Σφήνες……. @….. Σφηνάκια

Σ φ ή ν ε ς @ Σ φ η ν ά κ ι α

Γράφει ο Κώστας Λιακούρης

23 – 10 – 2021

Φοβερά πράγματα συμβαίνουν δίπλα μας, και περνάνε απαρατήρητα. Τα περισσότερα τουλάχιστον απ’ αυτά. Ένα παλικάρι δικό μας, από πλούσια οικογένεια έχει φάει μέχρι τώρα, μισό εκατομμύριο δολάρια στην κόκα. Όχι στην κόκα κόλα, αλλά στην κοκαΐνη. Έτσι λένε όσοι τον ξέρουν από κοντά. Μάλιστα κυρίες και κύριοι. Μισό δις, σε δολάρια λέω, έφαγε το παλληκάρι τα τρία τελευταία χρόνια, στην μαρμαρόσκονη.

Δικά του βέβαια τα λεφτά, και ότι θέλει τα κάνει. Εκεί κανένα πρόβλημα. Μιλάμε τώρα στην γλώσσα των κοκάκηδων. Αυτών που πίνουν την κόκα. Την αγγελόσκονη, όπως την αποκαλούν στα στέκια της διακίνησης. Την σκόνη των αγγέλων. Που σε κάνουν άγγελο με φτερά και πετάς και σπρηντάρεις σ’ άλλους κόσμους. Στης μαστούρας τους κόσμους.

Έτσι λοιπόν, και είσαι της αρχιεπισκοπής, δηλαδή του μεγάλου σωματείου, της μεγάλης σχολής που λένε της κοκαΐνης, θες μόνο για πάρτι σου, πάνω από πέντε τζε την ημέρα. Για υπολόγισέ τα τώρα και βάλτα κάτω. Από 200, μέχρι 300  δολάρια πωλείται η «καθαρή γραμμή» στο κάθε νταλαβέρι. Το κάθε γραμμάριο, για να το πω πιο αναλυτικά, δηλαδή. Το τζε βγαίνει από το G, το αρχικό του γραμμαρίου. Πίνει ο άλλος, σου λέει, τρία τζε, δηλαδή τρεις γραμμές. Τόσο θέλει, τόσο πληρώνει στο βαποράκι. Ο τύπος όμως, που λέγαμε, θέλει πάνω από πέντε γραμμές την ημέρα και τι γραμμές; Όχι του ενός δάκτυλου, αλλά υπερενισχυμένες σαν παλαμάρι.

Γι’ αυτό υπολογίζω, ότι ξηγήθηκε μέχρι τώρα, μισό δις δολάρια, τα τρία τελευταία χρόνια, που έμπλεξε με τις σκόνες. Γιατί αυτό θέλει. Όλη την ημέρα να είναι μαστούρης. Η καλύτερη του. Λιώμα. Αυτό γουστάρει. Αυτό πληρώνει. Τον αιθέρα. Με τον αιθέρα, το πρώτο πράμα, το άλφα διαλογής, έχει απαιτήσεις το παλληκάρι. Να του φύγουν τα προβλήματα. Να πάνε να πηδηχτούν όλοι οι άλλοι. Εμένα αφήστε με στον κόσμο μου. Και να του ανοίξει η διαύγεια. Να φτιαχτεί, ρε παιδί μου.

Και αν οι άλλοι δίπλα του σκοτώνονται, πλακώνονται στα μπινελίκια, ας τραβήξουν και μαχαίρια, αυτός στον κόσμο του. Αυτός να γελάει. Την βρίσκει, όπως την βρίσκει ο άλλος με το ποτό του. Μόνο βαστάτε Τούρκοι τ’ άλογα, να μην του φύγει η μαστούρα. Μην του έρθει η χαρμάνα. Γιατί κάποτε τα «έτοιμα λεφτά» τελειώνουν. Θα πεθάνει επί τόπου μετά από στέρηση. Φοβερά πράγματα. Απίστευτα. Δίπλα μας, και δίπλα σας όλα αυτά.

Έγινα μάρτυρας ενός διαλόγου μέσα στην εκκλησία. Αλήθεια, αναρωτήθηκε ένας πιτσιρικάς, σε κάποιον άλλον νεαρό, που βρέθηκαν για πρώτη φορά με το σχολείο τους στην Εκκλησία. Γιατί οι παπάδες ντύνονται γυναικεία; Το ράσο είναι μια ολόσωμη φούστα, όχι σακάκι και παντελόνι. Γιατί, λοιπόν, η ιερατική ενδυμασία να μοιάζει περισσότερο με γυναικεία. Δεν πρόλαβε να δώσει την κατάλληλη ερμηνεία στο συγκεκριμένο ζήτημα. Μήπως και το παπαδαριό δεν γνωρίζει τη σωστή απάντηση. Σιγά, που θα μας την έλεγε αν την γνώριζε.

Στην κυρία Ντόρα Μπακογιάννη παρουσιάστηκε καρκίνος, ευτυχώς σε πολύ αρχικό στάδιο κι αυτό δίνει βάσιμες ελπίδες στην καταπολέμηση του χτικιού. Μην υποτιμάμε όμως τον καρκίνο. Νικιέται, αλλά η ήττα του καρκίνου δεν πιστώνεται πάντα στον ασθενή. Ότι αυτός νίκησε. Στο παιχνίδι και σε μεγάλο βαθμό είναι και η επιστήμη. Και στην περίπτωση της κυρίας Μπακογιάνη, πολύ περισσότερο, γιατί είναι ένα όνομα πασίγνωστο και αξιοσέβαστο. Στο τελευταίο διάστημα που παρακολουθώ τα νέα, ακούστηκαν ευχές του τύπου είναι αγωνίστρια, είναι μαχήτρια, κ,λ,π. Καμιά αντίρρηση.

Αυτός που χάνει τη μάχη με τον καρκίνο, και την κάθε άλλη μοχθηρή αρρώστια που σε κάποιες φάσεις δεν παίζεται, συμβαίνει διότι ο αγώνας είναι άνισος. Δεν σημαίνει πως ο ασθενής είναι μοιρολάτρης, σήκωσε τα χέρια και παραδόθηκε ή τα περίμενε όλα από τον Θεό και τον άγιο Φανούριο. Μην υποτιμούμε τον καρκίνο στις θανατηφόρες μορφές του. Υπάρχουν και οι εκδηλώσεις της ασθένειας που αντιμετωπίζονται.

Στην αναμέτρηση, όμως, με τον καρκίνο, αυτός είναι που ορίζει την πορεία, την εξέλιξη της υγείας του, αλλά και το φινάλε. Όχι ο ασθενής. Πολύ σωστά λοιπόν παρατηρεί η 67χρονη σήμερα γιαγιά Ντόρα Μπακογιάννη πως πρέπει να μάθουμε να ζούμε με τον καρκίνο και να μην το βάζουμε κάτω. Να έχουμε το σθένος να συνεχίζουμε τη ζωή και να της δίνουμε ένα άλλο νόημα.

Αλφόνσο -Αλ- Καπόνε. Θρύλος στην Αμερική. Γκάγκστερ, αδιάφορο αυτό. Σημασία έχει ότι είναι ένα όνομα αξέχαστο και μοναδικό στον τομέα του. Ιταλικής καταγωγής βέβαια, ο οποίος γεννήθηκε Ιανουάριο του 1899 και πέθανε Ιανουάριο του 1947. Ήταν μόλις 48 ετών, όταν τον γάζωσαν με σφαίρες. 

Έγινε πριν κάποιες μέρες, μια δημοπρασία προσωπικών αντικειμένων του αρχιεγκληματία Αλ Καπόνε,  Το όνομα του, δηλαδή, ο θρύλος του πουλάει ακόμα και σήμερα. Όλη περιουσία του Αλ Καπόνε είναι κληρονομιά στη νεαρότερη εγγονή του, η οποία χοντροκονόμησε. Πόσα; Τόσα όσα αν αφαιρέσεις από το ποσό των τριών εκατομμυρίων δολαρίων (!!!) λεμονάδες, πορτοκαλάδες, λοιπά έξοδα και τα κερατιάτικα που νόμιμα πήραν οι διοργανωτές της δημοπρασίας.

Συνολικά εκτέθηκαν 174 πράγματα και πραγματάκια του μεγάλου Άλ Καπόνε.Ένα πιστόλι πουλήθηκε 860.000 δολάρια. Πόσο να κάνει καινούργιο; Ναι, αλλά αυτός που το απέκτησε έχει να λέει πως δεν είναι όποιο και όποιο σιδερικό… Του Αλ Καπόνε ήταν. Και που ξέρεις; Ίσως το χτύπησε στη δημοπρασία, το χρυσοπλήρωσε για να κονομήσει. Δηλαδή; Να το μεταπουλήσει. Όλα γίνονται στον κόσμο του χρήματος. Το αγόρασε 860 χιλιάρικα, γιατί αύριο μεθαύριο, να μην το πουλήσει 2 εκατομμύρια; Γιατί όχι ξαναρωτάω; Στη φώτο το πιστόλι του Αλ Καπόνε που αποκτήθηκε με 860 χιλιάρικα Αμερικάνικα δολάρια. 

Μαθαίνω ότι τουλάχιστον 2 μαγαζιά στην περιοχή του Oakleigh, βάζουν λουκέτο από την Δευτέρα 25 Οκτωβρίου, επειδή οι ιδιοκτήτες τους  αρνούνται να εμβολιαστούν εναντίον του Κορονωϊού. Δικαίωμα του  καθενός να ελέγχει το σώμα του, τι θέλει και τι δεν θέλει. Έλα όμως που και ο κόσμος θέλει να έχει μια σιγουριά, όταν πηγαίνει είτε για φαγητό, είτε για έναν καφέ. Πραγματικά έχουμε μπλέξει με τον ιό, και να δούμε πως θα ξεμπλέξουμε. Αν τελικά το καταφέρουμε και ξεμπλέξουμε. 

Δύο τραγικά περιστατικά έγιναν στην Ελληνική μας παροικία τις τελευταίες ημέρες. Πιο συγκεκριμένα, μια γυναίκα που βρισκόταν σε γηροκομείο, μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο νοσοκομείο για μια ακτινογραφία επειδή είχε πέσει κάτω. Όπως είπαν οι δικοί της άνθρωποι, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο περισσότερο για προληπτικούς λόγους. Επειδή στο νοσοκομείο υπήρχε πολύ κίνηση, οι υπεύθυνοι του νοσοκομείου, αποφάσισαν να την κρατήσουν μέσα το βράδυ, και το επόμενο πρωϊνό θα προχωρούσαν στην ακτινογραφία. 

Το ίδιο βράδυ, η γυναίκα σηκώθηκε ξημερώματα από το κρεββάτι της, για να πάει στην τουαλέτα. Μέσα στην τουαλέτα, έχασε την ισορροπία της, και έπεσε κάτω. Την βρήκαν το πρωί οι νοσοκόμες με σπασμένο τον λαιμό της. Την έβαλαν στο χειρουργείο για να δουν τι μπορούσαν να κάνουν, αλλά οι γιατροί αποφάσισαν, ότι δεν υπήρχε θεραπεία, και της έβαλαν έναν νάρθηκα για να της κρατάει το χέρι σε μια σταθερή θέση. Οι πόνοι όπως έμαθα από συγγενικό της πρόσωπο, ήταν αφόρητοι. Μεγάλωσαν τις δόσεις της μορφίνης και μέσα σε 3 μέρες η γυναίκα πέθανε.

Μια άλλη περίπτωση που μου έγινε γνωστή, ήταν και η περίπτωση μια άλλης Ελληνίδας, που μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, με ναυτίες και εμετούς. Αποφασίστηκε να την κρατήσουν μέσα για περισσότερες εξετάσεις. Η γυναίκα διαγνώστηκε με καρκίνο στον εγκέφαλο. Δεν είχε πολύ χρόνο ζωής μπροστά της. Όταν οι δικοί της πήγαν να την δουν στο νοσοκομείο, διεπίστωσαν, ότι δεν είχε ούτε τα χρυσαφικά που φόραγε πάντα επάνω της, ούτε μια χρυσή καδένα με έναν σταυρό, καθώς επίσης την βέρα της , ένα δακτυλίδι και το ρολόϊ της.

Οι συγγενείς υπέθεσαν, ότι της τα είχαν κρατήσει για προληπτικούς λόγους. Όταν όμως ρώτησαν γι’ αυτά, κανένας δεν ήξερε τίποτα. Η γυναίκα μετά από λίγες ημέρες πέθανε, και την ίδια στιγμή τα χρυσαφικά της δεν βρέθηκαν ποτέ. Λυπηρό πολύ, και ταυτόχρονα προβληματικό, αν κάποιοι τα αφαίρεσαν με μια δικαιολογία και στην συνέχεια τα «εξαφάνισαν»….

Κυρία, παντρεμένη, και ταυτόχρονα πολύ ερωτευμένη, όχι πάντως με τον άντρα της, ξοδεύει απίστευτα ποσά σχεδόν καθημερινά για τον εαυτό της. Παρόλο ότι πριν λίγο διάστημα, έγινε και γιαγιά, εντούτοις δεν αποφεύγει τις αταξίες, με αποτέλεσμα να έχουν αρχίσει πολλοί ψίθυροι στην οικογένεια και όχι μόνο. Τυχερός βέβαια ο «εραστής» που αν και σχεδόν νεοφερμένος περνάει ζωή και κότα με την κυρία, που τον χαρτζιλικώνει καθημερινά. Και αυτός βέβαια φροντίζει πάντα, να της αγοράζει δωράκια, με τα… δικά της λεφτά. Κάτι είναι και αυτό.

Θα έλεγα ότι είναι μια συνηθισμένη ιστορία, από τις καθημερινές που συμβαίνουν δίπλα μας. Έλα όμως που τα πράγματα έχουν ξεφύγει και τώρα ακούγεται, ότι η κυρία θέλει να φύγει από το σπίτι της και να πάει να μείνει με τον εραστή της, σε άγνωστες πολιτείες. Μάλλον θα έχουμε και συνέχεια στην υπόθεση.

Και για να ηρεμίσουμε και λίγο, με όλα όσα συμβαίνουν δίπλα μας, υπάρχει και μια καλή είδηση. Δύο αδέρφια, από τα γνωστότερα της παροικίας μας, και επιχειρηματίες ταυτόχρονα, αποφάσισαν να δώσουν τόπο στην οργή, και να ξεχάσουν τα περασμένα. Η κόντρα τους, είχε φτάσει στα δικαστήρια, οι οικογένειες δεν μιλιόντουσαν αλλά τελικά βρέθηκε η χρυσή τομή, και ησύχασαν όλοι. Και ο λόγος της αντιπαλότητας, κάποια ξεχασμένα… χωράφια στην Ελλάδα, και μια κασετίνα, με χρυσές λίρες που είχε βρεθεί στα χέρια του ενός, και την διεκδικούσαν και μερικοί άλλοι. Τέλος καλό, όλα καλά. Καλό Σαββατοκύριακο.

================================================================================

18 – 10 – 2021

Έχουμε χάσει φίλοι μου τ’ αυγά και τα καλάθια. Περπατάμε στους δρόμους της Μελβούρνης και παραμιλάμε. Μας χαιρετάει κάποιος και προσπαθούμε να καταλάβουμε χρησιμοποιώντας μαντικές ικανότητες, για να καταλάβουμε ποιος ήταν τέλος πάντων αυτός που μας χαιρέτησε. Και όλα αυτά, εξ’ αιτίας του Κορονωϊού.

Όσοι βέβαια πίστευαν ότι μπόρα είναι και θα περάσει, μάλλον έχουν διαψευστεί, αφού βλέπουν πλέον ότι η μπάλα έχει χαθεί, και μαζί μ’ αυτή και εκατομμύρια αθώες ψυχές, που έφυγαν από δίπλα μας, χωρίς ποτέ να καταλάβουν το γιατί. Τελικά η μπόρα δεν ξεπεράστηκε και συνεχίζεται με χιλιάδες κρούσματα καθημερινά. Εντός και εκτός Αυστραλίας.

Τα είχαμε χύμα, μας τα έστειλε η δημαρχία του Oakleigh και τσουβαλάτα. Ξεκίνησε και επίσημα πλέον η απαγόρευση του τσιγάρου στο κεντρικότερο σημείο της περιοχής, και ο κόσμος για άλλη μια φορά διχάστηκε. Καπνίζοντες και μη καπνίζοντες σε μια μάχη χωρίς τέλος. Κάποιοι ξήλωσαν τις ταμπέλες, κάποιοι άλλοι τις έβαψαν μαύρες, και κάποιοι άλλοι ζητούν τα κεφάλια της δημαρχίας στο… πιάτο.

Μια κυρία, από τις πολύ γνωστές και από τις πολύ ‘‘έξαλλες‘‘ της παροικίας μας, γενικά μιλάμε τώρα, αποφάσισε τώρα στα άντα φεύγα της, να γκομενιάσει με νεαρό άντρα που ήρθε πρόσφατα από την Ελλάδα. Αιτία όπως λένε οι κακές γλώσσες στο Oakleigh, ήταν μια άλλη νεαρή γυναίκα, που είχε ξελογιάσει τον δικό της…. άντρα. Μάταια ο άντρας της προσπαθούσε να της αλλάξει σχέδια, αφού η κυρία ήταν αποφασισμένη για όλα: Ακόμη και να φύγει με τον εραστή της σε άγνωστα μέρη ή, ακόμη και σε άγνωστες πολιτείες. Είναι αυτό που λέμε, γεροντοκαψούρα αγάπη μου.

Και ενώ ακόμη μέχρι στιγμής, που γράφονται αυτές οι γραμμές, τα ταξίδια στην Ελλάδα από και προς, και όχι μόνο φυσικά, έχουν μπει στην αναμονή, κάποιοι γνωστοί συμπάροικοι, που έφυγαν υποτίθεται για μπίζνες, περνάνε ζωή και κότα με την γκόμενα. Έλα όμως που κάποια σύζυγος έμαθε από συγγενικό της πρόσωπο στην Ελλάδα, πως ο άντρας της καλοπερνάει και μάλιστα με πανέμορφη νεαρή συντροφιά.

Θέλω να είμαι από μια καλή μεριά στο αεροδρόμιο, όταν η κυρία με τα παιδιά της, θα τρέξει να υποδεχτεί τον άντρα της με λουλούδια, που θα του τα πετάει μόλις κάνει την εμφάνισή του στην έξοδο του αεροδρομίου, και μάλιστα χωρίς να τα βγάλει από τα… γλαστράκια. Η εκδίκηση σε όλο της το μεγαλείο.

Η υποχρεωτική κλεισούρα στην παροικία μας, εξ’ αιτίας του Κορονωϊού, άφησε πολλές άσχημες πληγές, σε αρκετές οικογένειες. Πληροφορήθηκα, ότι τουλάχιστον 5 νεαρά παιδιά, έδωσαν τέλος στην ζωή τους, ενώ πολλά ζευγάρια χώρισαν, επειδή δεν άντεχαν αυτή την κατάσταση. Μάλιστα ένας από τους αυτόχειρες, που τον παράτησε η γυναίκα του και έφυγε «μάλλον με κάποιον άλλον», δεν το άντεξε, πήγε στο σπίτι των γονιών του και έδωσε τέλος στην ζωή του, με την καραμπίνα που φύλαγε ο πατέρας του μέσα στην ντουλάπα. Παιχνίδια της μοίρας.

Λένε ότι όσο γερνάει ο άνθρωπος αρχίζει και το χάνει. Προσωπικά δεν έχω καμιά αμφιβολία γι’ αυτό, αφού βλέπω καθημερινά στους δρόμους που συχνάζει ο Ελληνισμός, του κόσμου τα παράξενα. 70άρης επιχειρηματίας, βάφει τα μαλλιά του κατάμαυρα, για να δείχνει πιο νέος. Έτσι τουλάχιστον λέει στους δικούς του.

Κάποιος άλλος τρέχει σε γυμναστήρια, που συχνάζουν και αρκετές πιτσιρίκες, για να κάνει βάρη, με την ελπίδα να «τσιμπήσει» κάποια απ’ αυτές, που η μεγαλύτερη θα μπορούσε να ήταν και εγγονή του. Φαίνεται όμως ότι πολύ λίγο τον νοιάζει, όταν οι περισσότεροι μέσα στο γυμναστήριο γελάνε μαζί του, αφού έχουν καταλάβει, τον λόγο των επισκέψεων στο γυμναστήριο.

Πασίγνωστο ζευγάρι της παροικίας μας χώρισαν πλέον τα τσανάκια τους και τράβηξαν ξεχωριστούς δρόμους. Η κυρία στην Ελλάδα, και ο κύριος στην Μελβούρνη. Βέβαια οι κακές γλώσσες λένε, ότι και οι δυο ήθελαν να χωρίσουν,, αφού είχαν γνωρίσει καινούργια άτομα στην ζωή τους. Τουλάχιστον χώρισαν, χωρίς πολλοί να το πάρουν είδηση, εκτός βέβαια από τον πολύ κλειστό οικογενειακό τους κύκλο.

Κάποιες ειδήσεις που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, πραγματικά σε προβληματίζουν. Έτσι πριν από λίγες ημέρες μια νεαρή μητέρα της παροικίας μας, και πολύ γνωστή στον κύκλο της, διαγνώστηκε με καρκίνο στο στήθος. Η κοπέλα έχει ήδη ξεκινήσει θεραπείες, και όλοι ελπίζουν για ταχεία ανάρρωση. Γεγονός όμως είναι, ότι 3 στους κάθε 5 θανάτους, σχετίζεται είτε με τον καρκίνο, είτε με κάποια παραπλήσια μορφή του καρκίνου.

Πολλές φορές έχω γίνει μάρτυρας τροχαίων ατυχημάτων, και μάλιστα πολλές φορές και θανατηφόρων. Δεν είναι και λίγες οι φορές, που έχω έρθει αντιμέτωπος με θλιβερές εικόνες, από το θέαμα που αντικρύζω. Το γράφω αυτό το σχόλιο, για έναν και μοναδικό λόγο Τι συναντούν καθημερινά μπροστά τους, άτομα που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή, για να προσφέρουν βοήθεια σε κάποιους άλλους.

Και αναφέρομαι πρώτα – πρώτα στους αστυνομικούς. Είναι οι πρώτοι που φτάνουν σε έναν τόπο δυστυχήματος, προσπαθώντας να προσφέρουν, όποια δυνατή βοήθεια. Είναι οι τραυματιοφορείς, που αντικρίζουν φοβερές εικόνες, μόλις έρθουν σε επαφή με κάποιο τραγικό δυστύχημα. Άτομα σκοτωμένα, άτομα με κομμένα χέρια και πόδια. Άτομα που «πνίγονται», μέσα στο ίδιο τους το αίμα, και πολλές άλλες περιπτώσεις. Πυροσβέστες, γιατροί, ιατροδικαστές, ακόμα και οι νεκροθάφτες, έρχονται σε επαφή με μια θλιβερή καθημερινή πραγματικότητα.

Μακάρι να μπορούσαμε όλοι εμείς που καθόμαστε σε έναν καναπέ, και κρίνουμε όλους τους άλλους εκτός από τους εαυτούς μας, να είχαμε μόνο μια ιδέα, το τι συναντούν πολλοί συνάνθρωποί μας στους δρόμους της Αυστραλίας. Έχω την εντύπωση, ότι ο κόσμος θα ήταν πολύ καλύτερος, αν όλοι αυτοί που κρίνουν μόνο τους άλλους, μπορούσαν να βρεθούν κάποια στιγμή στην θέση όλων αυτών που κατηγορούν. Έστω και μια φορά να βρεθούν στην θέση τους.

==============================================================================

13/10/2021

ΤΟ ΠΟΥΡΝΑΡΙ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ ΤΗΣ ΠΥΡΚΑΓΙΑΣ

Βλέπεις τα νέα από την Ελλάδα στην τηλεόραση και μαυρίζει η ψυχή σου. Αντικρύζεις το βουνό και σε πλακώνει η μαυρίλα του απ’ άκρη σ’ άκρη. Σου θυμίζει το πέρασμα την φωτιάς, της αληθινής κόλασης. Που χωρίς αντίσταση τσάκισε κάθε πράσινο που συναντούσε στο διάβα της. Θεά η φύση, θεά και η φωτιά και μοιάζει θεϊκό το συναπάντημα τους. Μέγα παραμύθι αυτό που στολίζουν τη μυθολογία, ότι οι θεοί ερωτεύονται και από την καψούρα τους συμπεριφέρονται όπως οι άνθρωποι…

Δεν υπάρχει έρωτας στον θεό. Μόνο θυμός και καταστροφή. Της πλάκας είναι ο ο θεός αν δεν έχει εξουσία ζωής και θανάτου, και δεν την επιδεικνύει με την πρώτη αφορμή. Έβλεπα την εθνική οδό Αθηνών – Λαμίας και τρόμαξα με το θέαμα. Απίστευτες καταστάσεις. Ούτε ένα δέντρο, ούτε ένα δεντράκι. Και ούτε δείγμα από πράσινο. Ένας, δυο, τρεις λόφοι στη σειρά πυρόπληκτοι. Τι πρόκειται να συμβεί αν βρέξει. Αν ανοίξουν οι ουρανοί, όχι τίποτα ψιλόβροχα. Θα πλημμυρίσει ο ντουνιάς.

Οι μοναδικές ελπίδες βρίσκονται στους θάμνους. Στα πουρνάρια εκείνα που είναι σκληροτράχηλα, με ρίζες χωμένες βαθιά στη γη, και δεν τα πιάνει το μάτι σου. Μάλιστα, κύριε. Τα πουρνάρια, αυτό το τεράστιο δώρο που έχει χαριστεί στη Μεσόγειο, θα κρατήσει το χώμα. Και θα το προστατεύσει από τη διάβρωση. Το πουρνάρι είναι ο φύλακας άγγελος της γης. Και ξαναζωντανεύει πάλι, μετά την πυρκαγιά. Μακάρι να μην γίνει τίποτα. Αλλά πλησιάζει ο χειμώνας στην Ελλάδα, και οι νεροποντές είναι μια καθημερινή υπόθεση.

Facebook
Twitter

09 – 10 – 2021

ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ

Καλή και άγια η απαραίτητη κατασκοπία. Καλή και άγια η ενίσχυση της άμυνας με σύγχρονα όπλα, παπόρια και αεροπλάνα. Δεν υποτιμάμε, όμως, ποτέ και σε καμιά περίπτωση την αξία της επικοινωνίας. Συγκεκριμένα την ανάδειξη με σωστό τρόπο κάθε αρνητικού στοιχείου που αφορά τον εχθρό.

Ο εχθρός είναι η Τουρκία. Με Ερντογάν στα πράγματα ή όχι. Μέχρι να στερέψει η πρώτη θάλασσα του πλανήτη, λέω για το Αιγαίο, τι άλλο, η Τουρκία θα απειλεί την Ελλάδα. Αυτό δεν αλλάζει.

Ο αρχηγός της αντιπολίτευσης στην Τουρκία μέσα στη Βουλή είπε προχθές μια πολύ βαρειά κουβέντα. Σχετικά με τη γνωστή άγνωστη πληροφορία της ασθένειας του Ερντογάν. Όλοι το ξέρουν, κανένας δεν ξέρει από τι ακριβώς πάσχει, ποιο είναι το σοβαρό πρόβλημα υγείας του σουλτάνου.Θέλουμε να γνωρίζουμε υπεύθυνα τι ακριβώς συμβαίνει για την υγεία σου, και αυτό θα μας το πει ανεξάρτητος φορέας ιατρικός, όχι εσύ, όχι δικοί σου γιατροί.

Αυτά είπε ο Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, μάλιστα χαρακτήρισε το θέμα ως ”ζήτημα εθνικής ασφαλείας”. Τι σημαίνει αυτό; Ότι δεν μπορούμε να κουνάμε την ουρά μας αν ο αρχηγός του κράτους είναι άρρωστος.

======================================

30 / 09 / 2021

ΑΝΩΜΑΛΙΕΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Τελικά το ράσο θα μας τρελάνει. Έχει βρωμίσει η πιάτσα, ότι κληρικός «Από Σύδνεϋ μεριά» έκλεβε λεφτά των πιστών, για να καλοπερνάει η παντρεμένη γκόμενα που είχε. Που είναι το πρόβλημα; Πουθενά. Δεν υπάρχει κανένα απολύτως πρόβλημα. Συνεχίζω όμως.

Μου έστειλαν κάποιες φωτογραφίες της γκόμενας που το χρυσαφικό σε ζαλίζει, και μόνο που το βλέπεις. Υποθέτω ότι κάποια στιγμή πήρε χαμπάρι ο σύζυγος τι έπαιζε όταν δεν έπαιζε αυτός με την γυναίκα του, και την έδιωξε. Επειδή η υπόθεση αυτή έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, από πολλές πλευρές το “Greek Flash News” θα σας κρατάει ενήμερους για ένα και μοναδικό λόγο.

Ο συγκεκριμένος που σύντομα θα σας αποκαλύψουμε ονόματα και διευθύνσεις έχει τινάξει σπίτια στον αέρα. Προς το παρόν είναι φυλακή, γιατί εκτός όλων των άλλων έχει καταχραστεί και χρήματα της Εκκλησίας που έκλεβε και που θα έπρεπε να παρέδιδε στην προϊσταμένη του αρχή. Είπαμε ότι είναι στο μπουντρούμι μέχρι την δίκη του. Πάμε παρακάτω. Το σκηνικό σε δικαστήριο της Μελβούρνης, πριν από κάποιο χρονικό διάστημα. Κληρικός «Έλληνας» ομολογεί σεξουαλική επίθεση σε ανήλικο κορίτσι. Δεν έχει σημασία που και πως.

Από κάποιες άλλες πληροφορίες, η αστυνομία μαθαίνει ότι ο σημερινός κληρικός, όταν ήταν 18άρης, είχε ασελγήσει στην Ελλάδα στον 10χρονο ξάδελφό του, και γι’ αυτό την κοπάνησε και ήρθε Αυστραλία – Μελβούρνη. Δεν έχει καμιά σημασία ποιος είναι ο άνθρωπος της επίθεσης, και ποιος το θύμα. Άλλο είναι το θέμα μας, και γι’ αυτό αποφεύγω να αναφέρω ονόματα. Αυτός ο ξάδελφος ο άνθρωπος θύμα της σεξουαλικής επίθεσης στην Ελλάδα, μας πληροφορεί σήμερα, ότι ο δράστης έγινε στην συνέχεια παπάς. Και μάλιστα κάποια στιγμή, πριν βρεθεί στο δικαστήριο, ήταν και εξομολόγος.

Καθόλου περίεργο! Αυτό είναι το έγκυρο σχόλιο. Καμιά έκπληξη να καταλήξει ιερέας ο νέος των 18χρόνων που ικανοποιούσε τις σεξουαλικές του ορμές σε αγόρι δέκα χρονών. Αυτό λες αν ζεις στον κόσμο της πραγματικότητας. Καμιά έκπληξη.Διαβάζεις στα ΜΜΕ την εξομολόγηση του ανθρώπου και θυμώνεις. Τονίζουν την… έκπληξη τους γιατί ο κάποτε 18χρονος έγινε παπάς. Τι λέτε, μωρέ! Ο λεβέντης έκανε αυτό που έχουν κάνει αμέτρητοι άλλοι, με σεξουαλική συμπεριφορά προβληματική: Κρύφθηκε στο ράσο. Σ’ όλους τους αιώνες και σ’ όλες τις θρησκείες η ιεροσύνη θεωρείται η ιδεώδης κρυψώνα, όχι μόνο του ομοφυλόφιλου, αλλά και του δειλού, του καταπιεσμένου σεξουαλικά, να εκφραστεί ανθρώπινα, ισορροπημένα στο ίδιο ή το άλλο φύλο.

Έγινα κατανοητός το τι κυκλοφορεί κάτω από το ράσο; Όπως σας υποσχέθηκα, σύντομα θα έχουμε πολλά να πούμε, αλλά περιμένουμε πρώτα την απόφαση του δικαστηρίου και θα τα ξαναπούμε, πολύ σύντομα.

==================================================================

29 / 09 / 2021

ΑΦΗΣΤΕ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΤΗΝ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ!

Φρέσκο. Έσκασε το ηφαίστειο στην Ισπανία (φώτο) και τρέξανε κάποιοι να βγάλουν φωτογραφία. Όχι, τους λένε οι μπάτσοι, στοπ, δεν περνάτε, είναι επικίνδυνο. Με ποιο δικαίωμα η αστυνομία και με ποιανού φασίστα δόθηκε η εντολή να μην πλησιάσουν όσοι ήθελαν να τραβήξουν μια σέλφυ με το κινητό; Να το ξεκαθαρίσουμε. Γιατί δεν είναι δίκαιο ο λογικός άνθρωπος να πληρώνει την ηλιθιότητα του αλλουνού. Θέλει ο άλλος να ρισκάρει. Δεν γουστάρει μέτρα περιοριστικά, απαγορευτικά. Γιατί τον πάνε κόντρα; Κι αν χρειαστεί να τον μεταφέρουν στο νοσοκομείο τον… αντιστασιακό, τον επαναστάτη, να τον αφήσουν εκεί που ο ίδιος πήγε! Τον ειδοποιείς. Φτάνει, κύριε κράτος, κυρία κοινωνία, έκανες το καθήκον σου. Δεν χρειάζεται να τον εμποδίζεις! Άστον να φάει το κεφάλι του. Φουρτουνιασμένη η θάλασσα και βγαίνει με το φουσκωτό να κάνει τη βόλτα του, να πάει να ψαρέψει. Άλλος ανεβαίνει σε κορυφές βουνών και χάνεται. Γιατί να ξοδεύεται το κράτος, να τρέχουν ελικόπτερα και πυροσβεστικά να σώσουν τον ανεγκέφαλο μέσα σε χαράδρες, άλλους που είδαν χιόνι και τράβηξαν να… δροσιστούν.

=================================================================

27 – 09 – 2021

ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΣΩΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ…

Κάθε μέρα που περνάει, όλο και κάποια καινούργια ανάμνηση έρχεται στο μυαλό μου. Θυμάμαι την δεκαετία προς τα τέλη του 60, όταν η παλιοπαρέα είχε αποφασίσει μετά από το τέλος της σχολικής περιόδου, να πάμε μια τριήμερη εκδρομή στην Ύδρα. Για μένα η Ύδρα, ήταν, είναι, και θα είναι, ένα από τα ωραιότερα νησιά της Ελλάδας, αν όχι το ωραιότερο. Κάποια άλλη στιγμή θα την απλώσω στο χαρτί. Το πρώτο βράδυ λοιπόν, είχαμε κάνει τέτοιο μεθύσι, στην ταβέρνα που πήγαμε για φαγητό, που όταν φεύγαμε, από την παραλία, δεν ξέραμε που βρισκόμαστε. Ρωτάγαμε τους περαστικούς, αν ήξεραν πως μας… λέγανε.

Η χειρότερη ηλικία φίλες και φίλοι, είναι από 16 μέχρι 26 χρονών. Μέχρι ν’ αρχίσεις να καταλαβαίνεις δηλαδή, ότι η ζωή έχει και άλλες ομορφιές. Εμείς από πιτσιρικάδες, και λέω εμείς, εννοώ την παιδική μου παρέα, που με την πρώτη ευκαιρία κατεβάζαμε το 12άρι Ούζο σαν λεμονάδα. Ήταν το αγαπημένο μας ποτό. Στα πάρτι βέβαια πίναμε το ποτό της τότε εποχής: Το Βερμούτ. Αλλά τι κέφι να κάνεις, με ένα ποτό που ήταν μόνο για να λες ότι έπινες κάτι. Σήμερα οι νέοι δεν ξέρουν γιατί ζουν. Περαστικοί είναι από την ζωή οι περισσότεροι. Παίρνουν την παραμύθα τους την «ηρωίνη» κι έχουν ένα συναίσθημα κυριαρχίας, ότι είναι υπεράνω όλων. Πάνω από κάθε τι. Και δεν έχουν ανάγκη κανέναν, και δεν τους λείπει και τίποτα. Τι να λέμε τώρα.

Και εκείνα τα χρόνια υπήρχαν ναρκωτικά, αλλά οι περισσότεροι δεν τα πλησιάζαμε. Σήμερα το 90% της νεολαίας, θα τα δοκιμάσει όλα. Να, γιατί η ηρωίνη είναι αντικοινωνικό ναρκωτικό. Το πιο επικίνδυνο αντικοινωνικό ποτό.Μόνον έκπληξη τουλάχιστον σε μένα, δεν μου προκαλούν ειδήσεις, όπως πρόσφατα που διάβασα, ότι η διάσημη ηθοποιός Αντζελίνα Τζολύ στο παρελθόν τρυπιότανε. Οι φωτογραφίες της τον καιρό που ήθελε τις δόσεις της, ήταν η καλύτερη δυσφήμηση για τους υποψήφιους ηρωινομανείς. Δεν γίνεται διαφορετικά. Όταν φθάσεις τόσο ψηλά, και μάλιστα τόσο γρήγορα, όσο η Αντζελίνα Τζολύ, είναι μάλλον απίθανο να μην αναζητήσεις τις ισορροπίες σου με την ηρωίνη. Λευκός θάνατος. Το ξέρεις. Δύσκολα να αντισταθείς, όμως. Μην το αναλύσουμε τώρα.

Γράφω κάποια κομμάτια, με την ελπίδα, ότι ίσως μια μέρα, γλιτώσουν κάποια άτομα έστω και την τελευταία στιγμή, από την μάστιγα των ναρκωτικών. Ναρκωτικά και ταχύτητα, είναι ο βασικότερος λόγος των θανάτων στην Αυστραλία. Ότι χειρότερο όμως είναι να πέσεις στην πρέζα. Στην ηρωίνη, που είναι αποκλειστικό ναρκωτικό. Που σε θέλει απόλυτα δικό της. Είναι η πιο απαιτητική γκόμενα. Δεν σου επιτρέπει τίποτα άλλο παρά να σ’ έχει δικό της. Ούτε σεξ δεν σ’ αφήνει να κάνεις .Όταν γράφτηκαν τα ιερά βιβλία, δεν υπήρχαν πρέζες. Γράφτηκαν λοιπόν σε μια λάθος εποχή. Σήμερα όσα βιβλία γράφτηκαν πριν από 2.000 χρόνια είναι άχρηστα. Τι λέει η θρησκεία; Η κάθε θρησκεία; Έλα στο θείο, στον Θεό δηλαδή, για να σωθείς. Αυτό λένε όλες οι θρησκείες. Και γιατί όλες λένε το ίδιο πράμα; Επειδή όλοι οι άνθρωποι, σε κάθε μέρος της γης. και σε κάθε εποχή, αυτό θέλουν να ακούσουν. Να το ακούσουν, όχι όμως και να το δεχτούν.

Θέλουν να σωθούν οι άνθρωποι, αλλά δεν μπορούν. Αν μπορούσαν θα είχαν σωθεί πριν από πολλούς αιώνες. Η θρησκεία, άλλωστε, δεν είναι κάτι καινούργιο, χθεσινό και παλιό. Παμπάλαιο είναι. Κι όμως παρά την αλήθεια της θρησκείας, σε πείσμα της θείας διδασκαλίας της, ο άνθρωπος δεν σώζεται. Προσπαθούν οι θρησκείες στους αιώνες των αιώνων να σώσουν τον άνθρωπο, αλλά δεν τα καταφέρνουν. Και δεν ισχύει να πει κανείς ότι ο άνθρωπος δεν θέλει. Μωρέ θέλει και παραθέλει. Δεν μπορεί, όμως! Το είπαμε. Τι άλλο να κάνει η θρησκεία για να σώσει οριστικά και αμετάκλητα τον άνθρωπο; Για να είναι κοντά στον άνθρωπο η θρησκεία, λες και δεν κηρύσσει το λόγο του Θεού, αλλά παρλάρει από το μπαλκόνι σαν ένας απατεώνας αρχηγός κόμματος, σήμερα τα λέει έτσι, αύριο γιουβέτσι.

Είναι δυνατόν ο Θεός σήμερα να θέλει άλλα από εκείνα που απαιτούσε από τους πιστούς πριν 50 και εκατό χρόνια; Όχι απλά άλλα, ακριβώς τα αντίθετα είναι το σωστό. Να καταδικάζεται π.χ. η ομοφυλοφιλία μέχρι πριν από λίγα χρόνια, και σήμερα να θεωρείται θρησκευτικά… νόμιμη. Καλά ρε, πλάκα μας κάνουν; Να απαγορεύεται η άμβλωση πριν μια δεκαετία, και σήμερα να το παίρνουν πίσω κι αυτό. Όχι, δεν κάνουν καμιά πλάκα. Η θρησκεία προσπαθεί να είναι κοντά στον άνθρωπο και γι’ αυτό ”προσαρμόζει” τα παραμύθια της. Άσε το άλλο, τον ”εκσυγχρονισμό” της εκκλησίας, πάλι για τον ίδιο σκοπό, δηλαδή μην χάσει την επαφή της με τους πιστούς. ”Διαφορετικές” θρησκείες που πιστεύουν στον… ίδιο, τον μοναδικό Θεό, αλλά στο όνομα του μεγαλοδύναμου λένε διαφορετικά πράγματα. Γιατί; Είπαμε. Δεν είπαμε; Για να πάνε πάσο τον άνθρωπο. Ο οποίος δεν σώνεται με τίποτα. Οπότε ένα από τα δυο συμβαίνει:- Ή οι θρησκείες είναι ανίκανες στην αποστολή που έχουν αναλάβει.- Ή ο Θεός δεν θέλει τη σωτηρία του ανθρώπου. Τέρμα και όποιος το κατάλαβε το κατάλαβε.

==================================================================

25 – 09 – 2021

ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΠΑΣ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ ΧΩΡΙΣ ΟΠΛΟ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ

Τίποτα δεν ξέρουμε. Ξέρουμε ΡΩΤΑΩ. Μόνο ότι μας λένε. Όσα μας λένε και όπως μας τα λένε. Και επειδή δεν λείπει ποτέ η αμφισβήτηση ότι κάποιος – κάποιοι μας δουλεύουν, τρυπώνει στο κόλπο και η συνωμοσία. Οι θεωρίες συνωμοσίας. Οι πιο κουφές, οι πιο απίθανες, οι πιο αστήρικτες. Η κουβέντα βέβαια για τον κορονοϊό. Το Νο 1 ζήτημα «και πρόβλημα» στον πλανήτη.

Άλλα 800 τόσα κρούσματα σήμερα μόνο στην μασκοφορεμένη Μελβούρνη. Μέχρι την Δευτέρα – Τρίτη το πολύ, θα ξεπερνάμε καθημερινά τα χίλια. Δική μου πρόγνωση αυτή, και χωρίς να είμαι επιστήμονας. Απλά παίζω με τα νούμερα. Πρέπει όμως κάποια στιγμή, να μάθουμε τι ακριβώς έχει συμβεί. Αυτό είναι και το αίτημα, πιο σωστά η απαίτηση αναγνωρισμένων επιστημόνων, και δεν είναι κάποιοι γραφικοί τύποι. Οι επιστήμονες, αν θυμάμαι καλά είναι 18 στον αριθμό, ζήτησαν να γίνει από την αρχή μια έρευνα, με ντοκουμέντα, και όχι βαράτε με και ας κλαίω, για το πώς φτάσαμε, μέχρι εδώ που φτάσαμε.

Η ανθρωπότητα, με άλλα λόγια, ισχυρίζεται η συγκεκριμένη ”ομάδα των 18 επιστημόνων”, έχει ανάγκη να γνωρίζει «Επίσημα» από τι κινδυνεύει. Ώστε να είναι σε θέση να αμυνθεί. Να μην περιορίζεται δηλαδή ολόκληρος ο πλανήτης, σε μια ανεύθυνη πληροφόρηση καρμπόν σε όλο τον κόσμο. Φοράτε μάσκες, κάντε όλα τα εμβόλια, αποφεύγετε τους κλειστούς χώρους και όλα τα σχετικά.Δεν έχουν πιστέψει οι επιστήμονες, την επίσημη εκδοχή. Ότι το κακό δηλαδή με τον covid-19 ξεκίνησε από την Κίνα. Ότι ο ιός δραπέτευσε από εργαστήριο στην πόλη Ουχάν.

Δεν έχουν πειστεί οι άνθρωποι. Οι οποίοι ίσως, να γνωρίζουν κάτι παραπάνω από τον απλό θεατή και θύμα της πανδημίας. Και δικαίως αναρωτιούνται: Μήπως είναι άλλη η αιτία; Αναρωτιέμαι τώρα μαζί μ’ αυτούς και εγώ. Λέω μήπως; Κι αν είναι άλλη, και εμείς οι απλοί άνθρωποι δεν τη ξέρουμε, πως είναι δυνατόν μετά να προστατευθούμε; Πως μπορείς να πηγαίνεις σε έναν πόλεμο, χωρίς να κρατάς στα χέρια σου ένα όπλο. Απλά μαζί με αυτούς, αναρωτιέμαι τώρα και εγώ.

==================================================================

Στο έλεος των Ταλιμπάν ολόκληρη η Ελλάδα….

Η φωτογραφία των Αφγανών είναι από τον παλιό ιππόδρομο στο Δέλτα του Φαλήρου, και εκεί είναι μαζεμένοι όλοι που κατάφεραν να φτάσουν στην Ελλάδα…

Θα πλακώσουν μέχρι και δυο εκατομμύρια από Αφγανιστάν μεριά στα σύνορα. Το έχουν σίγουρο οι υπηρεσίες που κάνουν κι αυτές μια δουλειά. Ευρωπαϊκές υπηρεσίες και τοπικές. Το ίδιο και οι δικές μας στην Ελλάδα. Ορδές Αφγανών, μέσα στους οποίους θα είναι και σοβαροί άνθρωποι, νοικοκυραίοι, όχι όλοι τομάρια του κερατά,  φάτσες εγκληματικές που δεν τις θέλει ο Ερντογάν.

Λησμόνησα να διευκρινίσω πως όταν μιλάμε για σύνορα εννοούμε τα ελληνοτουρκικά. Ποια άλλα; Τα ελληνογερμανικά και τα ελληνοσουηδικά; Δεν υπάρχουν τέτοια σύνορα.

Λοιπόν. Και μη βιαστεί κανένας γελοίος να με χαρακτηρίσει έτσι κι αλλιώς. Τα πράγματα έχουν ως εξής:

Νο 1. Η Ελλάδα δεν έχει καμιά υποχρέωση απέναντι σε κανένα διεθνή οργανισμό να ανοίξει τα σύνορα. Να κατεβάσει παντελόνια, δηλαδή, και να πει στους πρόσφυγες Ένας ένας, παρακαλώ, και με τη σειρά, όλους θα σας πάρω.

Νο 2. Κανένας Αφγανός, Τούρκος, Γερμανός, Σουηδός, Πακιστανός, Αλβανός, Ιταλός, κανένας από καμιά χώρα δεν έχει δικαίωμα να πέρασε με τσαμπουκά για οποιονδήποτε λόγο. Εκτός κι αν η Ελλάδα το αποφασίσει.

Νο 3. Καμιά Ελλάδα μέχρι τούτη τη στιγμή δεν κάλεσε κανέναν Αφγανό. Και, επίσης, καμιά επίσημη Ελλάδα δεν έχει υποσχεθεί ότι θα ανοίξει σύνορα, ότι θα φιλοξενήσει θύματα των τάλιμπαν.

Νο 4. Επειδή ξέρουμε από Ιστορία, αρχαία και χθεσινή. Και επειδή ξέρουμε τι συμβαίνει σήμερα. Από την εποχή, λοιπόν, του Μεγάλου Αλεξάνδρου δεν υφίσταται καμιά σχέση, στρατιωτική, οικονομική, πνευματική, θρησκευτική, ποδοσφαιρική, ανάμεσα σε Ελλάδα και Αφγανιστάν.

Νο 5. Απ’ όλο τον πλανήτη αν υπάρχει μια χώρα που δεν ευθύνεται για το τι συμβαίνει στο Αφγανιστάν εδώ και 30-35 χρόνια, είναι η Ελλάδα. Ποτέ δεν βοηθήσαμε τους τάλιμπαν, ποτέ δεν τους πολεμήσαμε.

Συμπέρασμα. Τα σύνορα θα είναι κλειστά. Η κυβέρνηση που θα τα ανοίξει θα την τιμήσει η Ιστορία ως αντιπατριωτική. Ως εσχάτη προδοσία.

________________________________________________________________________________________

ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΧΟΝΤΡΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΣΤΑ ΜΠΟΥΖΟΥΚΙΑ

Νταβατζής και μεγάλος τζογαδόρος ο Λιάκος, ο Λιάκουρας όπως τον φώναζαν οι κοντινοί του άνθρωποι. Κάπου στην δεκαετία του 70 στην Μελβούρνη. Επάγγελμα σκληρό και ανταγωνιστικό. Στο φινάλε ήταν δουλειά του υποκόσμου, και για να έρθουμε στο θέμα μας, σήμερα είναι επάγγελμα προς εξαφάνιση. Έτσι είναι. Δύσκολες εποχές τότε. Άλλες εποχές όμως σήμερα. Και από την άλλη η εποχή γεννάει νέα επαγγέλματα. Νταβατζής. Ο σωματέμπορας να το πούμε πιο απλά. Ο προαγωγός κατά τη δικαστική γλώσσα. Ο μαστροπός. Ο προστάτης. Σιγά όμως που θέλει προστασία από τον νταή και μαχαιροβγάλτη νταή η κυρία που αποφασίζει σήμερα να σκάσει μύτη στο πεζοδρόμιο.

Δεν υπάρχει πια ο Σακαφλιάς, που τον έκανε σουξέ ο Τσιτσανης, και αργότερα ο Σαλονικιός, που έγινε σουξέ του Στράτου Διονυσίου. Νταβατζήδες φιρμάτοι ο Σακαφλιάς και ο Σαλονικιός. Σήμερα τους διαδόχους τους τους πάτησε το τραίνο της νέας εποχής. Όπως τον γαλατά, τον παγοπώλη, την τηλεφωνήτρια, επαγγέλματα προϊστορικά. Μέσα στο μπουρδέλο κοιμόταν, πιο σωστά λαγοκοιμόταν ο νταβατζής και παραδίπλα του ποιος ξέρει τι όνειρα έβλεπαν, κοιμισμένες και αυτές, οι δυο πουτάνες που είχε εκείνα τα χρόνια στην προστασία του. Παίδαρος ο Λιάκος, ημιάγρια φύση, όμως φοβότανε μήπως του σαλτάρουν στον ύπνο του, και τον ξεσκίσουν οι γκόμενες στις οποίες παρίστανε τον αγαπητικό. Εκείνες τον είχαν για καμάρι τους, τον άνθρωπό τους.

Δεν μπορείς να ξέρεις τι κρύβει όμως η ψυχή του αλλουνού. Της αλληνής. Με το χέρι στο μαχαίρι, λοιπόν, που κουβαλούσε στον κόρφο του κοιμόταν, λαγοκοιμόταν ο περιβόητος νταβατζής της St, Kilda, από Ηλεία μεριά, αλλά ο φόβος, φόβος. Μην του ξηγηθεί μπαμπέσικα ένα από τα δύο κορίτσια που είχε στην ιδιοκτησία του. Ο βαρύμαγκας νταβατζής της Μελβούρνης, πριν από μισό αιώνα. Τα ξημερώματα μόλις έκλειναν τα μπουρδέλα ο Λιάκουρας έπαιρνε όλες τις εισπράξεις από τα κορίτσια και έτρεχε να προλάβει την πράσινη τσόχα στους δρόμους του Fitzroy. Είχε γλιτώσει πολλές φορές από κάποια ανταγωνιστικά μαχαιρώματα. Σε ένα απ’ αυτά είχε χάσει το αριστερό του μάτι. Γλίτωσε στο παρά πέντε. Τα λαμόγια της τότε εποχής τον έβγαλαν από την μέση. Δεν ήθελαν έναν Έλληνα να χώνεται στα λημέρια τους.

Σε ένα δικαστήριο, μια από τις κοπέλες που «προστάτευε» είχε καταθέσει, πως ο Λιάκουρας είχε βιάσει τις δύο αδελφές της, επειδή δεν ακολουθούσαν το επάγγελμα. Απειλούσε την οικογένειά μου, μ’ έστελνε σε πελάτες. Όποτε προσπαθούσα να ξεφύγω, με ξυλοκοπούσε και ήταν έτοιμος να ξεσπάσει και στον πατέρα μου. Και ο Λιάκουρας συνέχιζε να ζει μέσα στην παρανομία. Ανάμεσα στην ζωή και τον θάνατο, με τόσους εχθρούς που είχε αποκτήσει. Όλη του η ζωή μπουρδέλα και καφενεία. Ιππόδρομος και αργότερα ρουλέτα. Μια στιγμή όμως. Δεν τα έχει βάλει όλα, όσα παίζουν στη ζωή του ο ίδιος άνθρωπος. Δεν τα ανακάλυψε αυτός. Όχι, βέβαια. Δεν είναι δική του απόφαση. Η φτιάξη του τα ορίζει όλα. Με μια άλλη κουβέντα, τον τζόγο τον κουβαλά ο άνθρωπος μέσα του. Τον καψουρεύεται η φύση του.

Ο τζόγος είναι η ίδια η ζωή. Δεν το έχεις πάρει πρέφα; Ναός είναι το καζίνο για τον παίκτη. Κανονική εκκλησία. Όπως άλλοι πάνε στον οίκο του Θεού και, μετά φόβου και ατέλειωτου σεβασμού για τον μεγαλοδύναμο, ανάβουν κεράκια και προσκυνάνε τις εικόνες. Έτσι και οι παίκτες της ρουλέτας εκκλησιάζονται στον ιππόδρομο και στο καζίνο αφιερώνοντας τις διαφορετικού χρώματος μάρκες στη θεά Τύχη, όμως χωρίς φόβο για ότι τους περιμένει…Το πιθανότερο είναι στο τέλος του Εσπερινού και του Όρθου οι ρουλετάκιες είναι να φύγουν ξεβράκωτοι και ξεκάλτσωτοι και χρεωμένοι στους ”απ’ έξω”. Στα καζίνο υπάρχουν και οι απ’ έξω, οι τοκογλύφοι, οι οποίοι περιμένουν τους χαμένους να τους ζητήσουν καύσιμα για να ξαναμπούν γκαζωμένοι στο παιχνίδι, χωρίς την πρόνοια να κάνουν το σταυρό τους. Δεν θα πεθάνει όμως ποτέ ο τζόγος. Και πως να πεθάνει, όταν τον γουστάρει η φύση του ανθρώπου! Γι’ αυτό, άλλωστε, κυριαρχεί στη ζωή του από την ημέρα που γεννιέται. Άνθρωποι είμαστε, ρε, όχι ζώα. Όχι μόνον φαγητό και ύπνο. Έχουμε βάλει κι άλλα πράγματα στην καθημερινότητά μας, κι ένα από αυτά είναι και ο τζόγος.

Τον Λιάκουρα τον είδα πρόσφατα, για τελευταία φορά, σε μια από τις σελίδες με τους νεκρούς στον «Νέο Κόσμο». Και το μυαλό μου γύρισε μισό αιώνα πίσω. Τότε που ήταν στις μεγάλες του δόξες, και με τις τσέπες πάντα γεμάτες με τα εικοσαδόλαρα της τότε εποχής, έκανε καταστάσεις στα μπουζούκια. Η αγγελία έγραφε, μόνο οι αγαπημένοι του φίλοι. Και μάλλον αυτοί θα είχαν τσοντάρει, για να στείλουν τον Λιάκουρα να ανοίξει καινούργιο τραπέζι, στην άλλη πλευρά της ζωής. Στο τραπέζι του θανάτου. Εκεί που καταλήγουμε κάποια στιγμή όλοι μας. Και είμαι σίγουρος, ότι οι φίλοι του, θα του είχαν χώσει στην τσέπη και μια τράπουλα, για να περνάει την ώρα του, μέχρι να γεμίσει όλο το τραπέζι. Με ρεφενέ και στον θάνατο, έφυγε ο Λιάκος. Όσα είχε βγάλει στην ζωή της νύχτας τα έχασε στο κουμάρι της ρουλέτας.Για να το κλείσω το θέμα με τον Λιάκο.

Ζήτησαν κάποτε από τον μεγαλύτερο μαθηματικό επιστήμονα της γης, της σύγχρονης εποχής, μια ολοκληρωμένη άποψη γι’ αυτό το παιχνίδι, την ρουλέτα, που όπως λέγεται την ανακάλυψαν δυο καλόγεροι. Με τα 36 νούμερα μαύρα και κόκκινα και ένα πράσινο το 0. Σύνολο δηλαδή 37 νούμερα. Αυτό το αφήνω στην κρίση σας. Επί ένα μήνα λοιπόν, ο σοφός ο Αϊνστάιν, πήγαινε κάθε μέρα στο καζίνο και παρατηρούσε, ρουλέτες και παίκτες. Και τελικά ο μέγας Αλβέρτος έβγαλε το δικό του συμπέρασμα. Μαθηματικά, στατιστικά, τζογαδόρικα, πραγματικά, μεταφυσικά, όλα μέσα. Να, που κατέληξε: Κύριοι, μόνο ένας τρόπος υπάρχει για να κερδίσεις την ρουλέτα. Να την στήσεις! Κι επί ευκαιρία: Αν προσθέσεις όλα μαζί τα νούμερα της ρουλέτας, και τα 37 δηλαδή, θα σου δώσει άθροισμα 666. Σύμπτωση; Τι περισσότερο να προσθέσω τώρα εγώ;

———————————————————————————————–

29 – 08 – 2021

ΒΟΛΕΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΤΗΣ ΣΥΜΜΟΡΙΑΣ

Το ανέκδοτο το παίρνουν σοβαρά. Το ανέκδοτο είναι ότι οι Τάλιμπαν θέλουν να κάνουν μια νέα αρχή στο Αφγανιστάν. Να φτιάξουν ένα κράτος σύγχρονο. Ακόμα και να το εννοούν, ακόμα και να μην παραμυθιάζουν, το πράμα είναι ανέκδοτο. Οι Τάλιμπαν να ξεκινήσουν την οργάνωση κράτους όπου ο κόσμος θα ψηφίζει, θα αποφασίζει η δικαιοσύνη, η εφορία θα βάζει φόρους. Αστείο. Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Γιατί; Σαν να περιμένει κανείς, ότι οι Tάλιμπαν θα βγάλουν τα σαρίκια τους. Να κόψουν τα γένια τους.

Τέλος πάντων, να σταματήσουν να είναι αυτό που είναι. Από Τάλιμπαν να γίνουν golden boys. Ούτε οι Τάλιμπαν, ούτε ο κόσμος στο Αφγανιστάν που δεν κάνει κέφι τους Τάλιμπαν, θέλουν κράτος δυτικού τύπου. Δεν το ξέρουν. Δεν τους ταιριάζει. Έχουν μάθει να την βγάζουν στην κουλτούρα του χάους. Της συμμορίας. Αφγανιστάν είναι αυτό. Εκατό φυλές. Πιο σωστά εκατοντάδες φυλές. Κάποτε βέβαια θα γίνουν κι αυτοί κράτος. Όχι αυτόν τον αιώνα, όμως.

====================================================================

17/06/2021

ΘΑ ΕΚΤΕΛΕΣΟΥΝ 8χρονο ΑΓΟΡΙ ΣΤΟ ΠΑΚΙΣΤΑΝ

Το νεότερο άτομο που έχει κατηγορηθεί ποτέ για βλασφημία έγινε ένας 8χρονος στο Πακιστάν, ο οποίος είναι αντιμέτωπος με τη θανατική ποινή. Το αγοράκι κατηγορείται ότι ούρησε σκόπιμα στο χαλί μιας βιβλιοθήκης θρησκευτικού σχολείου με “ιερά κείμενα” τον περασμένο μήνα.

Το αγοράκι και η οικογένειά του που είναι ινδουιστές, βρίσκονται σε καθεστώς προστασίας καθώς εξοργισμένος όχλος φανατικών μουσουλμάνων βανδάλισε ινδουιστικό ναό στη συντηρητική πόλη Bhong στην περιοχή Rahim Yar Khan της επαρχίας Punjab, μετά την απόφαση του δικαστηρίου να αφεθεί ελεύθερος ο 8χρονος με εγγύηση.

Ισχυρίζονται ότι ο ανήλικος διέπραξε βλασφημία, πράξη που τιμωρείται με θανατική ποινή στο Πακιστάν, όπου στο παρελθόν απλές κατηγορίες έχουν υποκινήσει ακόμα και δολοφονικές επιθέσεις εναντίον των υπόπτων.

Στρατιωτικές δυνάμεις αναπτύχθηκαν στην περιοχή, προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις ταραχές που ξέσπασαν, αναγκάζοντας πολλούς ινδουιστές να εγκαταλείψουν έντρομοι τα σπίτια τους. “Δεν έχει καν επίγνωση για τα θέματα βλασφημίας και έχει συνδεθεί εσφαλμένα με αυτά” τονίζει μέλος της οικογένειας του αγοριού στον Guardian. “Δεν έχει καταλάβει ποιο ήταν το έγκλημά του και γιατί κρατήθηκε στη φυλακή για μια εβδομάδα”, πρόσθεσε. “Αφήσαμε τα καταστήματα και τη δουλειά μας, όλη η κοινότητα φοβάται και φοβόμαστε τις αντιδράσεις. Δεν θέλουμε να επιστρέψουμε σε αυτήν την περιοχή. Δεν βλέπουμε καμία συγκεκριμένη και ουσιαστική ενέργεια που θα ληφθεί κατά των ενόχων ή για τη διασφάλιση των μειονοτήτων που ζουν εδώ” κατέληξε.

Η υπόθεση έχει σοκάρει ακτιβιστές και νομικούς, οι οποίοι χαρακτηρίζουν τις κατηγορίες που απαγγέλθηκαν στο παιδί άνευ προηγουμένου, καθώς κανένα άλλο παιδί δεν έχει κατηγορηθεί για βλασφημία στο παρελθόν. Σημειώνεται ότι οι νόμοι που αφορούν στη βλασφημία στο Πακιστάν έχουν επικριθεί για την ασάφεια και την αυστηρότητά τους από οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

“Η επίθεση στον ναό και οι κατηγορίες για βλασφημία εναντίον του οκτάχρονου αγοριού με συγκλόνισαν πραγματικά. Περισσότερα από εκατό σπίτια της ινδουιστικής κοινότητας έχουν εγκαταλειφθεί λόγω φόβου”, ανέφερε ο Ramesh Kumar, επικεφαλής του Ινδουιστικού Συμβουλίου του Πακιστάν.

Από την πλευρά του, ο ακτιβιστής για τα ανθρώπινα δικαιώματα, Kapil Dev, απαίτησε να αποσυρθούν οι κατηγορίες εναντίον του αγοριού παροτρύνοντας την κυβέρνηση να παράσχει ασφάλεια στην οικογένειά αλλά και στους Ινδουιστές που αναγκάστηκαν να φύγουν από τα σπίτια τους.

“Οι επιθέσεις σε ινδουιστικούς ναούς έχουν αυξηθεί τα τελευταία χρόνια δείχνοντας ένα κλιμακούμενο επίπεδο εξτρεμισμού και φανατισμού. Οι πρόσφατες επιθέσεις φαίνεται να είναι ένα νέο κύμα διώξεων των ινδουιστών”, πρόσθεσε.

Την ίδια ώρα, βίντεο απαθανατίζει εξοργισμένους μουσουλμάνους να εισβάλουν στον ινδουιστικό ναό στο Bhong. Έκαψαν την κεντρική είσοδο και προκάλεσαν εκτεταμένες ζημιές σε αγάλματα.

Ο πρωθυπουργός Ιμράν Καν καταδίκασε την επίθεση μέσω Twitter, γνωστοποιώντας ότι έδωσε εντολή στον αρχηγό της επαρχιακής αστυνομίας να λάβει μέτρα κατά των αξιωματικών των οποίων η αμέλεια ενδέχεται να συνέβαλε στην όξυνση της κατάστασης. Ο Καν υποσχέθηκε επίσης ότι ο ναός θα αποκατασταθεί με έξοδα της κυβέρνησης. Η αστυνομία έχει έκτοτε συλλάβει 50 άτομα που είναι ύποπτα για την εισβολή στο ναό, αναζητώντας 100 ακόμη. Η τάξη τελικά αποκαταστάθηκε μετά την ανάπτυξη επιπλέον αστυνομικών δυνάμεων. Ο εκπρόσωπος, του Υπουργείου Εξωτερικών της Ινδίας Arindam Bagchi δήλωσε ότι “τέτοια περιστατικά συμβαίνουν ανησυχητικά συχνά, ενώ η πολιτεία και οι δυνάμεις ασφαλείας στο Πακιστάν μένουν αδρανείς, αποτυγχάνοντας πλήρως στην πρόληψη αυτών των επιθέσεων”.

=====================================================================================

Πέρα απ’ τα όρια:

Το Beriev Be-200 πέφτει στη θάλασσα και το νερό σχίζεται στα δυο

Με κομμένη την ανάσα, την ώρα που η Ελλάδα καίγεται και η κατάσταση έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο το πιο μεγάλο μας όπλο στη μάχη με τις φλόγες είναι αναμφίβολα ο ρωσικός γίγαντας. Το Beriev Be- 200. Πρόκειται για ένα αεροσκάφος μοναδικό στο είδος του, με εντυπωσιακές επιχειρησιακές ικανότητες οι οποίες το καθιστούν απολύτως απαραίτητο στην αντιμετώπιση ανάλογων καταστάσεων.

Το απόλυτο πλεονέκτημά του είναι φυσικά το μέγεθός του, το οποίο του επιτρέπει να έχει την δυνατότητα να ρίχνει ποσότητες νερού που ισοδυναμούν με δεκάδες Canadair, αλλά και η αμφίβια φύση του. Το γεγονός δηλαδή ότι μπορεί να γεμίζει τις 8 δεξαμενές του από θάλασσες ή λίμνες και να το κάνει στον ελάχιστο δυνατό χρόνο.

Σύμφωνα με τις προδιαγραφές του, το ρωσικό αεροπλάνο χρειάζεται μόλις 15 δευτερόλεπτα για να γεμίσει τα ντεπόζιτά του με περίπου 12 τόνους νερού τους οποίους στη συνέχεια ρίχνει πάνω στις φλόγες.Πιλοτάρεται από διμελές πλήρωμα, το οποίο προσεγγίζει την επιφάνεια του νερού και στη συνέχεια ανοίγει τις δεξαμενές του ώστε να τις γεμίσει την ώρα που αυτό συμβαίνει με ταχύτητα που κυμαίνεται από 150 μέχρι 190 χιλιόμετρα την ώρα!

Μέσα σε 14-15 δευτερόλεπτα περίπου, 12 τόνοι νερού (δηλαδή κάτι λιγότερο από 1 τόνος το δευτερόλεπτο) είναι διαθέσιμοι στην μάχη με τις φλόγες. Όταν οι δεξαμενές γεμίζουν, το νερό αρχίζει να πέφτει μέσα από μία ειδική βαλβίδα. Ο πιλότος βλέπει τη ροή του νερού, κλείνει τους μηχανισμούς υδροληψίας και αποθαλασσώνεται. Μια λάθος κίνηση, ένας λάθος υπολογισμός αρκούν για να φέρουν την καταστροφή. Κι επειδή μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις, δείτε το Beriev εν δράσει την ώρα που γεμίζει τη δεξαμενή του για να βοηθήσει στην κατάσβεση της πυρκαγιάς στη Χίο

ΕΦΥΓΕ ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΜΕΣΑ ΤΟΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΕΡΔΙΣΕ…

Νοικοκύρης άνθρωπος ο μπάρμπα Σάββας. Οικογενειάρχης, και τα κατάφερνε μια χαρά με την δουλειά του και όσα μάζευε κάθε βδομάδα. Έβγαζε αρκετά και κάποια στιγμή… έμαθε την ρουλέτα. Κατά τύχη βρέθηκε στο καζίνο, την είδε στη ψύχρα τη δουλειά, ξαναπήγε με μια παρέα για δεύτερη φορά, για τρίτη, και αυτό ήταν. Κόλλησε. Η επίσκεψη στο καζίνο μπήκε στην καθημερινότητα του. Μία, δύο φορές την εβδομάδα, ίσως και τρεις φορές, την έκανε για Crown. Ποτέ, όμως, δεν έλειψε κάτι από το σπίτι του, στα παιδιά του, επειδή απέκτησε το κουσούρι του τζόγου. Όχι, ακριβώς. Πάντα υπάρχει μία αιτία που κάποιος πέφτει στο κουμάρι.

Κάτι μέσα του το ζητούσε. Το είχε ανάγκη. Δεν ”μιλάει” σε κάποιον χωρίς λόγο το γκελ του τζόγου. Δεν τσιμπάει κάποιος έτσι για πλάκα. Μίλησα για κουσούρι. Μεγάλη αδυναμία το κουμάρι. Γιατί ο μπάρμπα Σάββας άρχισε να χάνει λεφτά. Και το πράμα δεν ίσιωνε επειδή κάποιες βραδιές επέστρεφε σπίτι κερδισμένος. Ήταν πάντα στη χασούρα. Πάντα, όμως… έλπιζε! Πώς θα μπει το έργο στο καλό δρόμο και θα την κέρδιζε την ρουλέτα. Πώς θα ρεφάρει τα χαμένα. Η οικονομική κρίση με τον Κορονωϊό κτύπησε κατακέφαλα και τον μπάρμπα Σάββα. Προσπαθούσε αλλά δεν τα έφερνε βόλτα. Αποφάσισε να σταματήσει τις βίζιτες στο καζίνο μετά από 11 χρόνια. Πώς τα κατάφερε; Εδώ είμαστε. Δεν ξαναπήγε στην αγαπημένη του ρουλέτα ο μπάρμπα Σάββας επειδή δεν είχε λεφτά. Δεν του περισσεύανε. Μόνο γι’ αυτό; Και γιατί επιτέλους, είχε αντιληφθεί, οριστικά και αμετάκλητα, πώς δεν υπήρχε περίπτωση, όσο κι αν τον ήθελε, όσο κι αν ήταν τυχερός, πώς θα την έχει από κάτω την ρουλέτα. Φοβερό! Αποκαλυπτικό.

Όταν πια είχε στριμωχτεί οικονομικά ο φίλος, και όταν πήρε χαμπάρι πώς αν συνεχίσει να παίζει, θα χάνει, τότε έκοψε μαχαίρι το καζίνο. Φοβόταν ο άνθρωπος να πάει να βγάλει… μεροκάματο στη ρουλέτα. Έτσι περίπου δεν το βλέπει ο ρουλετάκιας; Πως παίζει για να… κερδίσει. Έ, όταν έχεις λίγα στο παντελόνι, τότε είναι που τρέμεις να τα ρισκάρεις και να τα χάσεις στο καζίνο. Ζήτησαν λοιπόν από τον Αϊστάϊν να πει τη γνώμη του για την ρουλέτα. Η ιστορία είναι αληθινή. Παίζω καθαρά. Αν έχω βγάλει κάτι από το μυαλό μου θα στο πω. Το γεγονός είναι γεγονός, το παραμύθι είναι παραμύθι. Αν γράψω κάτι ως αληθινό και αυτό είναι μύθος ή βγήκε από τη φαντασία μου, τότε ρισκάρω την αξιοπιστία μου και την υπογραφή μου στα εκατομμύρια χειρόγραφα που έχω ξεπετάξει μια ζωή ολόκληρη. Επί του θέματος όμως.

Ζήτησαν λοιπόν, από τον μεγαλύτερο μαθηματικό επιστήμονα της γης, της σύγχρονης εποχής, μια ολοκληρωμένη άποψη γι’ αυτό το παιχνίδι, την ρουλέτα, που όπως λέγεται την ανακάλυψαν δυο καλόγεροι. Επί ένα μήνα ο σοφός ο Αϊνστάιν (1879- 1955) πήγαινε κάθε μέρα στο καζίνο και παρατηρούσε, ρουλέτες και παίκτες. Και τελικά ο μέγας Αλβέρτος έβγαλε το δικό του συμπέρασμα. Μαθηματικά, στατιστικά, τζογαδόρικα, πραγματικά, μεταφυσικά, όλα μέσα. Να, που κατέληξε: Κύριοι, μόνο ένας τρόπος υπάρχει για να κερδίσεις την ρουλέτα. Να την στήσεις! Και ο μπάρμπα Σάββας πήγαινε να κερδίσει την ρουλέτα. Τον θυμήθηκα και πάλι, όταν είδα την φωτογραφία του, στις αγγελίες με τις κηδείες. Ακόμα και στην φωτογραφία είχε αυτό το θλιμμένο ύφος, του χαμένου τζογαδόρου. Άντε ρε μπάρμπα Σάββα, μακάρι στον άλλον κόσμο να έχεις μια καλύτερη τύχη στον τζόγο. Γιατί και ο θάνατος τζόγος είναι. Τζόγος να κερδίσεις την ζωή.

Έπαιζε καθημερινά με τον θάνατο…

Η περίπτωση γυναίκας. Χρειάζεται εξαιρετική προσπάθεια για να πειστεί κανείς για την αλήθεια της ιστορίας της ζωής της. Το όνομα της Αικατερίνη Αναγνωστάκη, κόρη εύπορης οικογένειας εμπόρων, μητέρας ενός παιδιού αγνώστου πατρός που πέρασε στον πάνθεον του υποκόσμου ως η Bella Mafia. Έτσι υπέγραφε την πολύ συχνά, σχεδόν συστηματικά, παρουσία της στο instagram.

Πλουσιοκόριτσο, γούσταρε τα ακριβά και γρήγορα αυτοκίνητα, δεν έμενε σπίτι ούτε μια νύχτα, καθημερινές οι εξορμήσεις της σε μπαρ και σκυλάδικα, λάτρης σε επώνυμα ρούχα, μανία με τα social media. Της στήσανε καρτέρι στο καταφύγιο της, στο αμυντικά εξοπλισμένο με υψηλής τεχνολογίας μαραφέτια, υπόγειο πάρκινγκ του σπιτιού της και μόλις κατέβηκε από την κατάμαυρη μερσεντές με τα φυμέ τζάμια την σκότωσαν στις 19 Σεπτεμβρίου το 2019. Για την αστυνομία αλλά και τα βαριά ονόματα της νύχτας ήταν επόμενο αυτό το τέλος της 33χρονης.

Το 2011, έγκυος η Κατερίνη Bella Mafia (φώτο), γίνεται στόχος απόπειρας δολοφονίας της και την έβγαλε μόνο με τραυματισμό. Το 2009 συνελήφθη ως μέλος ελληνοαλβανικής συμμορίας που κτυπούσε χρηματοαποστολές. Καθάρισε στο δικαστήριο με πέντε χρόνια και με αναστολή. Θεωρήθηκε ύποπτη για τη δολοφονία αρχινονού της νύχτας στα Καμίνια του Πειραιά το 2009. Πρόκειται για πρώην μπάτσο που πέρασε στην παρανομία και έγινε αρχηγός στην προστασία νυχτερινών κέντρων. Το πρωί κυρία με τα όλα της η αυτοαποκαλούμενη Bella Mafia, στα γραφεία της επιχείρησης της οικογένειας στη λεωφόρο Κηφισίας, το βράδυ το πρόσωπο της άλλης της ζωής.

Λέγεται ότι όλα ξεκίνησαν όταν συνδέθηκε ερωτικά με πολύ δυνατό άτομο της νύχτας, που είχε ορίσει ”περιοχή του” τα βόρεια και τα νότια προάστια της Αθήνας. Κόλλησε επάνω του κι έβγαλε τον αληθινό της εαυτό. Το καουμποϋλήκι της.  Ένα χρόνο πριν σκοτώσουν την Bella Mafia, τον Οκτώβριο του 2018, γέμισαν με τρύπες το σώμα του 37χρονου ερωμένου της και τον έστειλαν στον άλλον κόσμο.

ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΙΑ ΑΓΑΠΗ

ΚΑΙ ΜΙΑ ΖΩΗ ΚΑΤΕΣΤΡΑΜΜΕΝΗ

Για μισό σχεδόν αιώνα που βρίσκομαι στην δημοσιογραφία, και παρόλο ότι όλο αυτό το διάστημα, έχω δει και έχω ακούσει πολλά στα δικαστήρια που παρακολουθώ, για πρώτη φορά ένοιωσα την ανάγκη, ν’ ακολουθήσω μια υπόθεση με τόσο ενδιαφέρον, και μάλιστα στην Ελλάδα. Αναφέρομαι φυσικά στην υπόθεση της Ιωάννας Παλιοσπύρου 34 ετών, της κοπέλας που δέχτηκε επίθεση με βιτριόλι την στιγμή που πήγαινε στην δουλειά της, από μια «φίλη» της, την Έφη Καρακαντζούλα, 35 ετών, η οποία πίστευε, ότι η Ιωάννα ήταν η αιτία, που δεν μπορούσε να προχωρήσει ένας δεσμός της. Αυτά σαν ένας απλός πρόλογος, για το κείμενο που γράφω με το χέρι στην καρδιά, και την σκέψη μου στην Ιωάννα, που δίνει καθημερινά, τον δικό της αγώνα στην ζωή, μετά την τρομακτική επίθεση που δέχτηκε. Μια επίθεση που θα της αφήσει σημάδια για όλη της την ζωή. Για όσους φίλους και μη, που δεν με γνωρίζουν, θα πρέπει να τους πω, ότι έχω γεννηθεί στο Μοσχάτο, ένα προάστιο του Πειραιά, και που κάθε χρόνο έχω την χαρά να το επισκέπτομαι, με εξαίρεση τα 2 τελευταία χρόνια λόγω του κορονωϊού, και να συναντιέμαι με τα φιλαράκια μου.

Έκανα αυτή την διευκρίνιση, για ένα και μοναδικό λόγο: Η Ιωάννα ήταν Μοσχατιώτισσα, την είχα γνωρίσει σε κάποιο μαγαζί που δούλευε Σαββατοκύριακα, και σε κέρδιζε αμέσως, όχι μόνο με την προσωπική της ομορφιά, αλλά πολύ περισσότερο με τον χαρακτήρα της. Την Ιωάννα βέβαια την γνώριζαν και αρκετοί φίλοι μου, που έμεναν πολύ κοντά στο διαμέρισμα που είχε αγοράσει στο Μοσχάτο, και που μόλις πληροφορήθηκαν το τι φοβερό της συνέβει, ήμουν από τους πρώτους που το πληροφορήθηκε. Βρισκόμουν λοιπόν σε καθημερινή επαφή, τόσο με τους αδελφικούς μου φίλους στο Μοσχάτο, όσο και με φίλους Έλληνες δημοσιογράφους, που συζητούσαμε για το συγκεκριμένο θέμα. Δεν θυμάμαι ακριβώς, αλλά θα πρέπει να ήταν περίπου μια εβδομάδα, μετά το τραγικό περιστατικό, όταν και πάλι μέσω ενός φίλου Μοσχατιώτη, μάθαινα, ότι μεταξύ μιας ομάδας υπόπτων για την επίθεση, η αστυνομία είχε στο «κάντρο» και την Έφη Καρακαντζούλα. Η πληροφορία ήταν διασταυρωμένη, από άτομο που δούλευε σε κυβερνητική θέση και γνώριζε κάποιες καταστάσεις. Θα κάνω μια παρένθεση εδώ:

Την ίδια εποχή που έγινε η επίθεση στην Ιωάννα, η αντιτρομοκρατική υπηρεσία με έδρα την Αθήνα, είχε απλώσει τα «ηλεκτρονικά» της δίχτυα, σε κάποια άλλη υπόθεση, που αφορούσε μια διπλή δολοφονία, που είχε γίνει πριν από κάποιο διάστημα στην Βάρη, και παρακολουθούσαν κάποια άτομα. Κλείνει η παρένθεση. Είχα πάρει λοιπόν, άλλη μια πληροφορία από φίλο συνεργάτη μου στην ηλεκτρονική μας εφημερίδα από την Ελλάδα, που μου έλεγε, ότι εκτός από την Έφη, η αστυνομία υποψιαζόταν και ένα συγγενικό άτομο της Ιωάννας, που στο παρελθόν είχαν δημιουργηθεί κάποιες εντάσεις, και την είχαν καλέσει για ανάκριση, αλλά αφέθηκε αμέσως ελεύθερη, αφού παρουσίασε «άλλοθι» και αυτόματα δεν θα μπορούσε να βρισκόταν σε δύο διαφορετικά μέρη την ίδια χρονική στιγμή.

Κάποια στιγμή που οι αστυνομικές αρχές έψαχναν για την δράστιδα, «ενώθηκαν» οι κεραίες τους με αυτές της αντιτρομοκρατικής. Έγιναν κάποιες επαφές, αντάλλαξαν γνώμες και χαράκτηκε μια καινούργια πορεία, με τα στοιχεία που είχαν συγκεντρωθεί. Αποτέλεσμα αυτών των επαφών, ήταν να συγκεντρωθεί πλέον η 12μελής ομάδα των αστυνομικών, που είχαν αναλάβει την υπόθεση της Ιωάννας στην Έφη Καρακαντζούλα, σαν την υπ’ αριθμό 1 ύποπτη για την επίθεση, με αποτέλεσμα μετά από τα στοιχεία που συγκεντρώθηκαν να την συλλάβουν και να την έχουν προφυλακισμένη με την βαριά κατηγορία της απόπειρας ανθρωποκτονίας από πρόθεση. Μία βαρύτατη κατηγορία, που η ηλεκτρονική μας εφημερίδα είχε όχι μόνο αποκαλύψει από την πρώτη στιγμή, τις βαρύτατες κατηγορίες, αλλά ακόμη και το όνομα με την φωτογραφία της δράστιδος, όταν ακόμη και τα Ελλαδικά Μέσα Ενημέρωσης, έγραφαν στις ειδήσεις τους, για “κάποια 35χρονη”…..

Η υπόθεση όμως δεν τελειώνει εκεί. Η αστυνομία προσπαθεί τώρα να βρει τον τρόπο, με τον οποίο η δράστιδα προμηθεύτηκε το βιτριόλι, ποιος, ή ποιοι την βοήθησαν, και για μία ακόμη πληροφορία, ότι η δράστιδα, είχε στα σκαριά και μια δεύτερη επίθεση, σε μια άλλη κοπέλα. Κάποιες πληροφορίες κάνουν λόγω, ότι το βιτριόλι, ίσως να της το έδωσε, χωρίς να πραγματικά να γνωρίζει τις σκέψεις της, ένας Αφγανός κηπουρός που τον ήξερε, και κρατούσε φυτευτικά φάρμακα. Μια άλλη πληροφορία αναφέρει, ότι το προμηθεύτηκε με πλαστά στοιχεία μέσω ίντερνετ, χωρίς μέχρι στιγμής που γράφεται αυτό το κομμάτι, να έχει βρεθεί κάτι. Την ίδια στιγμή οι γονείς της δράστιδας, προσέλαβαν έναν από τους καλύτερους Έλληνες δικηγόρους τον κ. Σάκη Κεχαγιόγλου, προκειμένου να υπερασπισθεί την κόρη τους, που θα πρέπει να αναφέρω από δημοσιογραφικό καθήκον και μόνο, ότι η δράστιδα δεν αποδέχτηκε στην ανάκριση την βαρύτατη κατηγορία της απόπειρας ανθρωποκτονίας, και ζήτησε να δικαστεί μόνο “ΓΙΑ ΑΠΛΗ ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ” κάτι που ο ανακριτής δεν δέχτηκε με κανέναν λόγο. Μέχρι το τέλος του Ιουνίου, οι πληροφορίες μας λένε, ότι η δράστιδα θα πρέπει να ξεκαθαρίσει, αν δέχεται τις κατηγορίες της αστυνομίας, ή, όχι… Αυτό όμως που δεν πρόκειται ποτέ να «ξεκαθαρίσει» είναι το πρόσωπο της Ιωάννας, που καταστράφηκε για πάντα.

Άλκης Μωρέλας

Δεν κολλάει ο Χριστός να οδηγεί μερσεντές…

Σωτήρας ο Ιησούς Χριστός. Ήρθε για να σώσει τον άνθρωπο. Σταυρώθηκε για τον άνθρωπο. Έφαγε ξύλο και μαστιγώθηκε για τον άνθρωπο. Ερώτηση: Είχε πράγματι ανάγκη σωτηρίας ο άνθρωπος; Και να μην είχε, το πιο εύκολο να μασήσει το παραμύθι ο τίποτας, ότι δεν γεννήθηκε για κομπάρσος, ότι του αξίζει καλύτερη ζωή. Και μπαίνει στο κόλπο η θρησκεία. Η οποία θρησκεία, αναλαμβάνει την απίθανη αποστολή να σώσει τον κοσμάκη. Και να τον σώσει στους αιώνες των αιώνων. Να, γιατί ο Ναζωραίος εμφανίσθηκε ακριβώς όπως τον ήθελε ο γίγαντας λαός, ο φτωχός λαός. Μια μέρα μετά την ανάσταση του πεθαμένου Λαζάρου και μια εβδομάδα πριν από τη δική του ανάσταση, το Πάσχα, ο υιός του Θεού κάνει εντυπωσιακή είσοδο στα Ιεροσόλυμα καβάλα σ’ ένα γαϊδουράκι. Στο έργο έχει σημασία και η παραμικρή λεπτομέρεια. Όλα λειτουργούν συμβολικά, σημαδιακά, μηνυματικά. Σε λυγούρια απευθύνονται, δεν κολλάει ο Χριστός να οδηγεί μερσεντές πολυτελείας, να έχει σωφέρ, να είναι ντυμένος κουστουμιά, όπως τα σημερινά λαμόγια της ορθοδοξίας και σία…. Αν ήταν έτσι η σκηνοθεσία, τότε ο απλός κόσμος θα σκεφτόταν πως δεν είναι δικός μας ο λεβέντης. Και δεν θα τον υποδέχονταν μετά βαίων και κλάδων από φοίνικα. Ούτε θα του έστρωναν κόκκινα χαλιά σα να είναι αστέρας του Χόλυγουντ ή κάποιος ξιπασμένος αρχιεπίσκοπος ή, μητροπολίτης κάργα στο χρυσαφικό.Δεν περνάει για σωτήρας ο αριστοκράτης. Ο κονομημένος. Ένας επιχειρηματίας, κάποιος τραπεζίτης, μια καπιτάλα του κερατά. Ούτε ένας βασιλιάς δοξασμένος, ένας φιλόσοφος, ένας στρατηλάτης, ένας επιστήμων, ένας εφευρέτης. Ούτε ένας αρχηγός εκκλησίας, ένας πατριάρχης, ο πιο υψηλόβαθμος εκπρόσωπος του Θεού στη γη. Η φτωχολογιά και η μπατηροσύνη καταλαβαίνει μόνον τον σεμνό και ταπεινά ενδεδυμένο, όπως ήταν ο Χριστός. Ωσανά (… έτσι το γράφω εγώ, μ’ ένα νι). Ωσανά, δηλαδή Σώσε μας. Πανικός πλάκωσε με την τσαμπουκαλήδικη είσοδο στην Ιερουσαλήμ του Ιησού. Η αναστάτωση. Και όσοι δεν είχαν πάρει πρέφα, όσοι δεν τον γνώριζαν, ρωτούσαν ”Ποιος είναι ετούτος;”. Είναι ο προφήτης από τη Ναζαρέτ της Γαλιλαίας. Σκοτωμός. Κουτσοί, στραβοί και όσοι άλλοι είχαν ακούσει πώς κάνει θαύματα ο επί του γαϊδουρίου ερχόμενος, προσπαθούσαν να τον πλησιάσουν μήπως και τους θεραπεύσει. Σωτηρία για τον τυφλό είναι να αρχίσει να βλέπει. Τι άλλο; Αυτός που είναι στη φυλακή να τον βγάλουν από το μπουντρούμι. Αυτός που είναι καταχρεωμένος στους τοκογλύφους να πιάσει το λόττο. Οι προφητείες τα λένε όλα. Ο Εβραίος Ιερεμίας π.χ. είχε προβλέψει ότι θα εμφανισθεί ο σωτήρας και θα ελευθερώσει το λαό του Ισραήλ. Έτσι κι έγινε. Οι  διάφοροι Τζέρεμυ δεν κάνουν λάθος. Βγαίνει ότι οραματίζονται. Έτσι για κάθε σπουδαίο και άξιο αναφοράς που έκανε ο Χριστός, οι στημένοι ή οι περίεργοι έλεγαν ”Να, πραγματοποιήθηκε κι αυτό σύμφωνα με την προφητεία τάδε, σύμφωνα με τας γραφάς”. «Δόξα στον Υιό του Δαϋίδ!» φώναζαν στον Χριστό με την μπούκα του στα Ιεροσόλυμα και τον χαιρετούσαν λες και ήταν ο νέος βασιλιάς του Ισραήλ, που θα τους απαλλάξει από τους κατακτητές Ρωμαίους. Τελικά; Να κάνουμε ταμείο. Ο άνθρωπος δεν σώθηκε. Ούτε και πρόκειται βέβαια να σωθεί. Ποιος το λέει αυτό; Ο προφήτης εγώ. Στους αιώνες των αιώνων ο άνθρωπος θα κυκλοφορεί στη γη ελπίζοντας μια ζωή στη σωτηρία την οικονομική, τη σεξουαλική, την πνευματική, τη θεϊκή, την υπαρξιακή. Αλλά δεν πρόκειται να σωθεί ούτε μετά από 1000 χρόνια. Βαδίζει ολοταχώς για την αιώνια καταστροφή του. Αυτή που συστηματικά ετοιμάζει μόνος του κάθε μέρα. Τα Χριστούγεννα είναι ταυτισμένα με την γέννηση. Έτσι μας λένε. Σε αντίθεση με το Πάσχα, που είναι ταυτισμένο με την ανάσταση. Παραμύθια. Για τους περισσότερους είναι μια γιορτή σκέτη. Κι αν η εν λόγω θρησκευτική γιορτή έχει κάποιο νόημα, βαθύτερο ή επιφανειακό, δεν το ψάχνουν. Στο φινάλε, μη ζητάμε πολλά από τους ανθρώπους. Γιορτή είναι το Πάσχα και το χαίρονται, μέχρι εκεί.Λίγο να το σκαλίσουν το πράμα, τότε πάει μέχρι το θάνατο. Έτσι είναι. Δεν θα σταθούμε μόνο στην φιγουράτη, σινάμενη και κουνάμενη, ανάσταση. Προηγείται ο θάνατος. Τον ρωτάς, όμως, τον άλλον που γι’ αυτόν το Πάσχα είναι γιορτή, καθησιό και φαγητό, ποτό και μουσική, αν γουστάρει να βάλει στο λογαριασμό το θάνατο;Πέθανες, τελείωσες. Όχι, δεν ισχύει αυτό, για τη θρησκεία. Δεν υπάρχει θάνατος, τέλος, κηδεία, τάφος, κλάμα. Αυτό, μάλιστα, το τελευταίο ισχύει μόνο για τους άλλους, όχι για τον αυριανό πεθαμένο. Χωμένος μέσα στο χώμα ούτε λυπάται, ούτε αισθάνεται κάτι. Η θρησκεία επιμένει στα δικά της, πως δεν υπάρχει θάνατος, κι αν υπάρχει είναι μόνο για να σου θυμίσει την ελπίδα της ανάστασης, της αναγέννησης, της ξαναγέννησης, της συνέχειας. Πέθανες, αλλά δεν έχεις πεθάνει. Να, το νόημα του Πάσχα. Ο άνθρωπος, όμως, δεν συμβιβάζεται με το νεκροταφείο. Όσο ζει δεν θέλει να σκέφτεται πως υπάρχει στο έργο και ο θάνατος. Ναι, πράγματι, πεθαίνει κόσμος, καμιά αντίρρηση, αλλά όχι ότι το καμπανάκι κτυπάει και για τον ίδιον. Τον θαρρεί ξένο πράμα τον θάνατο. Και παραμένει ξένο, φτου και μακριά, ακόμα και στη βαρειά του αρρώστια.

ΟΤΑΝ Ο ΤΖΟΓΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ΑΡΡΩΣΤΙΑ….

Απίστευτο. Διαστάσεις σκανδάλου έχει πάρει ΚΑΙ στην Αυστραλία ο τζόγος με ανήλικα παιδιά.. Αν δεν το έβλεπα μπροστά μου, δεν θα το πίστευα. Δυο πιτσιρικάδες με τα σχολικά τους ρούχα, μου ζητούν, σχεδόν παρακαλώντας, να τους ρίξω κάποια δελτία στο ΤΑΒ. Βρίσκομαι σε μεγάλη αμηχανία. Να δεχτώ, ή, όχι; Αν δεχτώ, γίνομαι και εγώ συνένοχος σε παράνομο τζόγο. Αν αρνηθώ εγώ να το κάνω, σίγουρα θα βρεθεί κάποιος άλλος στην δική μου θέση. Βέβαια έφερα και τον εαυτό μου στην θέση τους, που το ποδοσφαιρικό στοίχημα, είναι μια απαραίτητη αρρώστια. Δέχομαι να ποντάρω για πάρτι τους. Σκέφτομαι ότι είναι προτιμότερο ένα ποδοσφαιρικό στοίχημα, από κάποιο άλλο ρισκαρισμένο ελλάτωμα, όπως το ποτό και το ναρκωτικό. Άλλο όμως ότι παίζει μπάλα ένα πιτσιρίκι άλλο ότι παίζει στοίχημα. Είτε ποδοσφαιρικό είτε όχι. Ένα γειτονάκι μου, έχει αρχίσει να ποντάρει και είναι μόλις 14 χρονών. Δεν το παίρνεις και πολύ σοβαρά το πράμα. Πιθανόν και οι γονείς του, να μην ανησυχούν που ο λεβέντης τους ξεπετάχθηκε τόσο πρόωρα και δείχνει… προχωρημένος, από πριν βγει από το αυγό. Βέβαια. Αν το δει επιπόλαια ο γονιός θα σκεφτεί πως εκείνος στην ηλικία του παιδιού του δεν είχε κομπιούτερ, ούτε κινητό, αλλά και δεν ήξερε τι είναι κουμάρι. Τζόγος.Όταν όμως λέμε στοίχημα εννοούμε με χρήμα. Στοίχημα ποδοσφαιρικό, ταττσλόττο, καζίνο και όλα τ’ άλλα. Όχι τάβλι ή ένα επιτραπέζιο, παιχνίδι παρεάτο, να κάνουμε διάλειμμα στο διάβασμα. Όλα αυτά κλείνουν σπίτια. Θυμήθηκα το γειτονάκι μου, όταν διάβασα το αποτέλεσμα μιας πανευρωπαϊκής έρευνας σε ανήλικους στην Ελλάδα. Σε παιδιά μέχρι 18 χρονών, δηλαδή. Έχουμε και λέμε, λοιπόν. Δυο στους πέντε ανήλικους, δηλαδή το 40%, έπαιξε τουλάχιστον μια φορά το 2020. Νούμερο τρομακτικό, Που τρομάζει.Και το 14% των Ελλήνων ανηλίκων έπαιξε στοίχημα από 2 έως 4 φορές τον μήνα. Και σύμφωνα με το τελευταίο εύρημα, ο ένας στους 4 στοιχημάτιζε σε πρακτορείο μέσω τρίτων, και ο ένας στους 18 μέσω διαδικτύου, με τα στοιχεία του μπαμπά. Να το σημειώσουμε κι αυτό: Οι ανήλικοι στοιχηματίζουν πάντα, με τα λεφτά του μπαμπά. Που να τα βρει ο μικρός, αν δεν του δώσει ο μπαμπάς, ή, ο παππούς;

ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΙΣΤΕ ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΚΟΥΡΙΑ…..

Ο κύριος έχει λεφτά. Πολλά λεφτά. Και δεν σταματάει να χοντροκονομάει. Άρα, η πρώτη σκέψη θα λέει, ότι ο κύριος είναι λαμόγιο. Δεν νομίζω. Βεβαίως ο κύριος τα έχει όλα, περισσότερα απ’ όσα χρειάζεται, σίγουρα πιο πολλά και απ’ όσα επιθυμούσε. Άρα, εκμεταλλεύθηκε κάποιες καταστάσεις. Σε καμία περίπτωση. Είπαμε. Δεν του λείπει τίποτα, τι βίλες και τι κότερα, τι λήαρ τζετ και τι πολυτέλεια Κροίσου στη ζωή του. Όλα αυτά σημαίνουν ότι ο κύριος πορεύθηκε για χρόνια σύμφωνα με τους αμαρτωλούς νόμους της σάπιας κοινωνίας, ότι υπηρέτησε το κατεστημένο. Ξυπνήστε, και καθαρίστε το μυαλουδάκι σας, από τα σκατά που σας έχουν βρωμίσει, από τότε που ήσασταν μωρό στην κούνια. Πετάξτε τη χολή που βρίσκεται στη ψυχή σας. Ο κύριος είναι μέγας και τρανός, όμως έγινε αυτός που έγινε γιατί είναι πολεμιστής. Πολεμιστής της ίδιας της ζωής. Είπαμε. Ξυπνήστε. Να δείτε με ανοικτά μάτια και καθαρή καρδιά πως κινείται ο πλανήτης. Φοβερά πράγματα. Δεν παίρνετε χαμπάρι τι παίζει γύρω σας. Δεν ξέρετε να μπανίζετε, να διακρίνετε το καλό από το κακό, το χρήσιμο από το άχρηστο. Μαρκ Ζούκερμπεργκ, ετών 25. Σας λέει τίποτα το όνομα αυτό; Πρόκειται για μέγα άτομο. Μέγας είναι. Μέγιστος. Μεγιστάνας. Και αυτοδημιούργητος. Από το μηδέν, από το τίποτα έγινε γκραν δισεκατομμυριούχος και, μάλιστα, μπήκε με το σπαθί του στη λίστα των 100 πλουσιότερων ανθρώπων στον πλανήτη. Χιλιάδες Ζούκερμπεργκ υπάρχουν σήμερα σε κάθε γωνιά της γης. Όπως το λέω. Όχι δεκάδες, ούτε εκατοντάδες, αλλά χιλιάδες. Απλά ο Μαρκ, ο εν λόγω Ζούκερμπεργκ, ο ένας απ’ αυτούς τους χιλιάδες νέους που πιάνουν στη ζωή τα χοντρά ψάρια, ξέφυγε πολύ μπροστά κι έγινε ο νεότερος σε ηλικία μεγαλύτερος δισεκατομμυριούχος όλων των εποχών. Στη ζωή μπαίνουν στη μέση, κατά καιρούς και πάντα, και άλλα κόλπα. Για παράδειγμα σήμερα υπάρχουν τα κινητά τηλέφωνα και τα κομπιούτερ που δεν έπαιζαν χθες και προχθές. Ο κόσμος θέλει να φάει. Να πιεί. Να ντυθεί. Να διασκεδάσει. Βασικά αυτά. Και να μείνει σ’ ένα καλύτερο σπίτι απ’ αυτό που έχει. Και να αγοράσει ένα καλύτερο αμάξι. Πάνω σ’ αυτές τις βασικές ανάγκες στήνονται οι επιχειρηματικοί κολοσσοί. Και ξαφνικά δίχως προγραμματισμό και δίχως πρόβλεψη γεννιέται το καινούργιο. Είπαμε. Ξυπνήστε. Πλούσιος δεν σημαίνει και παλιάνθρωπος. Ούτε παράνομος. Μαρκ Ζούκερμπεργκ. Πριν από λίγα χρόνια, ίδρυσε την ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης το Facebook, μέσα από το δωμάτιό του, στον ξενώνα του πανεπιστημίου που σπούδαζε, στο Χάρβαρντ, που μέσα σε δύο χρόνια γιγαντώθηκε και ξεπέρασε τα 100 εκ. ενεργούς χρήστες. Μόνον από τον Μπιλ Γκαίητς πήρε 240 εκ. δολάρια ο Ζούκερμπεργκ. Δεν υπάρχουν όρια στον πλούτο. Ούτε και φράγματα. Πόλεμος. Αυτό είναι ο κόσμος του χρήματος. Ένας προσωπικός πόλεμος. Με τον εαυτό σου πολεμάς. Η γη κινείται κυρίες και κύριοι. Προσέξτε τώρα. Μέχρι το 1994 δεν υπήρχε Ρώσος δισεκατομμυριούχος. Σήμερα; Είναι 40 Ρώσοι, 38 Κινέζοι, 25 Ινδοί. Μέχρι και δυο Αφρικανοί έσκασαν μύτη. Το άλλο, στο κλαμπ των δισεκατομμυριούχων οι 83 είναι γυναίκες. Η γη κινείται. Έχετε φάει στην μάπα, τη σκουριά όλων των αιώνων που σας σερβίρουν, και γι’ αυτό, ούτε το πιο απλό δεν μπορείτε να δείτε. Ότι μόνη της η γη κινείται. Κανένας δεν είναι σε θέση να την κουμαντάρει.

Άλλος ένας χρόνος, φεύγει από πάνω μας….

Ποτέ ρε φίλε μου, πρόλαβε και πέρασε, ο ριμάδας ο χρόνος. Δώδεκα ολόκληροι μήνες και δεν τους πήραμε χαμπάρι. Πότε το φάγαμε και το 2020, και με τη μία κατάπιαμε τις 365 τόσες μέρες; Από τον έναν χρόνο, στον άλλον. Μία ζωή με την σκέψη, ότι κάθε χρόνος φεύγει πιο γρήγορα από τον προηγούμενο. Και μοιάζει ανάσα σκέτη, αυτό που χωρίζει τη νέα πρωτοχρονιά, από την προηγούμενη. Τρεχαλητό μια ολόκληρη χρονιά. Άγχος. Δουλειές που δεν λένε να τελειώσουν, και αν κάποτε τελειώσουν, θα είναι συνήθως με άσχημο, με όχι αίσιο τέλος, χωρίς να αποφέρουν κέρδη. Και αν έχεις βάλει κάτι στην τσέπη, από την άλλη είσαι χρεωμένος, τρόπος του λέγειν, με εκκρεμότητες. Οι καλές μέρες, έτσι τις λένε. Οι γιορτινές μέρες. Πλησιάζει η αυλαία του 2020 να πέσει. Το ξενέρωμα, μάλλον το  ξεφεύγα από τις άλλες μέρες του χρόνου, τις ρουτινιάρικες. Γιατί στην ατζέντα παίζουν τα δώρα, τα ψώνια, τα τραπέζια, τα τηλέφωνα στους φίλους και συγγενείς, οι συγκεντρώσεις, οι πράσινες και κόκκινες τσόχες. Μια ατμόσφαιρα υστερίας. Καταναγκαστικής ίσως διασκέδασης, για να πιάσουμε το… ”μήνυμα” των Χριστουγέννων και της πρωτοχρονιάς. Και ειδικά εφέτος, λόγω κορονοϊού, να μην μας επιτρέψουν να χαρούμε, την ιδιαιτερότητα που έχουν οι χριστουγεννιάτικες και πρωτοχρονιάτικες μέρες. Να ζήσουμε γιορτινά, και να πάμε για άλλα. Για άλλα χρόνια, για άλλα Χριστούγεννα, όσα τουλάχιστον γράφει το κοντέρ του καθενός μας.

Η ΤΙΜΩΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΠΟΝΤΙΚΙΑ….

Το μερμύγκι είναι ανώτερο του ανθρώπου. Αυτό είχα γράψει πριν κάποια χρόνια σε εφημερίδα που δούλευα, και οι αναγνώστες, μου ζητούσαν… λεπτομέρειες. Το θυμήθηκα με τις βροχές που έβλεπα στην τηλεόραση, και οι οποίες για μια φορά ακόμα, απέδειξαν την κατωτερότητα του ανθρώπου, απέναντι στον γίγαντα τον μέρμυγκα. Αυτό το τεράστιο πλάσμα. Δεν το συζητάμε ότι το δίποδο, μειονεκτεί σαν άνθρωπος, όχι σαν μερμύγκι, απέναντι στο μερμύγκι. Νεροποντή; Κανένα πρόβλημα για τον μέρμυγκα. Καταιγίδα; Έλα τώρα. Μερμύγκια είμαστε, σοφά δημιουργήματα της φύσης, οπλισμένα με το ένστικτο και όχι τις πνευματικές αναζητήσεις, και την τεχνολογία του ανθρώπου, για να αντιμετωπίσουμε κάθε αντίδραση της μάνα μας. Μια είναι η μάνα. Η φύση. Το μερμύγκι λοιπόν, δισεκατομμύρια χρόνια, πριν ο άνθρωπος ξεφύγει από τις σπηλιές και τις κουφάλες των δέντρων που διέμενε, είχε λύση το πρόβλημα κατοικίας. Ποιες βίλες και ποιες πολυκατοικίες. Δεν τις χρειάζεται. Μέσα στο χώμα. Εκεί ζει το μερμύγκι. Θα πάθεις την πλάκα σου, αν σου πω το τι καταφέρνει και φτιάχνει, χωμένο στη μάνα γη το μερμύγκι, αυτό το μεγαλείο της φύσης, το αληθινό τέλειον ον σαν μερμύγκι. Υπάρχει όμως και η κουκουβάγια. Το κεφάλι της δεν το κουβαλάει μόνο για μεταφέρει τα μάτια της και το στόμα της. Μέσα υπάρχει ένα ραντάρ φτιαγμένο έτσι από τον Θεό για να μην της ξεφεύγει και ο πιο μικρός θόρυβος. Ένα ανεπαίσθητο θρόισμα των φύλλων, που δεν θα πλησίαζε καν την ακοή άλλου πλάσματος, συλλαμβάνεται από την γκριζωπή κουκουβάγια, η οποία όμως σνομπάρει τον θόρυβο από τα κοντινά δέντρα. Δεν είναι τίποτα, αποφαίνεται το μικροτσίπ στον εγκέφαλό της, ένα αεράκι είναι που κούνησε τα φύλλα, δεν ασχολούμαι… Η κουκουβάγια έχει το λόγο της να κάθεται στο σημείο που την παρατηρώ από απόσταση με τα γυαλιά νυχτός. Ζώο είναι, γέννημα της φύσης προικισμένο με τέτοιες ιδιότητες και σε τέτοιο βαθμό, ώστε να επιβιώνει, να βρίσκει τροφή. Έχουμε μετά και τον ποντικό, που είναι το αγαπημένο ζωάκι της επιστήμης. Στον ποντικό επάνω κάνουν τα πειράματά τους οι ερευνητές στα εργαστήρια, όχι βέβαια για να τον εκπολιτίσουν, ή, να τον μάθουν να πηγαίνει σχολείο, ή, ακόμη και να του περάσουν την ανάγκη της θρησκείας. Για το καλό της ανθρωπότητος η ανθρώπινη επιστήμη βασανίζει τα ποντίκια. Να ξέρουμε τι λέμε. Πειραματίζομαι σημαίνει ένα πράμα, μόνον ένα, βασανίζω. Αυτό σημαίνει. Ούτε ρωτάνε τα ποντίκια πριν τα μπουζουριάσουν σε κάτι φιάλες, σε κάτι σωληνάκια, για να μελετήσουν, και επάνω τους να δοκιμάσουν φάρμακα που θέλουν να φτιάξουν για τον άνθρωπο. Να ξέρουμε τι λέμε. Για τον άνθρωπο, όχι για την ανθρωπότητα. Πάω πάσο αν μου πεις, ότι ο Θεός σου έδωσε την άδεια, να βασανίζεις ένα ξένο βασιλειο. Ότι τον ρωτήσατε τον πλάστη, αν μπορείτε να βασανίζετε, και όσο αντέξουν, όποια πλάσματα του Θεού επιλέγετε, διότι αυτά σας βολεύουν στα πειράματα, στις δοκιμές σας. Και αν τα κακαρώσουν τα πειραματόζωα στα παπάρια σας. Εσείς δεν υποπέσατε σε καμία αμαρτία. Ότι κάνετε γίνεται για το καλό της ανθρωπότητας, στο όνομα της ιατρικής επιστήμης, και να το πούμε και αυτό, για το συμφέρον της φαρμακευτικής βιομηχανίας. Τον Θεό όμως ρε αλήτες τον ρωτήσατε; Αυτόν που έφτιαξε τα πάντα, τα δίποδα και τα τετράποδα, τα ιπτάμενα και τα ερπετά, τα τρωκτικά και ότι ακόμη κυκλοφορεί στο νερό. Αυτό γούσταρε ο Θεούλης. Να φτιάξει και έναν πλανήτη με ζωή. Να υπάρχει ζωή σε κάθε σημείο, φανερό και κρυφό. Και έφτιαξε κατ’ εικόνα και ομοίωσιν και τον άνθρωπο. Βέβαια. Δεν είναι αγριόπαπιας ο Θεός, ούτε φάλαινας και σπουργίτης. Μοιάζει φατσικά και όχι μόνο φατσικά, αλλά και σωματικά, και πνευματικά, με τον άνθρωπο. Όχι με το ποντικάκι. Κάποιοι Καναδέζοι επιστήμονες λοιπόν, διαπίστωσαν, ότι όπως οι άνθρωποι όταν πονάνε, όταν νοιώθουν πόνο, σε οποιοδήποτε σημείο του σώματος, αυτό φαίνεται στο πρόσωπό τους, έτσι συμβαίνει και με τα ποντίκια, τα συνήθη θύματα των εργαστηρίων. Φοβερά πράγματα. Μέγιστη αποκάλυψη η οποία πιθανόν να έφθασε μέσω ίντερνετ και στον Θεό. Να το πληροφορήθηκε κι αυτός, ότι τα ποντικάκια και πονάνε και κάνουν γκριμάτσες στο πρόσωπο, όπως οι άνθρωποι. Φοβερά πράγματα. Οι επιστήμονες βασάνισαν ποντικάκια, για να δουν αν υποφέρουν και αν ναι, πως εκδηλώνεται, πως αντιδρά το σώμα τους. Και σημείωσαν στα δευτέρια τους, ότι όταν πονάνε τα ποντικάκια σφίγγουν τα μάτια, όπως ο άνθρωπος. Και ζαρώνουν τη μουσούδα τους, όπως ο άνθρωπος. Και τεντώνουν τα αυτιά και σηκώνονται όρθια τα μουστάκια τους, να κάτι που δεν παρατηρείται στον άνθρωπο. Ένα ακόμα. Το ποντίκι αν ήταν σε θέση, θα έκανε πειράματα ή, με τη σωστή λέξη, βασανιστήρια στον άνθρωπο; Το ότι το ποντίκι είναι ανίκανο να πειραματισθεί σε ανθρώπους, όπως και σε μέλισσες και κουνούπια, είναι κατανοητό. Όπως ότι ο άνθρωπος αν δεν μπορούσε όχι μόνο πειράματα δεν θα έκανε, αλλά και ένα άλλο σωρό εχθρικά στο περιβάλλον πράγματα. Άρα; Ουσιαστικά με την άδεια του Θεού, αφού τον προίκισε σχετικώς, ο άνθρωπος κάνει ότι γουστάρει στη γη και με τη βοήθεια της καλής επιστήμης δεν ησυχάζει αν δεν κατακτήσει και το σύμπαν στο αχανές διάστημα. Φαντάζεσαι όμως κύριε μαλάκα, να είσαι το πειραματόζωο στον άρχοντα των ποντικιών, στον βασιλέα των λιονταριών, στον δικτάτορα των καρχαριών, στον αυτοκράτορα των γυπαετών, σε κάποιον παρανοϊκό Χίτλερ, οι επιστήμονες του οποίου βασάνιζαν έγκυες γυναίκες, τις έδεναν τα πόδια για να δουν πόσο θα αντέξουν, ακόμα έσπαγαν με σφυριά τα γόνατα μικρών παιδιών, εβραιόπουλων, για να καταγράψουν τον πόνο του ανθρώπου, διότι για τους ναζιστές και οι Εβραίοι είναι άνθρωποι… Γιατί στα γράφω όλα αυτά τώρα έτσι; Άκου το γιατί. Από ποντίκι θα τη βρείτε, και αυτή τη φορά θα σας παρασακατέψει. Έχετε κάνει πολλά στον πλανήτη. Το έχετε παρατραβήξει. Η τιμωρία σας θα έρθει όχι από τα πυρηνικά σας, αλλά από τα ποντικάκια, παλιοκουφάλες. Από το ποντίκι αρπάνε τη δουλειά οι μύγες, και οι ψύλλοι, και πάνε και τη σερβίρουν στους ανθρώπους. Έτσι κτύπησε η επιδημία της πανούκλας γύρω στα 1350 και έφαγε μόνον το μισό πληθυσμό της Ευρώπης. Στην επόμενη επιδημία το ποντίκι θα σε στείλει πακέτο στον Δημιουργό σου, και χωρίς προηγουμένως να σε υποβάλλει σε διαδικασία πειραματόζωου.

Βρίσκει και τα κάνει ο Ερντογάν…

Πιο ξεκάθαρο δεν γίνεται. Ο τσαμπουκάς του Τούρκου περνάει και στην Ευρώπη. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Στα ίσα η κυρία Μέρκελ πήρε το μέρος του Ερντογάν. Πιο ίσα δεν την έπαιρνε. Τι συμβαίνει; Λάθος να κατηγορηθεί η Γερμανίδα για έχθρα της Ελλάδος. Για φίλη της Τουρκίας. Δεν υπάρχουν αυτά. Δεν υπήρξαν ποτέ. Ας το πούμε για μια φορά ακόμα. Ο καθένας, Μέρκελ, Μακρόν, Πούτιν, Τραμπ παίζει για πάρτη του. Πρώτα για πάρτη του και μετά για τα συμφέροντα της χώρας του. Αναλαμβάνει, λοιπόν, η καγκελάρισσα Άγκέλα, η τσαχπίνα και σέξυ, τόσο ερωτική που έχει πιάσει αράχνες η φουκαριάρα, να μεσολαβήσει. Και γαμώ τη… μεσολαβήτρια. Προκειμένου να σπάσει η ένταση, λέει, στην ανατολική Μεσόγειο. Ε, από τη στιγμή που πήρε επάνω της τις πρωτοβουλίες για την αποκλιμάκωση στις σχέσεις Ελλάδος και Τουρκίας, πήγαν περίπατο οι κυρώσεις σε βάρος του Ερντογάν. Και στην κόντρα με την Γερμανίδα είναι η Γαλλία. Επειδή το συμφέρον του Μακρόν αυτό είναι. Να είναι με την Ελλάδα, και εναντίον Ερντογάν και Μέρκελ. Ολοφάνερο. Βρίσκει και τα κάνει ο Ερντογάν. Με το νταηλήκι του κάνει το παιχνίδι του. Ο άνθρωπος ασκεί το επάγγελμα του. Είναι νταής. Αν, όμως, κάποιοι ισχυροί τον έπαιζαν διαφορετικά, τότε το νταηλήκι του ο Ερντογάν θα το είχε βάλει στο οθωμανικό μουσείο.

Ο άνθρωπος ήταν είναι και θα είναι αυτός που είναι

Απίστευτες καταστάσεις ζούμε σήμερα με τον κορονωϊό. Το πράμα απλώθηκε πολύ και δεν μαζεύεται. Ο κορονοϊός κυριαρχεί σαρωτικά στη ζωή μας.  Μόνο μάγοι δεν ήταν όσοι είχαν προβλέψει αυτή την εξέλιξη, αλλά δεν τολμούσαν να την δημοσιοποιήσουν. Ότι θα έρθει η ιστορική στιγμή, όπου το σύμπαν της ανθρωπότητας θα φορέσει μάσκα. Και έγινε το απίθανο. Να μην εμφανίζεται κανένας πλέον σε δημόσιο χώρο, άνευ μάσκας. Πολιτικοί, αστυνομικοί, ιερείς, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες, δικαστικοί, στρατιωτικοί, οι κάθε παρατρεχάμενοι της δημόσιας ζωής ξεμυτάνε μασκοφόροι. Και όλο αυτό το κακό τι σημαίνει; Εδώ είναι που γελάμε. Επειδή ακούς ένα κάρο μαλακίες σήμερα από τους κάθε κοινωνιολόγους, ψυχολόγους, μελλοντολόγους και άλλους “όγους” οι οποίοι υποτίθεται λόγω ειδικότητας έχουν το δικαίωμα του επιστημονικού λόγου.  Ότι θα αλλάξει η ζωή μας, θα ενισχυθεί η συλλογικότητα του κόσμου, θα κτυπήσει η θλίψη, η κατάθλιψη, η μοναξιά, τέλος πάντων η ζωή θα πάρει ένα άλλο νόημα. Παραμύθια είναι όλα αυτά. Ο άνθρωπος είναι αυτός που είναι. Αυτός που ήταν. Αυτός που θα είναι πάντα. Δεν έγινε άλλος στους αιώνες που πέρασαν. Και θα παραμείνει ίδιος, όπως ξεφύτρωσε από την εποχή του Αδάμ, μέχρι να εξαφανιστεί. Αν το κινητό τηλέφωνο π.χ. και το κομπιούτερ είχαν ανακαλυφθεί πριν δέκα χιλιάδες χρόνια, και τότε έτσι, όπως σήμερα, θα συμπεριφερόταν. Δεν έγινε της πλάκας σήμερα  ο άνθρωπος, ούτε πιο έξυπνος. Σέλφυ φωτογραφίες θα έβγαζε και πριν 100.000 χιλιάδες χρόνια, αν είχε και τότε τέτοια δυνατότητα. Και θα έβγαιναν στα κανάλια σοβαροί άνθρωποι να λένε αηδίες. Ποιος κορονοϊός; Θα περάσει ντούκου και αυτός. Θα ξεχαστεί μαζί με τις μάσκες του. Όπως θα ξεχαστούν οι… προφητικές αναλύσεις των επιστημόνων.Η αλήθεια είναι μια, και μας την λέει κατάμουτρα η Ιστορία. Φοβερά πράγματα έχουν γίνει. Καμιά θρησκεία και καμιά ιδεολογία, καμιά σοφία και δικτατορία, τίποτα δεν κατάφερε να σταματήσει το λουτρό αίματος από πολέμους και επαναστάσεις, που έγιναν και δεν άλλαξαν τίποτα. Γιατί με τίποτα δεν αλλάζει ο άνθρωπος. Η λογική, αυτό που τον ξεχωρίζει απ’ όλα τα άλλα ζώα, δεν είναι… αρκετή στο δίποδο να τον παραδειγματίσει από τα αίσχη του στο παρελθόν. Δυστυχώς. Και η ζωή θα συνεχίζεται. Σήμερα εμείς, αύριο κάποιοι άλλοι. Χαίρεται.

Ούτε την κηδεία μας αν μπουν όλοι αυτοί μέσα

”Να περάσουν οι πρόσφυγες, να μην περάσει ο φασισμός” το ένα πανό με την υπογραφή κάποιας αέρα πατέρα χαρτοπόλεμος ”Αντιρατσιστική πρωτοβουλία”. Φοβερό, ε; Με φασιστικές συμπεριφορές και στο όνομα του αντιφασισμού, κάποιοι, τους οποίους αποφεύγω να χαρακτηρίσω, εκφράζουν αιτήματα αντιλαϊκά, αντεθνικά, αντιπατριωτικά. Οι τουλάχιστον 99 στους 100 Έλληνες, στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, θέλουν κλειστά τα σύνορα σε ξένους, όποιοι κι αν είναι αυτοί, πρόσφυγες, μετανάστες, λαθραίοι, στημένοι, καθαροί. Ο απόλυτος φασισμός είναι κάποιοι, τους οποίους αποφεύγω να χαρακτηρίσω, να εκπροσωπούν όχι περισσότερο του 1% να θέλουν να… ανοίξουν τα σύνορα, διότι έτσι κάνει το παιχνίδι του ο πιο μεγάλος εχθρός της Ελλάδος. Αυτό το σύχαμα του αιώνα ο Ερντογάν. Αν η κυβέρνηση δεν είχε αυτή τη σκληρή στάση στα σύνορα, τότε δεν θα είμασταν ικανοί σήμερα ούτε την κηδεία μας να κάνουμε. Αντιληπτό ότι αυτή η σκληρή, η δυναμική στάση της Ελλάδος στα σύνορα δεν στρέφεται ενάντια σ’ αυτούς που νταηλήδικα μπουκάρουν για να διασπάσουν τη συνοριακή μας άμυνα. Ο εχθρός δεν είναι αυτοί οι αλλοδαποί φουκαράδες, αλλά και όποιοι άλλοι ύποπτοι από κοντά τους. Ο εχθρός είναι ο Τούρκος. Μόνον; Δεν το έχω ξαναζήσει προσωπικά. Να είμαι στην πατρίδα μου, και να απειλείται από ξένους, χωρίς πόλεμο. Στα ίσα. Ξεκάθαρα. Να μπουν μέσα με το ζόρι, χωρίς να τους καλέσω. Και όσοι κρατάνε άμυνα, να κατηγορούνται ως φασίστες, ως ρατσιστές. Το πιο εύκολο φυτίλι για να ξεσπάσει εμφύλιος. Εκεί την πάνε την δουλειά…

Τι να μας πει η κυρία του τουρισμού….

Έχεις ένα χωράφι, για το οποίο όλοι παραδέχονται, πως είναι το πρώτο στη γη, και βγάζει τις καλύτερες ντομάτες. Από πού θα κονομήσεις; Από τις ντομάτες φυσικά. Έχεις ψηλά βουνά, όλο το χρόνο με χιόνια, τι κάνεις για να κερδίζεις χρήματα; Δεν θέλει σκέψη, κουμπάρε. Οργανώνεις το χειμερινό τουρισμό, χιονοδρομίες και έτσι κόλπα. Και άμα έχει θάλασσες γαμάτες; Άμα είσαι χωμένος ολόγυρα από το νερό, και με 3.000 νησιά, βάζω στο λογαριασμό και τις βραχονησίδες, που προσφέρονται για εκμετάλλευση, τι κάνεις; Δεν περιμένεις βέβαια, να ζήσεις από την πολεμική βιομηχανία, να παράγεις τανκ και πυραύλους. Ούτε αυτοκίνητα και κομπιούτερ. Άστα αυτά για τους άλλους.Τι να μας πει λοιπόν, η κυρία του τουρισμού, η νυν και η πρώην, η Άτζελα Γκερέκου σήμερα επί Μητσοτάκη, και πρώην του Παπανδρέου, και η κυρία Έλενα Κουντουρά του Τσίπρα, πρώην του Πάνου Καμένου. Πάλι σχέδια επί σχεδίων με σκοπό, πως θα φέρουμε περισσότερους τουρίστες το καλοκαίρι. Σχέδια που έπρεπε να είχαν γίνει πριν 60 χρόνια, για το πως η προνομιακή Ελλάδα, θα πουλούσε και θα έκοβε χαρτονόμισμα, στα δυο πρότζεκτ της, τον τουρισμό και τον πολιτισμό που κληρονόμησε. Πριν 60 χρόνια. Αλλά μιλάμε για την Ελλάδα τώρα έτσι; Απλά για να μην ξεχνιόμαστε.

Η ιστορία της ανθρώπινης παρουσίας στον πλανήτη…

Καθόλου απίθανο να υπάρχει ζωή, άνθρωποι και ζώα, σ’ άλλον πλανήτη. Γιατί να μην υπάρχουν; Δεν ξέρεις. Σωστό. Το δεν ξέρω δεν κολλάει με το δεν υπάρχει ζωή, κάποιο άλλο είδος ζωής, ανθρώπινης ή όχι, έξω από το δικό μας πλανήτη. Δεν ξέρεις και το σίγουρο είναι, λέω εγώ τώρα, ότι δεν θα το μάθεις ποτέ, όσο ακόμα θα κυκλοφορεί στη γη το γνωστό δίποδο. Όλα έχουν ένα τέλος, άλλωστε. Άνθρωποι, ζώα, δένδρα, φυτά, πλανήτες. Ότι ζει, πεθαίνει. Έχει χρονολογία λήξεως. Μη ξεφεύγουμε. Ασφαλώς σ’ άλλον πλανήτη η ζωή, αν υπάρχει, θα είναι διαφορετική. Αυτονόητο. Διαφορετικό το φυσικό περιβάλλον, άρα φύση διαφορετική σε σχήμα, σε μορφή ότι αναπνέει . Και πως αλήθεια, να γνωρίζεις τι υπάρχει στο σύμπαν, όταν αυτό είναι ατελείωτο, άγνωστο, αχαρτογράφητο, απλησίαστο. Ρε, δεν έχει τέλος. Παίζει, όμως, η ανθρώπινη βλακεία ότι είμαστε το κέντρο της πλάσης. Η καρδιά του σύμπαντος. Εμείς είμαστε, όχι άλλοι. Όχι κάποιοι άλλοι. Στο φινάλε, τι να τους κάνουμε τους άλλους, όταν σκοτωνόμαστε μεταξύ μας οι άνθρωποι, από τότε που σκάσαμε μύτη. Έτσι είναι. Η Ιστορία της ανθρώπινης παρουσίας στον πλανήτη είναι ιστορία αίματος. Και αναρωτιέμαι πολλές φορές. Γιατί να μ’ ενδιαφέρει το κάθε άλλο μπουρδέλο στο διάστημα; Αφού εγώ είμαι, ο ηλίθιος αρχηγός της αιωνιότητας. Το πιο τζάμπα δημιούργημα του Θεού. Αν δεν χαίρομαι τον πιο όμορφο, τον πιο γοητευτικό, πλανήτη στο σύμπαν, είμαι άξιος της μοίρας μου. Το νούμερο της αιωνιότητος. Αυτή είναι η υπέρτατη ύβρις στον Δημιουργό. Βέβηλος γεννήθηκε ο άνθρωπος, βέβηλος ζει, και βέβηλος θα πεθάνει. Για όσο τουλάχιστον θα ζει ακόμα.

Το μεγάλο χτύπημα στους δίδυμους πύργους…

Έχουν περάσει σχεδόν 19 χρόνια, από την ημέρα που έγινε το μεγάλο χτύπημα, στους «Δίδυμους Πύργους» στην Αμερική.  Έχω να το λέω λοιπόν, ότι το είδα και εγώ, το χτύπημα αυτό, και μάλιστα Live. Ίσως να είναι, το πιο εντυπωσιακό θέαμα που παρακολούθησα ζωντανό στη ζωή μου. Έτυχε βεβαίως. Και να περιοριστώ στο video. Τεράστια διαφορά, να το βλέπεις στα νέα, και άλλο το ίδιο γεγονός, να το βλέπεις σπαρταριστό με τα ματάκια σου, μπροστά σου. Έλεγα λοιπόν, ότι ακόμη και μετά από 19 χρόνια, κανείς δεν σταμάτησε να ασχολείται με το συγκεκριμένο γεγονός. Δύο αεροπλάνα επιβατικά βούτηξαν επάνω στους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης. Τους τσάκισαν, και σκότωσαν μαζί, τρεις χιλιάδες κόσμο. Έγινε όμως έτσι η δουλειά; Πολλά διαβάζουμε, πολλά περισσότερα ακούμε. Δύσκολα να δεχθείς ότι η δουλειά δεν είναι σικέ. Αν λοιπόν, πράγματι στήθηκε το έργο, πιθανόν να μην το μάθουμε ποτέ. Αν ναι, ίσως να βρωμίσει η δουλειά μετά από έναν αιώνα, και λίγο λέω. Μετά πάντως, την “πτώση” των Δίδυμων Πύργων, η Αμερική βιομηχανοποίησε την αντιτρομοκρατία. Με δικαιολογία ή άλλοθι την παγκόσμια τρομοκρατία. Πρώτα γκρεμίστηκε ο βόρειος ουρανοξύστης, από αεροσκάφος της American Airlines, πτήση από Βοστώνη, με 92 επιβάτες. Μετά από 18 λεπτά ντουμπλάρισε η επιχείρηση, με αεροσκάφος της United Airlines, πτήση από Ουώσιγκτον, με 62 επιβάτες. Είναι δυνατόν να πάθουν οι Αμερικανοί, τέτοιο πράμα από την Αλ Κάιντα; Απίστευτο. Δύσκολα να δεχθείς πως το έργο είναι καθαρό. Πως δεν οργανώθηκε, προκειμένου να εξυπηρετήσει κάποιες σκοπιμότητες. Να κοπανήσουν τον πιο εμβληματικό στόχο της πλανηταρχίας. Από την ημέρα εκείνη και μετά, έγιναν και θα γίνουν ακόμη πολλά. Η τρομοκρατία πρέπει να εξαφανισθεί, το ερώτημα όμως, αν το κτύπημα ήταν «στημένο» δεν εξαφανίζεται.

Η… τσιτωμένη “κυρία” του Oakleigh…

Πραγματικά πολλές φορές είμαστε για κλάματα, αλλά δεν το καταλαβαίνουμε. Πολύ γνωστή «κυρία» του Oakleigh, που κάθε λίγο και λιγάκι βρίσκεται σε ινστιτούτο αισθητικής, έχει χάσει πλέον και το μυαλό της. Παρά τα 60 και βάλε χρονάκια της, επιμένει όχι μόνο να τσιτώνεται, με το ανάλογο κόστος φυσικά, αλλά να εμφανίζεται πλέον και ντυμένη, σαν… ανήλικο κοριτσάκι. Το κακό είναι ότι στο…. καραγκιοζιλίκι την ακολουθεί και ο…. βαψομαλλιάς  ο άντρας της, που από κάτασπρα μαλλιά που είχε, τώρα έχει γίνει κατάμαυρος σαν κοράκι, και κυκλοφορεί και μάλιστα χωρίς να ντρέπεται. Τέλος πάντων, αλλού είναι το θέμα μου. Προσωπικά δεν αντέχω, να βλέπω γυναίκα με τσιτωμένο δέρμα. Αηδιαστικό. Απωθητικό. Μόνο αν είναι πολύ καλός τεχνίτης, αλλά και επιστήμονας ο πλαστικός, αλλά πολύ περισσότερο, να το σηκώνει και η φάτσα της κυρίας, για να μη μετράς τα χρόνια της. Τι λέμε τώρα. Η ηλικία θες δεν θες, δεν κρύβεται. Όλα τα προδίδουν τα μάτια. Μα καλά γερνάνε και τα μάτια θα ρωτήσετε; Εκατό τα εκατό. Εδώ σε θέλω. Δεν κρύβουν την αληθινή ηλικία τα μάτια. Τα μάτια, όχι τα βλέφαρα, όχι η επιδερμίδα. Στο μέσα του ματιού διαβάζεις πολλά για τη ζωή του ατόμου, και αυτό προδίδει τα χρόνια του. Γιατί; Επειδή ο άνθρωπος έχει ”δει” πολλά στην ζωή του. Και όσα είδε, όσα γνώρισε, όσα κατάλαβε, με όσα πόνεσε, αυτά ακριβώς τον γέρασαν. Το μωρό για παράδειγμα, δεν έχει ηλικία στο μάτι. Σε βλέπει και απορεί. Δεν παίρνει πρέφα τίποτα, ακόμα. Τα χρόνια στα μάτια του, θα αρχίσουν να γράφουν σύμφωνα μ’ αυτά που καταγράφει ο εγκέφαλος του, άσχετα με την βιολογική του ηλικία. Έπεσα, που λες, σε μια συνάντηση, πάνω στην κυρία, ονόματα δεν λέμε. Τρόμαξα. Όπως στο λέω. Καμιά σχέση με το τι δείχνει η πραγματική της ηλικία, με το τσίτωμα. Με έστειλε αιώνες πίσω. Λες ότι είχα απέναντι μου, την γυναίκα του μάγου της ινδιάνικης φυλής. Γριά ινδιάνα έβλεπα. Δεν κάνω πλάκα. Χαρακιές στο πρόσωπο από τον ήλιο. Είχε πέσει το δειλινό, ο ήλιος είχε υποχρεώσει την συγκεκριμένη κυρία να φοράει το γυαλικό, φαρδύ, απλωτό, να σκεπάζει όσο το δυνατόν περισσότερο το πρόσωπο. Και δίπλα της ο βαψομαλλιάς, να την καμαρώνει σαν μαλάκας, όπως ο γύφτος το κινητό του. Για λύπηση, σου λέω. Αλλά και για φτύσιμο. Και το χειρότερο; Ότι δεν το καταλαβαίνουν ότι ο κόσμος γελάει μαζί τους. Πραγματική κατάντια δηλαδή.

Στην κονόμα του πολέμου….

Μιλάνε τα νούμερα. Μόνον που οι αριθμοί, όσο κι αν είναι ακριβείς, δεν λένε την αλήθεια. Ποτέ. Σύμφωνα με στοιχεία που δεν αμφισβητούνται μέχρι σήμερα η μπούκα των ΗΠΑ στο Ιράκ, επί Μπους μικρού, είχε κοστίσει 1,7 τρις δολάρια συν άλλα 490 δις δολάρια σε επιδόματα. Το κονδύλι θα φθάσει στα έξι (αριθμός 6) τρις δολάρια τα επόμενα 40 χρόνια διότι ακόμα κι αν σταματήσει κάθε πολεμική δραστηριότητα στο Ιράκ, στο Ιράν, και στην Συρία, τα έξοδα θα τρέχουν από αποζημιώσεις, συντάξεις, συν τις…. πορτοκαλάδες και τις… κοκακόλες. Για ποιο ζήτημα μιλάμε λοιπόν, έτσι; Πάμε λίγο πιο αναλυτικά.
Γίνεται η εισβολή στο Ιράκ των «συμμαχικών δυνάμεων» Αμερικής, Βρετανίας και λοιπών παραρτημάτων. Τα έβαλαν κάτω τριάντα (αριθμός 30) ακαδημαϊκοί(!) και ειδικοί για να βρουν πόσο ήταν το ύψος της δαπάνης αλλά και ποιος ο απολογισμός των νεκρών. Τέλος πάντων, ότι επέδρασε στο οικονομικό γίγνεσθαι των ΗΠΑ μετά την αλητείας τους να επέμβουν σε ξένο κράτος. Και να μην τελειώνουν τον πόλεμο τόσο σύντομα όσο μπορούσαν!!!
Ο πόλεμος, επειδή ακριβώς είναι μπίζνα, ΜΟΝΟ ΜΠΙΖΝΑ, αρχίζει και τελειώνει όποτε αποφασίσει, εκείνη η πλευρά που κονομάει. Όλα τα άλλα περί πατρίδας και να κτυπήσουμε την τρομοκρατία είναι παπαριές.
Όποιος, λοιπόν, ισχυρισθεί ότι γονάτισε την πλανηταρχία ο πόλεμος, στο Ιράκ ή όπου αλλού στο μέλλον, είναι αφελής και αδιάβαστος από την Αυστραλία μέχρι την Βαγδάτη. Η κονόμα. Αυτό είναι ο πόλεμος. Η κονόμα της κονόμας ω κονόμα! Να διαβάζετε να μαθαίνετε και με το μπαρδόν βέβαια. Τα λέμε από την αλφαβήτα. Ο πόλεμος για την πλανηταρχία είναι μια αυθεντική, μια κλασική εμπορική επιχείρηση. Ο στόχος δεν είναι να πάρουμε το πρωτάθλημα. Να κερδίσουμε τον εχθρό, δηλαδή. Όχι, αυτό. Η σκοπιμότητα, η ΜΟΝΑΔΙΚΗ σκοπιμότητα είναι να πουλήσουμε όπλα. Αυτό είναι το ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ κίνητρο για να ξεκινήσουμε πόλεμο.
Η Νο 1 κονόμα στον πλανήτη, είναι το εμπόριο όπλων. Μετά έρχεται το ναρκωτικό. Μιλάμε για τα δυο πρότζεκτ που αφήνουν τεράστιο περιθώριο κέρδους, αν ληφθεί υπ’ όψιν το κόστος παραγωγής και τα έσοδα από τις πωλήσεις.
Στις ΗΠΑ όλα είναι πουλημένα. Όποιος θέλει αγοράζει ότι θέλει. Σε ξένους ανήκουν σχεδόν τα πάντα. Βιομηχανίες, εργοστάσια, φιρμάτες επιχειρήσεις. Κανένα πρόβλημα να πουληθούν, να αγοραστούν ξενοδοχεία, μεγαλοκαταστήματα, από ξένους. Από την εποχή των πολέμων με τους Ινδιάνους μόνον οι πολεμικές βιομηχανίες δεν μπορεί να φύγουν από Αμερικάνους, ιδιώτες βέβαια.
Αυτή τη στιγμή που με διαβάζεις οι μηχανές αυτές δουλεύουν. Ούτε δευτερόλεπτο δεν περνάει που να μην παράγονται μαχητικά αεροσκάφη, κανόνια, φρεγάτες, τανκ, όλα με την τελευταία λέξη της… μόδας στο στρατιωτικό εξοπλισμό. Χιλιάδες Αμερικάνοι επιστήμονες, απόφοιτοι από τα Χάβραρντ και Κολούμπια, οικογενειάρχες άνθρωποι με επαύλεις και πισίνες, είναι στελέχη της πολεμικής βιομηχανίας. Τι πρέπει να κάνουν οι ΗΠΑ για να κονομάνε από το εξωτερικό; Για να βάζουν χέρι στο εθνικό εισόδημα ξένων χωρών; Πόλεμο, και ΜΟΝΟ πόλεμο.
Θα ξοδέψουν τα άντερά τους στον πόλεμο οι ΗΠΑ. Δεν τρέχει κάστανο. Είπαμε. Δεν είπαμε; Είναι μια …επένδυση ο πόλεμος! Το λιγώτερο οι δέκα χώρες γύρω από το κάθε Ιράκ, το κάθε Ιράν, και την κάθε Συρία, πριν ακόμα ξεκινήσει ο πόλεμος, θα κάνουν τις παραγγελίες τους. Να ενισχύσουν το στρατό τους με σύγχρονο υλικό. Αν δεν κάνουν παραγγελίες, την βάψανε. Η Αμερική θα βρει δικαιολογία να την ισοπεδώσει, όποια χώρα αρνηθεί να αγοράσει τα όπλα της. Είπαμε. Δεν πρέπει ούτε λεπτό να σταματήσουν στην Αμερική οι μηχανές να βαράνε στα εργοστάσια παραγωγής όπλων.
Μόνον δέκα χώρες; Και είκοσι, και τριάντα θα προστρέξουν να παραγγείλουν όπλα. Διαφορετικά, η χώρα της ελευθερίας, η ηγέτης χώρα του ελεύθερου κόσμου, θα τους κουνήσει το δάκτυλο ότι δεν σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως το κάθαρμα ο Σαντάμ Χουσεϊν, ή, ο άλλος ο αλήτης ο Καντάφι, και ποιος άλλος ακολουθεί στην συνέχεια.
Έχασε, λέει, στο Βιετνάμ η Αμερική. Μπα; Μετά από χρόνια, μας είπαν, δεν τα κατάφερε να κερδίσει, και τελικά τα μάζεψε κι αποχώρησε ηττημένη. Έλα ρεεεεεεε; Και κέρδισε το Βιετνάμ; Μη μου το λέτε!
Μια τελευταία κουβέντα, προς το παρόν. Θα ψοφήσει η εθνική οικονομία των ΗΠΑ αν δεν κάνει πόλεμο, Αφγανιστάν, Ιράκ και σία. Και αν δεν κάνει πόλεμο, θα επιχειρήσει το άλλο χειρώτερο: Θα απειλεί να εισβάλει σε μια χώρα με το άλφα ή βήτα πρόσχημα. Βλέπε το Ιράν για παράδειγμα. Στόχος να προκαλεί «θερμά επεισόδια», που λένε. Είπαμε. Δεν είπαμε; Ας το ξαναπούμε λοιπόν. Δεν πρέπει να σταματάνε οι μηχανές, να παράγουν όπλα.

Το ανθρώπινο κρέας είναι νόστιμο…

Είναι η είδηση. Και επειδή πρόκειται για είδηση, που σε στέλνει στη σιωπή και στην περισυλλογή, στη μεταφορά της μετράς και ζυγίζεις, το κάθε γράμμα στις λέξεις που θα χρησιμοποιήσεις. Πατέρας βίαζε τον γιο του. Πατέρας; Δεν αρνήσαι την πραγματικότητα. Αφού τον γέννησε είναι πατέρας. Η γυναίκα τίκτει, ο γεννήτορας είναι ο πατέρας. Όχι ο πατέρας ο οποίος φαντάζει να είναι η συνέχεια του Θεού. Ο πατέρας της ιστορίας μας εκφράζει τον Διάβολο. Σύμφωνα, λοιπόν, με την είδηση, κτήνος ηλικίας 33 χρονών, από τη Σαξονία της ανατολικής Γερμανίας, κακοποιούσε σεξουαλικά τον 11χρονο αγόρι του, και δεν του αρκούσε αυτό. Στη συνέχεια, σε ιστότοπους παιδικής πορνογραφίας, αναρτούσε το υλικό, που κατέγραφε όταν ερχόταν σε επαφή, με το ίδιο το παιδί του. Τι κάνεις με αυτή την τερατογέννηση, τον “πατέρα” που επιδίδονταν…, όχι, όχι, δεν το προχωρώ. Τι κάνεις; Έχω όμως μια πρόταση. Μου ήρθε έτσι γρήγορα στη σκέψη, και τη μοιράζομαι μαζί σας. Στη γη υπάρχουν και ζώα. Άγρια ζώα. Τα οποία έχουν ανάγκη τροφής. Αντιληπτό ότι ένας απέραντος κόσμος των ζώων, άγριων, ημιάγριων, της ζούγκλας, των ωκεανών, και του ουρανού, γύπες, γεράκια, αετοί, δεν έχουν άλλη αγωνία, όλη μέρα, κάθε μέρα, από την ανεύρεση γεύματος. Να φάνε θέλουν τα φουκαριάρικα. Ούτε γήπεδο πάνε τα ζώα, ούτε σινεμά, ούτε κάνουν απεργίες και διαδηλώσεις στους δρόμους. Το μόνο που σκέπτονται είναι η τροφή. Τίποτα άλλο. Υπ’ όψη το κρέας, το ανθρώπινο, είναι και γαμώ τη νόστιμη τροφή.

Η μοναδική νάρκη είναι ανθρώπινη…

Μια τεράστια είδηση, που για άλλη μια φορά τα Μέσα Ενημέρωσης, την πέρασαν με μικρά γραμματάκια. Ποια ήταν η είδηση; Ένας αστεροειδής, που το μέγεθός του ήταν ακριβώς, μισό γήπεδο ποδοσφαίρου και που πέρασε από τη γειτονιά μας, απλά σαν επισκέπτης. Ούτε ο πρώτος ήταν, ούτε ο και τελευταίος θα είναι. Ένα ακόμα δηλαδή διαστημικό σκουπίδι, βάρους κάποιων εκατομμυρίων τόννων, και με ταχύτητα περίπου 28.000 χιλιομέτρων την ώρα, γκρεμοτσακίστηκε στο χάος, χωρίς και πάλι να ενοχλήσει τη γη. Η τροχιά του ήταν τόσο κοντινή, μόλις 27.500 μέτρα απόσταση, γιαυτό και οι αστρονόμοι, μόνο με τηλεσκόπιο κατάφεραν και μπάνισαν, τον απρόσκλητοεπισκέπτη”, αυτόν τον αστεροειδή. Όσο ζω όμως εγώ, στον λατρεμένο μου αυτόν πλανήτη, εδώ και 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια, ποτέ μου δεν φοβήθηκα. Έχω τυφλή εμπιστοσύνη στις θεϊκές αμυντικές ικανότητες του, και στην ανεξήγητη δύναμη, να αλλάζει την πορεία σε οτιδήποτε, πριν αυτό πλησιάσει τη Γη. Να το πω αλλοιώς, η Γη είναι άτρωτη, απρόσβλητη, δεν χρειάζεται καν να αποκρούσει, οτιδήποτε ξένο αντικείμενο βρεθεί σε κατεύθυνση εναντίον της. Πήρες χαμπάρι σε ποιον διαστημικό παράδεισο ζεις; Και όχι μόνο. Ο μοναδικός πλανήτης μας είναι το πιο όμορφο ουράνιο σώμα, με ποτάμια και λίμνες, βουνά και δάση, απέραντες πεδιάδες και ωκεανούς, κάργα στο πράσινο και στο γαλάζιο. Και ουδείς κερατάς του σύμπαντος είναι σε θέση να τον πειράξει. Γιατί; Είπαμε. Κρύβει τέτοιες δυνάμεις, άγνωστες στον περισσότερο κόσμο, αλλά και μαγικές, προστατευτικές βέβαια, που διώχνει κάθε επίθεση σε βάρος του, υποχρεώνοντας να λοξοδρομεί κάθε εχθρικό, κάθε ξένο σώμα ικανό να την απειλήσει.  Άρα θα μου πεις τώρα, ότι κοιμάσαι ήσυχος. Όχι ακριβώς. Ο ύπνος σου και η ζωούλα σου, κινδυνεύουν μόνο απόεσωτερικούς”, δηλαδή γήινους εχθρούς, ποτέ εξωτερικούς, εξωγήινους. Μιλάμε για το διάστημα. Που εκεί καθημερινά, γίνται όργια. Αυτά όμως δεν σας τα λένε. Τι να σου πουν τα ΜΜΕ; Απλά θα δώσουν την είδηση για τον αστεροειδή και θα την παίξουν με ψηλά τα χέρια, χωρίς να ξέρουν καν τι λένε. Χωρίς να πιάσουν την ουσία. Ότι στον πλανήτη Γη ο μοναδικός εχθρός, η μοναδική νάρκη είναι ανθρώπινη. Είπαμε. Κανένας αστεροειδής, μετεωρίτης, επουράνιος αλήτης, μπορεί να βλάψει το διαμάντι του διαστήματος, την Γη, παρά μόνον αυτό το δίποδο που λέγεται άνθρωπος, και ο τρόπος ζωής του, και η τεχνολογία του, που δηλητηριάζει την ατμόσφαιρα, τις θάλασσες, τα εδάφη, εξαφανίζει δάση, ζώα. Μία πόλη ολόκληρη θα κατέστρεφε αυτός ο αστεροειδής, αν έσκαγε στη γη. Θέλεις να σου πω, και που θα γούσταρα να πέσει;  Άφησέ το όμως καλύτερα για να μην ξύνουμε και πληγές.

Η μάνα που σπάει το εγώ, και γίνεσαι εσύ….

Πόσες φορές είδες τη μητέρα σου να κλαίει μπροστά σου; Ελάχιστες, έτσι δεν είναι; Και όταν μιλάω για δάκρια δεν εννοώ εκείνα της συγκίνησης και της ικανοποίησης, αλλά εκείνα που αν τα γευτείς θα σου αφήσουν μια γεύση στυφή και έντονη. Αναρωτήθηκες ποτέ γιατί μια μάνα κρατάει τόσο πόνο μέσα της και τι τον κάνει; Για εσένα το κάνει και για όσους αγαπάει. Σφίγγει τα δόντια και χαμογελάει γιατί έτσι θα δώσει κουράγιο, ώθηση και δύναμη να ξεπεραστούν οι δυσκολίες. Είναι σκληρή και υπομένει έτσι ώστε να βαστήξει στους ώμους της το βάρος κάθε ανθρώπου που νοιάζεται. Και ας υποφέρει, δεν την νοιάζει γιατί ξέρει πως ένα της χαμόγελο είναι βάλσαμο για κάθε είδους πόνο. Στη ζωή της μια μητέρα θα αναγκαστεί να δει το παιδί της να δεινοπαθεί, τον άντρα της να λυγίζει και τους γονείς της να γίνονται άστρα στον ουρανό. Θα περάσει από χίλια κύματα και παρ’ όλα αυτά θα είναι το μόνο πλοίο που θα συνεχίσει να πλέει με χίλιες-δυο ρωγμές. Είναι η γυναίκα που δε θα διστάσει να μαζέψει τα κομμάτια σου ακόμα κι αν αυτή ματώσει. Η γυναίκα που από τη στιγμή της σύλληψης, της γέννησης, ή της πρώτης ματιάς, σπάει το εγώ και γίνεται εσύ… Τι συμβαίνει ωστόσο στην ανηλεή αυτή γυναίκα όταν σβήνουν τα φώτα και μένει μόνη; Η μάσκα που φοράει σπάει και τα θραύσματα σκίζουν ανελέητα την ψυχή της. Εκεί είναι που ο πρώτος λυγμός θα ακουστεί και θα κρυφτεί πίσω από ένα μαξιλάρι. Τα δάκρια θα ξεχειλίσουν και το σκληρό αυτό ον για πρώτη φορά θα γίνει το πιο ευάλωτο πλάσμα που υπάρχει. Μόνη καθώς είναι, θα πάρει αγκαλιά τον εαυτό της και θα κουλουριαστεί σε μια γωνία σαν μικρό παιδί. Στο μικρό αυτό κρησφύγετο της θα αφήσει τα καυτά της δάκρια να κυλήσουν για ώρα, μέχρι ο οργανισμός της να αποβάλει κάθε σπιθαμή πόνου και απόγνωσης που την διακατέχει. Η γυναίκα που από τη στιγμή της σύλληψης, της γέννησης, ή της πρώτης ματιάς, σπάει το εγώ και γίνεται εσύ…

Απίστευτο…….

Κυκλοφορεί, στα στέκια του Oakleigh από κάποιον χασάπη, που έχασε πολλά λεφτά, από μαγαζάτορα της περιοχής: Καλύτερα έλεγε να σε τσιμπήσει…. σκορπιός, παρά Λημνιός….. Και ακόμη ο κόσμος γελάει, αφού μάλλον έχουν καταλάβει, για ποιον χτυπάει η καμπάνα

Ιερές αταξίες….

Ιερέας, σου λέει. Και τον λένε έτσι γιατί το λειτούργημα του δεν είναι απλά κοινωνικό, όπως του δικαστικού και του αστυνομικού, αλλά ιερό. Θεϊκό. Υπηρέτης, λένε, του Θεού, είναι ο παπάς με τα ράσα. Αυτή είναι η επαγγελματική του στολή. Και για να προκαλεί το σεβασμό κυκλοφορεί και με γένεια. Και τελευταία σκάσανε τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Αυστραλία, η μια πίσω από την άλλη, οι περιπτώσεις ιερέων, οι οποίοι είχαν απλώσει τα ιερά τους χέρια σε αθώα και ανήλικα κοριτσάκια.  Ποια εξήγηση μπορείς όμως να δώσεις, όταν ο μεσήλικας και ο γέρος παπάς αναζητεί τη σεξουαλική ικανοποίηση σε μια 10χρονη και μια 12χρονη; Είναι εξουσία ο παπάς λένε. Είναι όμως και άνθρωπος, βέβαια. Έχει όπως όλοι οι άνδρες, τις κάψες του. Όμως όταν δεν τον συγκρατεί το ράσο, είναι γιατί, κυκλοφορεί με εξουσία. Ιερέας είναι, ιερωμένος, τον μεγαλοδύναμο εκπροσωπεί, που όλοι τον πιστεύουν. Δεν εκπροσωπεί κάποιο κόμμα, ούτε κάποια επιχείρηση, ούτε κάποια ποδοσφαιρική ομάδα. Από τότε που βγήκε η θρησκεία, δηλαδή από αρχαιοτάτων χρόνων, ο ιερέας ήταν ασύδοτος. Αντιληπτό ότι η εξουσία ελέω Θεού, εύκολα προκαλεί την εκτροπή. Την κατάχρηση. Την παρανομία. Την αδικία. Το έγκλημα. Αυτό που ψιθυρίζεται σε παροικιακούς κύκλους της Μελβούρνης, που ξέρουν τι λένε, αναμένεται να ξεσπάσουν σκάνδαλα σεξουαλικά, πιο χοντρά και από αυτά του παρελθόντος, με πρωταγωνιστές και ενόχους, παπάδες και επώνυμους. Όχι τίποτα ρετάλια, και εφημέριους της συνοικίας. Και τα νέα θα αφορούν αταξίες ιερές και με αγόρια, και μάλιστα γερές αταξίες. 

Συγγνώμη…. Συγγνώμη, που σας ρίξαμε το αεροπλάνο σας. Είναι ένα ασυγχώρητο λάθος… Αυτή ήταν η επίσημη θέση του Ιράν. Το είπανε το συγγνώμη και καθαρίσανε. Και πάμε παρακάτω, σου λένε, διότι η επανάσταση συνεχίζεται… Τι είπατε, ρε, μαστουρωμένα καθάρματα, από την πολύ μαστούρα της θρησκείας σας, ρίχνετε αεροπλάνο κάτω και μετά ζητάτε συγγνώμη;Τέτοιος χουλιγκανισμός δεν ξανάγινε. Να ζητάνε συγγνώμη για κάτι, που οι ίδιοι χαρακτηρίζουν, ”ασυγχώρητο”. Και τι έπρεπε να κάνουν, το φρικτό λάθος έγινε, δηλαδή το διέπραξαν, τι άλλο περισσότερο από το να απολογηθούν με μια ”συγγνώμη”; Υπάρχει αυτό που οφείλουν να κάνουν τώρα. Να πληρώσουν. Τι, δηλαδή; Με το λάθος τους σκότωσαν 176 αθώους του ουκρανικού αεροσκάφους. Το λιγότερο, όχι βέβαια για να πατσίσουν, αλλά για να καταδείξουν στην παγκόσμια ανθρωπότητα, το μέγεθος της γκέλας τους, είναι να γίνει τελετουργικά ομαδική αυτοκτονία 176 κρατικών αξιωματούχων του Ιράν. Όσων και αυτών που σκοτώσανε με τον πύραυλο. Και εδώ, δεν τελειώνει η συγγνώμη… Τι άλλο ακόμη; Από τα έσοδα του πετρελαίου που παράγει το Ιράν να βγει ένα πάγιο κονδύλι αποζημίωσης των συγγενών πρώτου βαθμού, και των 176 επιβατών του αεροπλάνου. Τι θα πει ”συγγνώμην”, Και δεν χρωστάμε τίποτα άλλο για τη σφαγή 176 ανθρώπων; Βάλτε μυαλό ρεεεεέ.

Δημοσιογράφοι…..


Δεν υπάρχουν φίλε μου, κακοί δημοσιογράφοι, όπως δεν υπάρχουν όμως και καλοί. Ο καθένας εξαρτάται πως βλέπει τα πράγματα με τα μάτια τα δικά του. Ένα ακόμα ρεμάλι, στον χώρο της δημοσιογραφίας είναι και αυτός, που προσπαθεί να κονομήσει βγάζοντας στη φόρα άπλυτα. Και τέτοιοι υπάρχουν παντού. Και στην Αυστραλία και στην Ελλάδα.
Και ψάξε να βρεις μετά να βρεις, αν λέει αλήθειες, ή, τα έχει φανταστεί κάποια πράγματα, αν όχι όλα, λόγω των παραισθήσεων από τη χαρμάνα. Ένας τέτοιος δημοσιογράφος των σελέμπριτυ της πλάκας στην πατρίδα μας, βουτηγμένος στα ναρκωτικά, και τις σεξουαλικές διαστροφές, και φορτωμένος με aids έγραψε ένα βιβλίο και όποιον πάρει ο χάρος. Φοβερά πράγματα. Πριν αρχίσει να γράφει το βιβλίο του, δηλαδή πριν προχωρήσει σε αποκαλύψεις προσωπικών δεδομένων που αφορούν σταρ του θεάτρου και του κινηματογράφου, με τους οποίους έχει παρτίδες, ο εν λόγω δημοσιοκάφρος, ανέβηκε στην κορυφή του Ολύμπου.
Απίστευτα πράγματα. Με το φόβο του θανάτου, και την αγωνία της σωτηρίας του, ζήτησε τη συγχώρεση από το… βουνό. Και τα κατάφερε. Πώς; Με πνευματικό προσκύνημα στο όρος. Έτσι εξαγνίστηκε. Έτσι τουλάχιστον πιστεύει.
Γιατί όχι άλλωστε; Άλλος κλίνει το γόνυ στην εικόνα ενός άγιου, ενός Θεού, ενός λιονταριού. Το ρεμάλι της δημοσιογραφίας όμως, πριν δημοσιεύσει άγνωστα μυστικά ηθοποιών και τραγουδιστών προσευχήθηκε στη δύναμη του βουνού.
Τι λέω τώρα εγώ; Δεν θα πεθάνει ποτέ το παραμύθι. Ότι πουλάει, έχει ανάγκη το παραμύθι του. Πολιτικός είσαι, συγγραφέας, καλλιτέχνης, έμπορας, δημοσιογράφος, παίζεις πάντα με το παραμύθι.

Φανατικός….
Όποια γυναίκα σκοτώσει έναν ομοφυλόφιλο, θα πάει στον Παράδεισο. Εκεί φθάσαμε κυρίες και κύριοι. Να λέει ο καθένας ότι θέλει. Και η άποψή του, δηλαδή η παλαβομάρα του, η ανωμαλία του, να δημοσιεύεται. Και ο αφελής να ψάχνεται, μήπως ο κολλημένος, ο φανατικός έχει δίκιο.
Ένας αγιορίτης μοναχός είπε την μεγάλη κουβέντα. Όποια γυναίκα σκοτώσει έναν ομοφυλόφιλο, θα πάει στον Παράδεισο. Άνθρωπος του Θεού είναι, με 55 χρόνια στο Άγιον Όρος και ξέρει τι λέει. Και απόρησαν μερικοί, αν πράγματι είναι τόσα πολλά χρόνια εκεί επάνω.

Βίντεο…
Προσωπικά έχω συναντήσει στον Άγιον Όρος, μοναχούς που βρίσκονται εκεί, από 10 και 12 χρονών. Ο εν λόγω αγιορίτης, στο βίντεο που κυκλοφορεί στην Ελλάδα, είναι σίγουρος ότι η Ελλάδα θα ζήσει, παρά το κυνήγι των Εβραίων, διότι έχει την ευλογία του Θεού.
Και τι προτείνει ο παππούλης: Κάντε ότι θέλετε, αρκεί μετά να μετανοήσετε. Και μετανοείτε. Αυτό είναι, σου λέει. Θα σωθούμε με μετάνοια. Τον κόσμο τον κυβερνάνε οι εχθροί του Χριστού. Οι ομοφιλόφιλοι. Και ότι ο Θεός δεν φταίει για τις κακές κυβερνήσεις.
Γιατί σου λέει ο καλόγερος, τι δουλειά έχει ο Θεός με τις εκλογές. Ο Θεός δεν ψηφίζει, οι άνθρωποι ψηφίζουν. Και οι άνθρωποι είναι άξιοι της μοίρας τους. Αυτό θέλει να πει με λίγα λόγια ο καλόγερος, αλλά λίγοι το έπιασαν.

Τζιχαντιστής…


Τελειωμένο. Η Ελλάδα δεν πρόκειται να πάει μπροστά με τίποτα. Και μετά από 100 χρόνια, πάλι τα ίδια θα γράφω γιατί προσωπικά σκοπεύω να ζήσω 500 χρόνια. Μιλάμε για τον τζόγο. Άρα, μιλάμε για τον τζογαδόρο. Ποιά αξία έχει να κάνεις κριτική στον κουμμουνισμό π.χ. ή στον ισλαμισμό, αν βγάζεις από το λογαριασμό το πως σκέπτεται, πως δρά, μέχρι τι είναι ικανός να κάνει ο στρατευμένος κομουνιστής, τζιχαντιστής.
Γιατί να μην έχει τα ελαφρυντικά του, ο δήμαρχος ενός προαστείου των Αθηνών, που δήλωσε εξαρτημένος τζογαδόρος. Για σιγά. Να το δούμε το πράμα και από την πλευρά του. Καταχράστηκε λεφτά. Ναι. Το παραδέχθηκε ο άνθρωπος.
Τι φταίει αυτός, όμως; Και αν φταίει που βούτηξε το πακέτο, που έκλεβε λεφτά από το ταμείο, γιατί όλο το άδικο να πέσει στο κεφάλι του. Μήπως φταίνε και κάποιοι άλλοι;
Τι είπε στον Ανακριτή Διαφθοράς ο ένοχος; Παραδέχθηκε στην απολογία του ότι τα βούτηξε τα λεφτά, όμως δεν τα…. έφαγε. Δηλαδή; Τα έπαιξε όλα στο καζίνο. Άλλο αυτό, σου λέει. Δηλαδή;
Κύριε ανακριτά, είμαι εξαρτημένος είπε. Είμαι τζογαδόρος. Αν δεν με πιστεύετε να ρωτήσετε όλους τους συγγενείς και φίλους μου. Είμαι 500 ημέρες δήμαρχος και τουλάχιστον τις 300 ημέρες ήμουν παρών στο καζίνο.
Άλλος τα τρώει στα μπουζούκια. Κακώς. Άλλος στις γυναίκες. Κάκιστα. Άλλος στα ναρκωτικά. Τρισκάκιστα. Ο παίκτης ζητάει επιείκεια. Τζογαδόρος είναι, όχι πρεζάκιας και αλανιάρης. Είπαμε. Δεν ξανάγινε.
Είμαι άρρωστος με το καζίνο, σημαίνει ότι το πρώτο που σκέπτεται κάθε μέρα, και το τελευταίο, είναι να παίξει. Γι’ αυτό ζει. Να πονταίρνει μάρκες στο τραπέζι της ρουλέτας. Ο αδικαιολόγητος είναι ο κόσμος που τον ψήφισε, και το κράτος που τον διόρισε σε μια κρατική θέση. Αυτοί φταίνε. Από αυτούς να ζητήσουν τα λεφτά πίσω.

One thought on “Σφήνες……. @….. Σφηνάκια

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: