντάφι, και ποιος άλλος ακολουθεί στην συνέχεια.
Έχασε, λέει, στο Βιετνάμ η Αμερική. Μπα; Μετά από χρόνια, μας είπαν, δεν τα κατάφερε να κερδίσει, και τελικά τα μάζεψε κι αποχώρησε ηττημένη. Έλα ρεεεεεεε; Και κέρδισε το Βιετνάμ; Μη μου το λέτε!
Μια τελευταία κουβέντα, προς το παρόν. Θα ψοφήσει η εθνική οικονομία των ΗΠΑ αν δεν κάνει πόλεμο, Αφγανιστάν, Ιράκ και σία. Και αν δεν κάνει πόλεμο, θα επιχειρήσει το άλλο χειρώτερο: Θα απειλεί να εισβάλει σε μια χώρα με το άλφα ή βήτα πρόσχημα. Βλέπε το Ιράν για παράδειγμα. Στόχος να προκαλεί «θερμά επεισόδια», που λένε. Είπαμε. Δεν είπαμε; Ας το ξαναπούμε λοιπόν. Δεν πρέπει να σταματάνε οι μηχανές, να παράγουν όπλα.

Το ανθρώπινο κρέας είναι νόστιμο…

Είναι η είδηση. Και επειδή πρόκειται για είδηση, που σε στέλνει στη σιωπή και στην περισυλλογή, στη μεταφορά της μετράς και ζυγίζεις, το κάθε γράμμα στις λέξεις που θα χρησιμοποιήσεις. Πατέρας βίαζε τον γιο του. Πατέρας; Δεν αρνήσαι την πραγματικότητα. Αφού τον γέννησε είναι πατέρας. Η γυναίκα τίκτει, ο γεννήτορας είναι ο πατέρας. Όχι ο πατέρας ο οποίος φαντάζει να είναι η συνέχεια του Θεού. Ο πατέρας της ιστορίας μας εκφράζει τον Διάβολο. Σύμφωνα, λοιπόν, με την είδηση, κτήνος ηλικίας 33 χρονών, από τη Σαξονία της ανατολικής Γερμανίας, κακοποιούσε σεξουαλικά τον 11χρονο αγόρι του, και δεν του αρκούσε αυτό. Στη συνέχεια, σε ιστότοπους παιδικής πορνογραφίας, αναρτούσε το υλικό, που κατέγραφε όταν ερχόταν σε επαφή, με το ίδιο το παιδί του. Τι κάνεις με αυτή την τερατογέννηση, τον “πατέρα” που επιδίδονταν…, όχι, όχι, δεν το προχωρώ. Τι κάνεις; Έχω όμως μια πρόταση. Μου ήρθε έτσι γρήγορα στη σκέψη, και τη μοιράζομαι μαζί σας. Στη γη υπάρχουν και ζώα. Άγρια ζώα. Τα οποία έχουν ανάγκη τροφής. Αντιληπτό ότι ένας απέραντος κόσμος των ζώων, άγριων, ημιάγριων, της ζούγκλας, των ωκεανών, και του ουρανού, γύπες, γεράκια, αετοί, δεν έχουν άλλη αγωνία, όλη μέρα, κάθε μέρα, από την ανεύρεση γεύματος. Να φάνε θέλουν τα φουκαριάρικα. Ούτε γήπεδο πάνε τα ζώα, ούτε σινεμά, ούτε κάνουν απεργίες και διαδηλώσεις στους δρόμους. Το μόνο που σκέπτονται είναι η τροφή. Τίποτα άλλο. Υπ’ όψη το κρέας, το ανθρώπινο, είναι και γαμώ τη νόστιμη τροφή.

Η μοναδική νάρκη είναι ανθρώπινη…

Μια τεράστια είδηση, που για άλλη μια φορά τα Μέσα Ενημέρωσης, την πέρασαν με μικρά γραμματάκια. Ποια ήταν η είδηση; Ένας αστεροειδής, που το μέγεθός του ήταν ακριβώς, μισό γήπεδο ποδοσφαίρου και που πέρασε από τη γειτονιά μας, απλά σαν επισκέπτης. Ούτε ο πρώτος ήταν, ούτε ο και τελευταίος θα είναι. Ένα ακόμα δηλαδή διαστημικό σκουπίδι, βάρους κάποιων εκατομμυρίων τόννων, και με ταχύτητα περίπου 28.000 χιλιομέτρων την ώρα, γκρεμοτσακίστηκε στο χάος, χωρίς και πάλι να ενοχλήσει τη γη. Η τροχιά του ήταν τόσο κοντινή, μόλις 27.500 μέτρα απόσταση, γιαυτό και οι αστρονόμοι, μόνο με τηλεσκόπιο κατάφεραν και μπάνισαν, τον απρόσκλητοεπισκέπτη”, αυτόν τον αστεροειδή. Όσο ζω όμως εγώ, στον λατρεμένο μου αυτόν πλανήτη, εδώ και 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια, ποτέ μου δεν φοβήθηκα. Έχω τυφλή εμπιστοσύνη στις θεϊκές αμυντικές ικανότητες του, και στην ανεξήγητη δύναμη, να αλλάζει την πορεία σε οτιδήποτε, πριν αυτό πλησιάσει τη Γη. Να το πω αλλοιώς, η Γη είναι άτρωτη, απρόσβλητη, δεν χρειάζεται καν να αποκρούσει, οτιδήποτε ξένο αντικείμενο βρεθεί σε κατεύθυνση εναντίον της. Πήρες χαμπάρι σε ποιον διαστημικό παράδεισο ζεις; Και όχι μόνο. Ο μοναδικός πλανήτης μας είναι το πιο όμορφο ουράνιο σώμα, με ποτάμια και λίμνες, βουνά και δάση, απέραντες πεδιάδες και ωκεανούς, κάργα στο πράσινο και στο γαλάζιο. Και ουδείς κερατάς του σύμπαντος είναι σε θέση να τον πειράξει. Γιατί; Είπαμε. Κρύβει τέτοιες δυνάμεις, άγνωστες στον περισσότερο κόσμο, αλλά και μαγικές, προστατευτικές βέβαια, που διώχνει κάθε επίθεση σε βάρος του, υποχρεώνοντας να λοξοδρομεί κάθε εχθρικό, κάθε ξένο σώμα ικανό να την απειλήσει.  Άρα θα μου πεις τώρα, ότι κοιμάσαι ήσυχος. Όχι ακριβώς. Ο ύπνος σου και η ζωούλα σου, κινδυνεύουν μόνο απόεσωτερικούς”, δηλαδή γήινους εχθρούς, ποτέ εξωτερικούς, εξωγήινους. Μιλάμε για το διάστημα. Που εκεί καθημερινά, γίνται όργια. Αυτά όμως δεν σας τα λένε. Τι να σου πουν τα ΜΜΕ; Απλά θα δώσουν την είδηση για τον αστεροειδή και θα την παίξουν με ψηλά τα χέρια, χωρίς να ξέρουν καν τι λένε. Χωρίς να πιάσουν την ουσία. Ότι στον πλανήτη Γη ο μοναδικός εχθρός, η μοναδική νάρκη είναι ανθρώπινη. Είπαμε. Κανένας αστεροειδής, μετεωρίτης, επουράνιος αλήτης, μπορεί να βλάψει το διαμάντι του διαστήματος, την Γη, παρά μόνον αυτό το δίποδο που λέγεται άνθρωπος, και ο τρόπος ζωής του, και η τεχνολογία του, που δηλητηριάζει την ατμόσφαιρα, τις θάλασσες, τα εδάφη, εξαφανίζει δάση, ζώα. Μία πόλη ολόκληρη θα κατέστρεφε αυτός ο αστεροειδής, αν έσκαγε στη γη. Θέλεις να σου πω, και που θα γούσταρα να πέσει;  Άφησέ το όμως καλύτερα για να μην ξύνουμε και πληγές.

Η μάνα που σπάει το εγώ, και γίνεσαι εσύ….

Πόσες φορές είδες τη μητέρα σου να κλαίει μπροστά σου; Ελάχιστες, έτσι δεν είναι; Και όταν μιλάω για δάκρια δεν εννοώ εκείνα της συγκίνησης και της ικανοποίησης, αλλά εκείνα που αν τα γευτείς θα σου αφήσουν μια γεύση στυφή και έντονη. Αναρωτήθηκες ποτέ γιατί μια μάνα κρατάει τόσο πόνο μέσα της και τι τον κάνει; Για εσένα το κάνει και για όσους αγαπάει. Σφίγγει τα δόντια και χαμογελάει γιατί έτσι θα δώσει κουράγιο, ώθηση και δύναμη να ξεπεραστούν οι δυσκολίες. Είναι σκληρή και υπομένει έτσι ώστε να βαστήξει στους ώμους της το βάρος κάθε ανθρώπου που νοιάζεται. Και ας υποφέρει, δεν την νοιάζει γιατί ξέρει πως ένα της χαμόγελο είναι βάλσαμο για κάθε είδους πόνο. Στη ζωή της μια μητέρα θα αναγκαστεί να δει το παιδί της να δεινοπαθεί, τον άντρα της να λυγίζει και τους γονείς της να γίνονται άστρα στον ουρανό. Θα περάσει από χίλια κύματα και παρ’ όλα αυτά θα είναι το μόνο πλοίο που θα συνεχίσει να πλέει με χίλιες-δυο ρωγμές. Είναι η γυναίκα που δε θα διστάσει να μαζέψει τα κομμάτια σου ακόμα κι αν αυτή ματώσει. Η γυναίκα που από τη στιγμή της σύλληψης, της γέννησης, ή της πρώτης ματιάς, σπάει το εγώ και γίνεται εσύ… Τι συμβαίνει ωστόσο στην ανηλεή αυτή γυναίκα όταν σβήνουν τα φώτα και μένει μόνη; Η μάσκα που φοράει σπάει και τα θραύσματα σκίζουν ανελέητα την ψυχή της. Εκεί είναι που ο πρώτος λυγμός θα ακουστεί και θα κρυφτεί πίσω από ένα μαξιλάρι. Τα δάκρια θα ξεχειλίσουν και το σκληρό αυτό ον για πρώτη φορά θα γίνει το πιο ευάλωτο πλάσμα που υπάρχει. Μόνη καθώς είναι, θα πάρει αγκαλιά τον εαυτό της και θα κουλουριαστεί σε μια γωνία σαν μικρό παιδί. Στο μικρό αυτό κρησφύγετο της θα αφήσει τα καυτά της δάκρια να κυλήσουν για ώρα, μέχρι ο οργανισμός της να αποβάλει κάθε σπιθαμή πόνου και απόγνωσης που την διακατέχει. Η γυναίκα που από τη στιγμή της σύλληψης, της γέννησης, ή της πρώτης ματιάς, σπάει το εγώ και γίνεται εσύ…

Απίστευτο…….

Κυκλοφορεί, στα στέκια του Oakleigh από κάποιον χασάπη, που έχασε πολλά λεφτά, από μαγαζάτορα της περιοχής: Καλύτερα έλεγε να σε τσιμπήσει…. σκορπιός, παρά Λημνιός….. Και ακόμη ο κόσμος γελάει, αφού μάλλον έχουν καταλάβει, για ποιον χτυπάει η καμπάνα

Ιερές αταξίες….

Ιερέας, σου λέει. Και τον λένε έτσι γιατί το λειτούργημα του δεν είναι απλά κοινωνικό, όπως του δικαστικού και του αστυνομικού, αλλά ιερό. Θεϊκό. Υπηρέτης, λένε, του Θεού, είναι ο παπάς με τα ράσα. Αυτή είναι η επαγγελματική του στολή. Και για να προκαλεί το σεβασμό κυκλοφορεί και με γένεια. Και τελευταία σκάσανε τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Αυστραλία, η μια πίσω από την άλλη, οι περιπτώσεις ιερέων, οι οποίοι είχαν απλώσει τα ιερά τους χέρια σε αθώα και ανήλικα κοριτσάκια.  Ποια εξήγηση μπορείς όμως να δώσεις, όταν ο μεσήλικας και ο γέρος παπάς αναζητεί τη σεξουαλική ικανοποίηση σε μια 10χρονη και μια 12χρονη; Είναι εξουσία ο παπάς λένε. Είναι όμως και άνθρωπος, βέβαια. Έχει όπως όλοι οι άνδρες, τις κάψες του. Όμως όταν δεν τον συγκρατεί το ράσο, είναι γιατί, κυκλοφορεί με εξουσία. Ιερέας είναι, ιερωμένος, τον μεγαλοδύναμο εκπροσωπεί, που όλοι τον πιστεύουν. Δεν εκπροσωπεί κάποιο κόμμα, ούτε κάποια επιχείρηση, ούτε κάποια ποδοσφαιρική ομάδα. Από τότε που βγήκε η θρησκεία, δηλαδή από αρχαιοτάτων χρόνων, ο ιερέας ήταν ασύδοτος. Αντιληπτό ότι η εξουσία ελέω Θεού, εύκολα προκαλεί την εκτροπή. Την κατάχρηση. Την παρανομία. Την αδικία. Το έγκλημα. Αυτό που ψιθυρίζεται σε παροικιακούς κύκλους της Μελβούρνης, που ξέρουν τι λένε, αναμένεται να ξεσπάσουν σκάνδαλα σεξουαλικά, πιο χοντρά και από αυτά του παρελθόντος, με πρωταγωνιστές και ενόχους, παπάδες και επώνυμους. Όχι τίποτα ρετάλια, και εφημέριους της συνοικίας. Και τα νέα θα αφορούν αταξίες ιερές και με αγόρια, και μάλιστα γερές αταξίες. 

Συγγνώμη…. Συγγνώμη, που σας ρίξαμε το αεροπλάνο σας. Είναι ένα ασυγχώρητο λάθος… Αυτή ήταν η επίσημη θέση του Ιράν. Το είπανε το συγγνώμη και καθαρίσανε. Και πάμε παρακάτω, σου λένε, διότι η επανάσταση συνεχίζεται… Τι είπατε, ρε, μαστουρωμένα καθάρματα, από την πολύ μαστούρα της θρησκείας σας, ρίχνετε αεροπλάνο κάτω και μετά ζητάτε συγγνώμη;Τέτοιος χουλιγκανισμός δεν ξανάγινε. Να ζητάνε συγγνώμη για κάτι, που οι ίδιοι χαρακτηρίζουν, ”ασυγχώρητο”. Και τι έπρεπε να κάνουν, το φρικτό λάθος έγινε, δηλαδή το διέπραξαν, τι άλλο περισσότερο από το να απολογηθούν με μια ”συγγνώμη”; Υπάρχει αυτό που οφείλουν να κάνουν τώρα. Να πληρώσουν. Τι, δηλαδή; Με το λάθος τους σκότωσαν 176 αθώους του ουκρανικού αεροσκάφους. Το λιγότερο, όχι βέβαια για να πατσίσουν, αλλά για να καταδείξουν στην παγκόσμια ανθρωπότητα, το μέγεθος της γκέλας τους, είναι να γίνει τελετουργικά ομαδική αυτοκτονία 176 κρατικών αξιωματούχων του Ιράν. Όσων και αυτών που σκοτώσανε με τον πύραυλο. Και εδώ, δεν τελειώνει η συγγνώμη… Τι άλλο ακόμη; Από τα έσοδα του πετρελαίου που παράγει το Ιράν να βγει ένα πάγιο κονδύλι αποζημίωσης των συγγενών πρώτου βαθμού, και των 176 επιβατών του αεροπλάνου. Τι θα πει ”συγγνώμην”, Και δεν χρωστάμε τίποτα άλλο για τη σφαγή 176 ανθρώπων; Βάλτε μυαλό ρεεεεέ.

Δημοσιογράφοι…..


Δεν υπάρχουν φίλε μου, κακοί δημοσιογράφοι, όπως δεν υπάρχουν όμως και καλοί. Ο καθένας εξαρτάται πως βλέπει τα πράγματα με τα μάτια τα δικά του. Ένα ακόμα ρεμάλι, στον χώρο της δημοσιογραφίας είναι και αυτός, που προσπαθεί να κονομήσει βγάζοντας στη φόρα άπλυτα. Και τέτοιοι υπάρχουν παντού. Και στην Αυστραλία και στην Ελλάδα.
Και ψάξε να βρεις μετά να βρεις, αν λέει αλήθειες, ή, τα έχει φανταστεί κάποια πράγματα, αν όχι όλα, λόγω των παραισθήσεων από τη χαρμάνα. Ένας τέτοιος δημοσιογράφος των σελέμπριτυ της πλάκας στην πατρίδα μας, βουτηγμένος στα ναρκωτικά, και τις σεξουαλικές διαστροφές, και φορτωμένος με aids έγραψε ένα βιβλίο και όποιον πάρει ο χάρος. Φοβερά πράγματα. Πριν αρχίσει να γράφει το βιβλίο του, δηλαδή πριν προχωρήσει σε αποκαλύψεις προσωπικών δεδομένων που αφορούν σταρ του θεάτρου και του κινηματογράφου, με τους οποίους έχει παρτίδες, ο εν λόγω δημοσιοκάφρος, ανέβηκε στην κορυφή του Ολύμπου.
Απίστευτα πράγματα. Με το φόβο του θανάτου, και την αγωνία της σωτηρίας του, ζήτησε τη συγχώρεση από το… βουνό. Και τα κατάφερε. Πώς; Με πνευματικό προσκύνημα στο όρος. Έτσι εξαγνίστηκε. Έτσι τουλάχιστον πιστεύει.
Γιατί όχι άλλωστε; Άλλος κλίνει το γόνυ στην εικόνα ενός άγιου, ενός Θεού, ενός λιονταριού. Το ρεμάλι της δημοσιογραφίας όμως, πριν δημοσιεύσει άγνωστα μυστικά ηθοποιών και τραγουδιστών προσευχήθηκε στη δύναμη του βουνού.
Τι λέω τώρα εγώ; Δεν θα πεθάνει ποτέ το παραμύθι. Ότι πουλάει, έχει ανάγκη το παραμύθι του. Πολιτικός είσαι, συγγραφέας, καλλιτέχνης, έμπορας, δημοσιογράφος, παίζεις πάντα με το παραμύθι.

Φανατικός….
Όποια γυναίκα σκοτώσει έναν ομοφυλόφιλο, θα πάει στον Παράδεισο. Εκεί φθάσαμε κυρίες και κύριοι. Να λέει ο καθένας ότι θέλει. Και η άποψή του, δηλαδή η παλαβομάρα του, η ανωμαλία του, να δημοσιεύεται. Και ο αφελής να ψάχνεται, μήπως ο κολλημένος, ο φανατικός έχει δίκιο.
Ένας αγιορίτης μοναχός είπε την μεγάλη κουβέντα. Όποια γυναίκα σκοτώσει έναν ομοφυλόφιλο, θα πάει στον Παράδεισο. Άνθρωπος του Θεού είναι, με 55 χρόνια στο Άγιον Όρος και ξέρει τι λέει. Και απόρησαν μερικοί, αν πράγματι είναι τόσα πολλά χρόνια εκεί επάνω.

Βίντεο…
Προσωπικά έχω συναντήσει στον Άγιον Όρος, μοναχούς που βρίσκονται εκεί, από 10 και 12 χρονών. Ο εν λόγω αγιορίτης, στο βίντεο που κυκλοφορεί στην Ελλάδα, είναι σίγουρος ότι η Ελλάδα θα ζήσει, παρά το κυνήγι των Εβραίων, διότι έχει την ευλογία του Θεού.
Και τι προτείνει ο παππούλης: Κάντε ότι θέλετε, αρκεί μετά να μετανοήσετε. Και μετανοείτε. Αυτό είναι, σου λέει. Θα σωθούμε με μετάνοια. Τον κόσμο τον κυβερνάνε οι εχθροί του Χριστού. Οι ομοφιλόφιλοι. Και ότι ο Θεός δεν φταίει για τις κακές κυβερνήσεις.
Γιατί σου λέει ο καλόγερος, τι δουλειά έχει ο Θεός με τις εκλογές. Ο Θεός δεν ψηφίζει, οι άνθρωποι ψηφίζουν. Και οι άνθρωποι είναι άξιοι της μοίρας τους. Αυτό θέλει να πει με λίγα λόγια ο καλόγερος, αλλά λίγοι το έπιασαν.

Τζιχαντιστής…


Τελειωμένο. Η Ελλάδα δεν πρόκειται να πάει μπροστά με τίποτα. Και μετά από 100 χρόνια, πάλι τα ίδια θα γράφω γιατί προσωπικά σκοπεύω να ζήσω 500 χρόνια. Μιλάμε για τον τζόγο. Άρα, μιλάμε για τον τζογαδόρο. Ποιά αξία έχει να κάνεις κριτική στον κουμμουνισμό π.χ. ή στον ισλαμισμό, αν βγάζεις από το λογαριασμό το πως σκέπτεται, πως δρά, μέχρι τι είναι ικανός να κάνει ο στρατευμένος κομουνιστής, τζιχαντιστής.
Γιατί να μην έχει τα ελαφρυντικά του, ο δήμαρχος ενός προαστείου των Αθηνών, που δήλωσε εξαρτημένος τζογαδόρος. Για σιγά. Να το δούμε το πράμα και από την πλευρά του. Καταχράστηκε λεφτά. Ναι. Το παραδέχθηκε ο άνθρωπος.
Τι φταίει αυτός, όμως; Και αν φταίει που βούτηξε το πακέτο, που έκλεβε λεφτά από το ταμείο, γιατί όλο το άδικο να πέσει στο κεφάλι του. Μήπως φταίνε και κάποιοι άλλοι;
Τι είπε στον Ανακριτή Διαφθοράς ο ένοχος; Παραδέχθηκε στην απολογία του ότι τα βούτηξε τα λεφτά, όμως δεν τα…. έφαγε. Δηλαδή; Τα έπαιξε όλα στο καζίνο. Άλλο αυτό, σου λέει. Δηλαδή;
Κύριε ανακριτά, είμαι εξαρτημένος είπε. Είμαι τζογαδόρος. Αν δεν με πιστεύετε να ρωτήσετε όλους τους συγγενείς και φίλους μου. Είμαι 500 ημέρες δήμαρχος και τουλάχιστον τις 300 ημέρες ήμουν παρών στο καζίνο.
Άλλος τα τρώει στα μπουζούκια. Κακώς. Άλλος στις γυναίκες. Κάκιστα. Άλλος στα ναρκωτικά. Τρισκάκιστα. Ο παίκτης ζητάει επιείκεια. Τζογαδόρος είναι, όχι πρεζάκιας και αλανιάρης. Είπαμε. Δεν ξανάγινε.
Είμαι άρρωστος με το καζίνο, σημαίνει ότι το πρώτο που σκέπτεται κάθε μέρα, και το τελευταίο, είναι να παίξει. Γι’ αυτό ζει. Να πονταίρνει μάρκες στο τραπέζι της ρουλέτας. Ο αδικαιολόγητος είναι ο κόσμος που τον ψήφισε, και το κράτος που τον διόρισε σε μια κρατική θέση. Αυτοί φταίνε. Από αυτούς να ζητήσουν τα λεφτά πίσω.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: