ΣΦΗΝΕΣ @ Σφηνάκια…

Σ φ ή ν ε ς @ Σ φ η ν ά κ ι α

Γράφει ο Κώστας Λιακούρης

06 / 12 / 2021

Θα μπορούσε να γράψει ένα ολόκληρο βιβλίο. Τι λέω τώρα. Τόμους ολόκληρους, θα μπορούσε να γράψει, ο γερόλυκος ο Μπαρμπούσης. 50 χρόνια Μελβουρνιώτης με καταγωγή από την  Καρδίτσα. Μαραγκός στο επάγγελμα και από τους καλύτερους στο είδος του. Αλανιάρης όμως. Έπαιρνε την προκαταβολή από τον πελάτη του, και το πρώτο πράγμα που έκανε, ήταν να φύγει σφαίρα για το Crown Καζίνο της Μελβούρνης.

Ήθελε να παίζει όλα τα λεφτά του, όλα όσα κρατούσε πάνω του, στην ρουλέτα και στο μπαρμπούτι. Αυτό γούσταρε. Γνωρίζοντας βεβαίως εκ’ των προτέρων ότι θα χάσει. Ότι δεν υπήρχε περίπτωση να φύγει κερδισμένος. Εμείς τον ξέραμε σαν τον “Ζαράκια”. Αυτό ήταν το χόμπι του. Γι’ αυτό και δεν τον κράτησε, καμιά γυναίκα δίπλα της.
Δεν θα τον πω αλκοολικό με τον τζόγο. Ούτε και εξαρτημένο. Γιατί; Το πάθος του Μπαρμπούση, δεν ήταν άρρωστο. Δεν του προκαλούσε ζημιά ο “εθισμός” του. Όχι τέτοια πράγματα.

Χαιρόταν να παίζει. Την έβρισκε. Αυτή ήταν η καλύτερή του. Να κυκλοφορεί με τις μάρκες στο χέρι, και να τις απλώνει πάνω στα τραπέζια της ρουλέτας. Δεν είχε βέβαια και προσωπικές υποχρεώσεις, σίγουρα. Και ακόμα, γιατί έβγαζε μπόλικα λεφτά από τις δουλειές του. Το πιο σημαντικό βέβαια απ’ όλα, κάτι που μας το θύμιζε συνεχώς, ήταν ότι δεν ήθελε τα λεφτά του, να τα πάρει μαζί του. Ο Μπαρμπούσης, θεός χωρέστον και αυτόν, έφυγε στα μακρινά ταξίδια της ουράνιας ρουλέτας και του μπαρμπουτιού, εκεί πάνω από τα σύννεφα, στον καταγάλανο ουρανό.

Θα φύγω μας έλεγε όταν τον συναντούσαμε στο Oakleigh, με καθαρή την καρδιά, και χωρίς να έχω πειράξει, ούτε μυρμήγκι στην ζωή μου. Και είχε απόλυτο δίκιο. Καθαρός και στεγνός από χρήμα, την είχε κάνει για τον άλλον κόσμο. Και μάλιστα είχε τακτοποιήσει, όχι μόνο τα περί της κηδείας του, αλλά ακόμη και για το φαγοπότι μετά το φτυάρι. Πολλές φορές τέτοιοι τύποι, είναι πολλοί καλύτεροι, από κάποιες άλλες θεούσες, που κυκλοφορούν στην παροικία μας, και δεν βάζουν γλώσσα μέσα, από το κουτσομπολιό….

Η Ελληνική παροικία της Μελβούρνης είναι συγκλονισμένη από αυτοκτονίες που έγιναν, τον τελευταίο καιρό. Από στόμα σε στόμα μαθεύτηκε ότι 3 άτομα, μέσα σε μια εβδομάδα είχαν δώσει τέλος στην ζωή τους. Τραγικό. Πολύ τραγικό, όταν ακούς όχι μόνο ότι έδωσαν τέλος στην ζωή τους, αλλά τον τρόπο που διάλεξαν να το κάνουν. Φρικτό, και μόνο που τ’ ακούς. Και έρχομαι στην θέση αυτών των ανθρώπων των οικογενειών των θυμάτων, όταν τους χτυπά την πόρτα η αστυνομία για να τους ανακοινώσει τα δυσάρεστα νέα.

Νομίζω ότι με την επιδημία που περνάμε τα πράγματα έχουν γίνει πολύ πιο χειρότερα. Βλέπω στον δρόμο κάποιες καταστάσεις που πραγματικά με τρομάζουν. Και δεν είναι καθόλου εύκολο για μια οικογένεια να ξεπερνάει έναν τέτοιο Γολγοθά. Άτομα με ψυχολογικά προβλήματα, καταφέρνουν και κρύβουν τις σκέψεις τους από τους δικούς τους ανθρώπους. Μπορεί να ζουν το δικό τους δράμα, αλλά για πολλά πράγματα, αν όχι όλα, υπάρχουν λύσεις. Ας ελπίζουμε ότι θα ακούμε κάποτε και καλύτερες ειδήσεις.

Μπορεί μια κυρία της νυχτερινής Μελβούρνης, να έχει γίνει πλέον… γιαγιά, αλλά τις παλιές της συνήθειες δεν τις κρύβει. Παλιά συνήθιζε να διασκεδάζει σχεδόν κάθε βδομάδα στα μπουζούκια, και μάλιστα σε ξέφρενους ρυθμούς. Πολλές φορές από το μεθύσι έφτανε σε σημείο να δημιουργεί προβλήματα ακόμα και στους μαγαζάτορες. Μπορεί να άφηνε λεφτά, αλλά όταν δεν ξέρεις να διασκεδάζεις και δημιουργείς προβλήματα στους υπόλοιπους πελάτες, σου δείχνουν την πόρτα της εξόδου.

Το κακό είναι ότι παρά τα χρονάκια της, συνεχίζει να κάνει και πολλές «αταξίες» γενικά. Μια παροιμία λέει, ότι μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, τρεις και η κακή του μέρα. Ας προσέχει λοιπόν η «πρώην κυρία» γιατί και τα τούβλα ακόμη έχουν αυτιά και μάτια. Και θα είναι κρίμα και άδικο, επειδή έχει άντρα παιδί διαμάντι, να καταστρέψει το σπίτι της, και μάλιστα στα 50 φεύγα. Οι αμαρτίες πληρώνονται. Απ’ όπου και αν προέρχονται.

Η επιστήμη βρίσκει το φάρμακο. Αμάν και πότε, λέγαμε, να κάνουμε το εμβόλιο να γλιτώσουμε. Πως, όμως, να γλιτώσεις κατακαημένε φουκαρά, όταν δίπλα σου κυκλοφορούν οι… αρνητές. Οι ανεμβολίαστοι. Όχι γιατί σώθηκαν τα εμβόλια, αλλά γιατί δεν θέλουν να τρυπηθούν. Έχεις να κάνεις με φανατίλα. Με κολλημένους. Από τα πέντε εκατομμύρια της Μελβούρνης το ένα απ’ αυτούς, ούτε που το συζητάνε να εμβολιαστούν. 

Από την όποια ταλαιπωρία, μέχρι και το θάνατο, προτιμούν να πέσουν υπέρ της πίστης τους ενάντια στον εμβολιασμό. Να ξέρουμε όμως και τι συμβαίνει. Κινητές βόμβες είναι οι ανεμβολίαστοι. Έτοιμες να σε ανατινάξουν. Ποιος Κορωνοϊός! Η αρρώστια, η αληθινή απειλή είναι οι αρνητές. Βόμβες κυλιόμενες ανάμεσα στα πλήθη, ένα πραγματικό ναρκοπέδιο πάνω στο οποίο υποχρεώνονται να κυκλοφορούν οι εμβολιασμένοι. Ο ανεμβολίαστος μεταδίδει τη νόσο. Ο ίδιος είναι η νόσος. Και επειδή είναι συνεπής στην παραφροσύνη του σκοτώνει την χώρα. Τη ζωή της. Την οικονομία της. 

Το έλεγε πριν από πολλά χρόνια ο παππούλης μου και άντε σήμερα να διαφωνήσεις μαζί του. Με τι επιχειρήματα να αντικρούσεις αυτό που έβγαλε από το κεφάλι του. Ο γέρος λοιπόν μου έλεγε, ότι όλες οι μεγάλες αρρώστιες, οι επιδημίες που στο παρελθόν θέρισαν κόσμο και κοσμάκη, οφείλονται στον υπερπληθυσμό του πλανήτη. Δηλαδή;

Κίνδυνος σήμερα ο Κορωνιός που ξεκίνησε από την Κίνα και απειλεί καθημερινά όλο τον πλανήτη. Τα κρούσματα και οι νεκροί  μεγαλώνουν, και δεν γνωρίζει κανείς, μέχρι που θα φτάσει το τελικό κόστος. Σύμφωνα με τη θεωρία του μακαρίτη παππού μου, είναι η αντίδραση της γης, που τιμωρεί τον άνθρωπο, γιατί πολλαπλασιάζεται χωρίς να λαμβάνει υπ’ όψιν τις δυνατότητες και τις επιθυμίες της φύσης. 

Θεωρίες και συνωμοσίες όσες θες στους αιώνες των αιώνων για την εμφάνιση μιας επιδημίας. Κι αυτό είναι φαινόμενο που κατά κάποιο τρόπο δεν αντιμετωπίζει τον κίνδυνο με την επιβαλλόμενη προσοχή. Ο κορωνοϊός επόμενο να δαιμονοποιηθεί κι αυτός, να χαρακτηριστεί ως… υπερβολή. Είναι, όμως, μια πραγματικότητα, που μπήκε στην καθημερινότητα μας και δεν θα μάθουμε ποτέ το μέγεθος της καταστροφής της. Επόμενο οι επιστήμονες, να μην μας τα λένε βέβαια και όλα, και ίσως κάπου να έχουν δίκαιο. Περισσότερο για να μην τρομοκρατηθεί ο κόσμος. 

Γνωρίστηκαν σε κάποιο πάρτι. Άρχισαν να κάνουν παρέα σχεδόν καθημερινά. Ερωτεύτηκαν και αποφάσισαν να ενώσουν για πάντα τις καρδιές τους μαζί. Με παπά και με κουμπάρο. Για δύο χρόνια όλα κυλούσαν μια χαρά. Μέχρι που μπήκε στην ζωή τους, ένας παλιός έρωτας. Ένας παλιός φίλος της γυναίκας, που επέστρεψε από την Ελλάδα.

Στην αρχή ήταν μια τυχαία συνάντηση. Αργότερα έδωσαν ραντεβού, για να ξαναθυμηθούν τα παλιά. Και σε ένα απ’ αυτά τα ραντεβού, κατάλαβαν ότι ο παλιός τους έρωτας εξακολουθούσε να βγάζει φλόγες. Τα ραντεβού γινόντουσαν ολοένα και πιο συχνά. Και όταν ακούς κάποια ερωτικά λόγια, που δεν τα είχες ακούσει ποτέ στην ζωή σου, τότε αρχίζεις και βλέπεις άλλα πράγματα μπροστά σου.

Η γυναίκα βρισκόταν μπροστά σε ένα μεγάλο δίλημμα. Τον άντρα μου, ή, τον εραστή μου. Πολλές σκέψεις περνούσαν συνεχώς από το μυαλό της. Το σπίτι της έμοιαζε σαν φυλακή. Ήθελε να δώσει μια απάντηση στον εαυτό της, χωρίς να μπορεί να το καταφέρει. Δίπλα στον άντρα της, ένοιωθε μια σιγουριά. Δίπλα στον εραστή της όμως ένιωθε μια πραγματική γυναίκα.

Τα περισσότερα πρωϊνά βρισκόταν με τον φίλο της, και τα βράδια στο σπίτι της, προσπαθούσε να ξεχάσει τις ερωτικές στιγμές που ζούσε με τον εραστή της. Οι ενοχές και οι τύψεις την βασάνιζαν συνεχώς. Ήταν πολύ δύσκολο να συμβιβαστεί με την πραγματικότητα. Ο άντρας της είχε αρχίσει να υποψιάζεται ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Του εξομολογήθηκε τα πάντα. Η σκληρή πραγματικότητα έπεσε σαν κεραυνός μέσα στο σπίτι τους.

Η γυναίκα βρισκόταν ανάμεσα σε δύο αγάπες, και ο άντρας είχε μάθει, ότι μοιραζόταν την γυναίκα του με κάποιον άλλον. Οι κοντινοί συγγενείς και φίλοι, είχαν καταλάβει την αλλαγή στην ζωή τους. Κάποιοι προσπάθησαν να τους μιλήσουν χωρίς αποτέλεσμα. Αποφάσισαν μετά από καιρό να χωρίσουν. Τράβηξαν και οι δυο ξεχωριστούς δρόμους. Η κατηφόρα όμως είχε ήδη αρχίσει. Δυστυχώς.

Λένε ότι σε κάποιον θάνατο, αυτός που φεύγει για πάντα από δίπλα μας, παίρνει και τα μυστικά της ζωή του μαζί για συντροφιά εκεί που πάει. Ότι κανένας δεν έμαθε ποτέ τίποτα, γιατί είχε δώσει τέλος στην ζωή του. Δεν συμφωνώ. Πάντα κάποιος θα γνωρίζει την πραγματική αλήθεια ενός θανάτου. Κάποιος θα είχε καταλάβει τι γινόταν στην ζωή του ζευγαριού. Μια κουβέντα μπορεί να ήταν αρκετή, για να μαθευτεί ο λόγος ενός θανάτου. Αλλά ένας θάνατος δεν ξεχνιέται ποτέ μόνο με μια κουβέντα.

Στα 38 του χρόνια τον βρήκε τέζα ο αδελφός του, ήδη είχε προλάβει κιόλας να φτάσει στον άλλον κόσμο. Ο φίλος – γνωστός αν θέλετε, δεν χάρηκε και το υπέροχο σπίτι που είχε αγοράσει, μόλις πριν από λίγο καιρό σε περιοχή του Toorak. Νιάτα είχε, ομορφιά του περίσσευε, και από γκόμενες ο πρώτος. Τι να λέμε. Τον ζηλεύεις, και δεν το λες με κακία, όταν από το κρεβάτι του πέρασαν  οι ωραιότερες γυναίκες της Μελβούρνης.

Τι να το κάνεις όμως θα πουν πολλοί. Σήμερα και στα 38 του χρόνια βλέπει τα ραδίκια ανάποδα. Μην το λες! Γιατί γνώρισε στην σύντομη ζωή του, όλα όσα θα είχε γνωρίσει ένας άλλος άντρας, ακόμα και αν ζούσε 200 χρόνια. Μέχρι εκεί ήταν όμως το καντήλι του. Δική του απόφαση ήταν και τα σκονάκια, δική του απόφαση ήταν και το αλκοόλ. Έτσι έστρωσε τη ζωή του, έτσι την κουμάνταρε. Αλλά η αγάπη του αυτή στις καταχρήσεις τον έστειλε αδιάβαστο.

Για κάποιους ανθρώπους η ζωή συνεχίζεται αλλά δεν έχει… αύριο. Τα χρόνια περνάνε και το μέτρημα δεν έχει καμιά ιδιαίτερη σημασία, αν βέβαια δεν παρουσιάζουν προβλήματα υγείας. Μ’ άλλα λόγια πολλοί λένε τι 30 και τι 60 χρονών! Θα ερωτευθούν και στα 40 ακόμη και στα 70. Θα γίνουν γονείς στα 50 μπορεί και στα 80.Αυτοί είναι οι άνθρωποι χωρίς ηλικία. Νοιώθουν αληθινά και συμπεριφέρονται το ίδιο, σχεδόν το ίδιο σε κάθε δεκαετία της ζωής τους.

Είτε είναι παντρεμένοι, είτε όχι. Είτε έχουν κάνει παιδιά, εγγόνια, ή, κυκλοφορούν μόνοι τους. Όχι ακριβώς ότι αισθάνονται νέοι. Στην πραγματικότητα δεν τους… πιάνει κανένα όριο ηλικίας. Έχουν γεμάτο παρελθόν και το πλουταίνουν με την έντονη σε δραστηριότητα ζωή τους. Δραστηριότητα κυρίως επαγγελματική, κι αυτή η ζωτικότητά τους, εκφράζεται και στην σεξουαλική τους ικανοποίηση. 

Υπάρχουν αρκετοί τέτοιοι τύποι στην παροικία μας. Ντύσιμο πρώτο, άνεση στο περπάτημα, αρκετές γνωριμίες, κεράσματα σε γνωστούς και φίλους, φροντίζουν πάντα να κάνουν αισθητή την παρουσία τους. Και το κυριότερο, δεν ασχολούνται με το τι κάνει ο ένας και ο άλλος. Είναι αυτό που λέει και ένα παλιό τραγούδι: Μια ζωή μέσα στους δρόμους, σε παλάτια και ξενύχτια. Είναι πολύ δύσκολο όμως για τον απλό λαό, να καταλάβει τις σκέψεις τέτοιων ανθρώπων. Είναι πολύ δύσκολο να καταφέρεις να μπεις μέσα στο μυαλό τους. Και ακόμα πιο δύσκολο είναι να καταφέρεις να τους μοιάσεις. 

Τι συμβαίνει με τον γιο γνωστού Έλληνα επιχειρηματία της Μελβούρνης; Γιατί τον έκλεισαν σε κλινική απεξάρτησης ναρκωτικών; Με σπουδές στο Λονδίνο αλλά με μεγάλη ροπή στην παραβατικότητα από μικρός… έφερνε πολλές φορές τον πατέρα του στα άκρα. Ακούγεται ότι ο χωρισμός του πατέρα με την μάνα του, του στοίχισε πολύ. Σύμφωνα πάντα με κάποιους γνωστούς που γνωρίζουν καταστάσεις. 

Η ιστορία με τα “χρυσά ρουθούνια” του νεαρού ξεκινάει από τα παρεάκια του σχολείου, αλλά κυρίως από εκείνους που σκάνε στα πάρτι των “φραγκάτων” και μοιράζουν την σκόνη. Μπήκε στο τρυπάκι… από μικρός, αφού ήθελε πάντα να ξεχωρίζει. Τόσο από τους συμμαθητές του αλλά κυρίως από το βαρύ όνομα που είχε χτίσει με κόπο ο πατέρας του στην αγορά.

Δυστυχώς για τον πατέρα του όμως… έκανε το λάθος και του τα έδωσε όλα, από μικρό παιδί. Και έτσι κακομαθημένος μπήκε με την ίδια λογική και στις “σκόνες”. Τα ομαδικά… με βiζιτες και μοντελίνες που απολάμβανε, τον έκαναν να νιώθει πανίσχυρος. Έλα όμως που η κόκα του έκαψε το μυαλό, με αποτέλεσμα να τον διώχνουν από παντού.

Από εκείνη την ημέρα και μετά, ξεκίνησε και η πτώση. Από τα πρώτα τραπέζια στα ξενυχτάδικα, και τις “ζημιές” που πλήρωνε πάντα ο μπαμπάς την επόμενη ημέρα, βρέθηκε… σε κλινική αποτοξίνωσης. Μια απόπειρα αυτοκτονίας ήταν αρκετή να τον κλείσουν στην κλινική. Το παλεύει… έχοντας δίπλα του την μητέρα του… που ξαφνικά λένε οι κακές γλώσσες, ότι τον θυμήθηκε, αφού και αυτή έκανε καθημερινά, την δική της προκλητική ζωή. Αγάπη ή υποκρισία. Όπως και να έχει και αυτή η ανύπαρκτη σχέση έκανε την ζημιά της. Καλή εβδομάδα σε όλους.    

================================================================================

29 / 11 / 2021

Έγινε και αυτό στις μέρες μας. Συμπάροικος βρέθηκε θετικός στον ιό, μετά από τεστ που έκανε. Τον πήραν λοιπόν τηλέφωνο από την αρμόδια υπηρεσία του κράτους. Είστε ο κύριος Α…….; Μάλιστα, ο ίδιος. Ξέρετε, έχετε κορονοϊό, πως αισθάνεστε; Το και το. Αρχίζει και εξηγεί το θύμα του κορονοϊού. Οκέυ λοιπόν του λέει ο άγνωστος της άλλης γραμμής. Θα πρέπει να μείνετε στο σπίτι σας, για τις επόμενες δέκα μέρες, και τα ξαναλέμε.

Η συνέχεια τώρα. Ο άνθρωπος, εμβολιασμένος μεν, αλλά θετικός, δεν τηρεί την καραντίνα, τον νόμο, όπως έχει υποχρέωση. Όπως επιβάλλεται, όπως του συνέστησε η αρμόδια κρατική υπηρεσία υγείας. Από την άλλη κιόλας μέρα έβγαινε έξω, και παρλάριζε στο Oakleigh, περί ανέμων και υδάτων. Ερχόταν σε επαφή με δεκάδες άλλους συμπάροικους, που δεν γνώριζαν ότι ο συνομιλιτής τους, είχε μολυνθεί. Ποιος φταίει όμως; Όχι βέβαια ο πολίτης.

Η ευθύνη ήταν και είναι του κράτους. Είχε υποχρέωση το κράτος να στείλει φρουρό έξω από το σπίτι του πολίτη που νόσησε και να τον φυλάει μην και ξεμυτήσει. Είναι γνωστή η αντίδραση του ανθρώπου άλλωστε. Και μάλιστα να είναι 3 οι φρουροί στο σπίτι του, ανά οκτάωρο. Ο πολίτης δεν φταίει καθόλου αν σπάσει την καραντίνα. Έχει μάλιστα, και κάθε δικαιολογία, που τον άφησε ανεξέλεγκτο, ελεύθερο, ασύδοτο, και απροστάτευτο, μέσα στο ίδιο του το σπίτι, προκειμένου να κάνει διαδήλωση κατά της κυβέρνησης.

Φοβερά πράγματα. Τα είχαμε χύμα, μας ήρθαν και τσουβαλάτα. Νέα παραλαγή του Κορονωϊού με την ονομασία «Όμικρον». Και την ίδια στιγμή έχουμε κινήματα κατά των εμβολίων, και από κοντά στις φοβίες και φαντασιώσεις των γραφικών, ακολουθούν γιατροί και προσωπικό νοσοκομείων. Τα ρέστα του δίνει ο γραφικός του ΟΧΙ για το εμβόλιο, με τη μοναδική ευκαιρία της πανδημίας. Και ξερνάει ένα κάρο ηλιθιότητες ενάντια των αόρατων, αλλά υπαρκτών αιώνιων εχθρών του ανθρώπινου γένους. Εκείνων των ελεεινών που μια ζωή κρύβονται κάτω από τη γη, επάνω στους ουρανούς και σχεδιάζουν πώς να εκμεταλλευτούν τους λαούς. 

Να τους βλάψουν, να τους καταστρέψουν. Εχθρός είναι η εξουσία. Το κράτος. Η κυβέρνηση. Ο ορισμός της γραφικότητας. Ο γελοίος ηλίθιος του ΟΧΙ, για να δικαιώσει τις σταυροφορίες του στην άρνηση, θεωρεί εξουσία ακόμα και τα ανθρωπάκια που αποτελούν την κυβέρνηση. Τους πρωθυπουργούς και υπουργούς που αποφασίζουν χεσμένοι στο φόβο. Μήπως περάσουν αύριο κανένα Δικαστήριο γιατί παράγγειλαν αυτό, και όχι το άλλο εμβόλιο, και γιατί ακόμη απαγόρευσαν τις μετακινήσεις και προκάλεσαν ζημιά στην οικονομία.

Όλα αυτά δίπλα μας. Στην καθημερινότητα της ζωής μας. Ο κόσμος πεθαίνει στα νοσοκομεία, οι δικοί του άνθρωποι τον βλέπουν να σβήνει πίσω από τα σφραγισμένα παράθυρα, και οι «γραφικοί επιστήμονες» της παροικίας μας βγάζουν λόγους, για το τι είναι καλό και τι όχι. Κάποιοι θα περίμεναν, ότι στον 20ο αιώνα, τα πράγματα θα είχαν αλλάξει από πλευράς νοοτροπίας τουλάχιστον. Αντίθετα όχι μόνο δεν άλλαξαν, αλλά βαδίζουμε απ’ το κακό στο χειρότερο.

Αν αρπάξω κορονοϊό θα το θεωρήσω προσωπική μου ήττα. Αυτό μου έλεγε ένα φιλαράκι μου πριν από λίγο καιρό, σε μια συζήτηση που είχαμε, και πραγματικά το εννοούσε αυτό που έλεγε. Επειδή από την πρώτη στιγμή που μπήκε στη ζωή μας το χτικιό αυτός το πήρε πολύ σοβαρά. Πρόσεχε δηλαδή, να μην κολλήσει. Και τελικά τι έγινε; Κανονικά εμβολιασμένος, μάλιστα και με την τρίτη δόση, και τελικά βρέθηκε θετικός. Ευτυχώς που ήταν εμβολιασμένος και ούτε που κατάλαβε τη ζημιά. Πέρασε το μικρόβιο επάνω του, μέσα του, και σαν να μην αρρώστησε. Απλά κάθισε καραντίνα στο σπίτι του, και ο κύκλος ολοκληρώθηκε χωρίς κρεβάτι, χωρίς φάρμακα, χωρίς ενοχλήσεις και λοιπές παρενέργειες.

Τι θέλω να πω; Όλοι μας είμαστε υποψήφιοι για τον Κορονωϊό. Αυτό θέλω να σημειώσω και δεν τρομοκρατώ κανέναν. Να είμαστε όμως προετοιμασμένοι, ότι κάποια στιγμή θα έρθει και η σειρά μας. Πες γιατί η μόλυνση έχει απλωθεί και είναι εκτός ελέγχου, πες γιατί ο ιός είναι πονηρός, όσο και να προφυλαχθεί κανείς θα την κάνει τη ζημιά του. Ο φίλος μου την πάτησε από την κόρη του. Φοιτήτρια στο πανεπιστήμιο, κάπου «τσίμπησε» και κόλλησε και την μαμά και τον μπαμπά. Ευτυχώς ανώδυνα.

Υπάρχουν κάποιες ειδήσεις στην παροικία μας, που άλλοι τις παίρνουν στα σοβαρά, και άλλοι στην πλάκα. Εξαρτάται πως βλέπει ο καθένας τα πράγματα. Την περασμένη εβδομάδα, έγραψα για έναν γάμο που διαλύθηκε, εξ’ αιτίας των όσων αποκαλύφθηκαν ότι έγιναν σε κάποιο πάρτι, αποκλειστικά και μόνο για γυναίκες. Αρκετοί αναγνώστες της στήλης, ζητούσαν…. λεπτομέρειες με ονόματα και διευθύνσεις. Κάποιοι άλλοι ήξεραν για το συγκεκριμένο περιστατικό, και με ενημέρωσαν, ότι η «νύφη» είχε ξαναπαντρευτεί στο παρελθόν, αλλά ο γάμος αυτός, δεν κράτησε ούτε ένα χρόνο. Αυτό μας είναι αδιάφορο.

Μάλιστα κάποιοι προχώρησαν και σε κάποιες άλλες αποκαλύψεις τόσο για την μαμά όσο και για την κόρη της, που ήταν αρκετά… γαργαλιστικές. Το ζήτημα είναι ότι η παροικία μας, κατέχει ένα άσχημο ρεκόρ. Αυτό των διαζυγίων, όπου σύμφωνα τουλάχιστον με όσα πληροφορήθηκα, οι περισσότεροι από τους μισούς γάμους, βαράνε πένθιμα την καμπάνα, πριν λαλήσουν τα κοκόρια που λένε. Οι αιτίες βέβαια είναι πολλές, αλλά ούτε ακόμη και οι ίδιοι οι γονείς, μαθαίνουν ποτέ την πραγματική αλήθεια του χωρισμού.

Γάμοι διαλύθηκαν στο ταξίδι του μέλιτος, όταν κάποιος από το ζευγάρι γνώρισε κάποιον – κάποια άλλη. Στο ταξίδι του μέλιτος βλέπεις πολλά, και μαθαίνεις πολλά για το ταίρι σου. Το πιο συνταρακτικό απ’ όλα όσα μου είπαν, ήταν ότι στο ταξίδι του μέλιτος ο «γαμπρός» εξομολογήθηκε στην μόλις λίγων ημερών επίσημη γυναίκα του, ότι ήταν ερωτευμένος με τον… αδελφό της. Μην γελάτε. Έτσι γέλασα και εγώ στην αρχή, μέχρι που μου είπαν και τα ονόματα των πρωταγωνιστών.

Τελικά η παροικία μας κρύβει έναν απίστευτο αριθμό ερωτικών και μάλιστα οικογενειακών σκανδάλων, που θα μπορούσαν να γραφτούν σε βιβλίο, και είμαι περισσότερο από σίγουρος, ότι θα έσπαγε και ρεκόρ πωλήσεων. Ειδικά όταν θα έβγαινε στην φόρα, ότι κάποιος πολύ γνωστός, μα πάρα πολύ γνωστός συμπάροικος αλλά και πετυχημένος επιχειρηματίας, μεγαλώνει το παιδί, του πρώην εραστή της γυναίκας του. Φανταστείτε τώρα, να έρθει μια ανάποδη και να πληροφορηθεί ο… μπαμπάς, ότι…. μπαμπάς είναι κάποιος άλλος.

Με την πανδημία έγιναν και γίνονται πολλά ακόμη ανάμεσά μας. Από κάποια στοιχεία που είδαν το φως της δημοσιότητας, οι πορνοταινίες έσπασαν ρεκόρ θεαματικότητας. Δεν στέκομαι ποιοι και πόσοι παρακολουθούν πορνό στις μέρες του lockdown. Κατά πόσο περισσότερο μπήκε η τσόντα στην καθημερινότητά τους λόγω της πανδημίας. Αρκετά πράγματα όμως άλλαξαν, αλλάζουν αλλά και πρόκειται να αλλάξουν, όσο ο κόσμος θα παραμένει ολοένα και περισσότερο φυλακισμένος στο σπίτι του.

Πιάνει η οικογένεια από ένα δωμάτιο, και το ρίχνουν όλοι μαζί στις… τσόντες. Όταν ο άλλος είναι κλεισμένος, λόγω Κορονοϊού, μέσα από τις 9 το βράδυ, τι άλλο μπορεί να κάνει. Να διαβάσει εφημερίδα; Να λύσει ένα σταυρόλεξο; Να φτιάξει κουλουράκια με την γυναίκα του; Αυτά πέρασαν. Ο κόσμος σήμερα είναι μαθημένος αλλιώς. Τα θέλει όλα δικά του, εδώ και τώρα. Και να σου πω καλύτερα που μας βρήκε και ο Κορονοϊός γιατί γνωριστήκαμε… καλύτερα και με την οικογένεια.

Τι θέλω να πω; Πριν την πανδημία, κάποιοι μερακλήδες συμπάροικοι, φεύγανε από το σπίτι Παρασκευή βράδυ και γυρίζαν Δευτέρα πρωί, για να πάνε για δουλειά. Οι δικαιολογίες πάντα ήταν έτοιμες. Πάμε για ψάρεμα με τα… παιδιά. Πάμε στο βουνό για κυνήγι. Θα πάω στο σπίτι του Θανάση στο χωριό, με άλλους φίλους για να τον βοηθήσουμε να ρίξει… τσιμέντα. Με κάτι τέτοιες δικαιολογίες, χανόντουσαν από την… Αυστραλία. Τι θα έκαναν μετά οι υπόλοιποι; Η μαντάμ σύζυγος άρπαζε την πιστωτική της κάρτα και την άραζε και αυτή στα Pokies, μέχρι να τις έδιναν τα κλειδιά στο χέρι, για να κλείσει και την αίθουσα. Από την άλλη τα παιδιά στα ξενυχτάδικα, μέχρι να βγάλει ο ήλιος κέρατα.

Με τον Κορονωϊό όμως αυτά πέρασαν στο παρελθόν. Και να πω όμως και το άλλο, το πολύ θλιβερό: Ξέρετε πόσοι συμπάροικοι έδωσαν τέλος στην ζωή τους, τα 3 τελευταία χρόνια; Πολλοί. Πάρα πολλοί. Έβλεπες τις ηλικίες τους στην εφημερίδα με τις αγγελίες των νεκρών και ανατρίχιαζες. 30άρηδες και 40άρηδες έφευγαν αδιάβαστοι. Πολλοί απ’ αυτούς χωρίς να τους πάρει κανένας χαμπάρι. Έφταναν στο σπίτι το βράδυ, και το πρωί τους βρίσκανε κρεμασμένους, ή, τάβλα στο κρεββάτι. Πόσοι από αυτούς τους θανάτους είδαν το φως της δημοσιότητας; ΚΑΝΕΝΑΣ. ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ.

Αυτή είναι η αξία της ζωής μας σήμερα. Πάμε τώρα παρακάτω με αφορμή την φημολογούμενη επίσκεψη του Πάπα στην Ελλάδα. Από την πρώτη κιόλας μέρα που τον κάνανε Πάπα της Ρώμης, ο Φραγκίσκος εμφανίζει την εικόνα ενός απλού ανθρώπου, ο οποίος πάσχει για τις αμαρτίες του κοσμάκη. Ρε τον φουκαρά. Αντί να απολαμβάνει τις ανέσεις και την εξουσία του παπικού θρόνου, αυτός δείχνει πως έχει πάρει πολύ σοβαρά το ρόλο του. Γιατί ρόλος είναι και αυτός του «Πάπα της Ρώμης». Δεν είναι σε θέση να αλλάξει τον κόσμο, ο υποτιθέμενος πιο κοντά άνθρωπος στον Θεό. 

Κανένας άλλος στη γη δεν δικαιούται να έχει συνομιλία απ’ ευθείας με τον μεγαλοδύναμο. Αυτό το προνόμιο το έχει μόνο ο αρχηγός του ισχυρότερου θρησκευτικού δόγματος. Της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας. Είναι όμως πολύ περίεργο. Να ξέρει ο μπάρμπα – Φραγκίσκος τι θέλει ο ύψιστος, να έχει τη δύναμη  τόσο την πνευματική όσο και την οικονομική -το Βατικανό- δηλαδή, και όμως οι πόλεμοι δυστυχώς συνεχίζονται. 
Την ίδια στιγμή, οι πρόσφυγες δεν σταματούν να ξεριζώνονται από τις πατρίδες τους, η πείνα και οι αρρώστιες θερίζουν τον μισό πληθυσμό του πλανήτη, τα ναρκωτικά η πορνεία, και το εμπόριο όπλων κάνουν θραύση, και ο Πάπας πέρα βρέχει. Γιατί ο 85χρονος Αργεντινός ιησουίτης είναι ο ”Πάπας των φτωχών”, μόνο με τα λόγια.

Δεν λέω ότι υποκρίνεται το παπάκι. Αυτό το ανθρωπάκι. Ας δεχθώ ότι εδώ και οκτώ χρόνια με ειλικρίνεια μιλάει και πάσχει για τους φτωχούς, για τους ομοφυλόφιλους, για την καταπολέμηση του ρατσισμού, για την προστασία του περιβάλλοντος. Ρε, πλάκα κάνουμε; Δεν υπάρχει αποτέλεσμα. Άρα, ο 266ος πάπας στην ιστορία του Βατικανού, και να πιστεύει στην… αποστολή του, στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα άλλο από αυτά που κάνει, πάρα ένα… show. Ένα σκέτο show.

Όλοι θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο, αλλά κανένας δυστυχώς δεν θέλει να αλλάξει τον εαυτό του. Καλή συνέχεια στην ημέρα σας.

=============================================

22 / 11 / 2021

Φίλες και φίλοι καλημέρα και καλή μας εβδομάδα. Καλή βέβαια, όσο μπορεί να φαίνεται, γιατί στην πραγματικότητα κάθε μέρα μετράμε θύματα εξ’ αιτίας της πανδημίας. Για 3 ολόκληρα χρόνια, παλεύει η ανθρωπότητα, να αντιμετωπίσει τον Κορονωϊό. Ο κόσμος έχει χωριστεί πλέον σε ομάδες που η κάθε μία απ’ αυτές έχει την δική της άποψη.

Δεν θα υποστηρίξω καμιά παράταξη, γιατί και οι δυο έχουν… δίκιο. Πως γίνεται αυτό; Απλούστατα, επειδή η μια παράταξη δεν πιστεύει τα εμβόλια, και η άλλη φωνάζει εμβολιαστείτε για να σωθείτε. Και οι διαμαρτυρίες βρίσκονται συνεχώς μπροστά μας. Την ίδια όμως στιγμή, τρία άτομα γνωστά μου θα τα έλεγα κατά κάποιον τρόπο, έχασαν την ζωή τους την περασμένη εβδομάδα σε νοσοκομεία της Μελβούρνης, εξ’ αιτίας του Κορονωϊού. 

Ο θάνατος όμως φίλες και φίλοι δεν νικιέται, αλλά ούτε και πρόκειται ποτέ να νικηθεί. Μπορεί με τα φάρμακα, να καθυστερεί για κάποιο χρονικό διάστημα ο θάνατος, αλλά κάποια στιγμή τελικά θα έλθει. Εδώ όμως να κάνω ένα προσωπικό ερώτημα: Είναι καλό ή προβληματικό να ζουν περισσότερα χρόνια οι άνθρωποι, απ’ όσους πραγματικά αντέχει η γη; Αυτό είναι το μέγα ερώτημα. 

Σε ποιο νούμερο όμως, θα φτάσει τελικά ο παγκόσμιος πληθυσμός, αν αύριο, μεθαύριο, βρεθεί τελικά και το φάρμακο για τον καρκίνο; Αν βρεθεί ένα δυναμωτικό για μεγαλύτερη διάρκεια της καρδιάς; Όλα γίνονται σήμερα. Μπαίνεις στο νοσοκομείο με την δική σου καρδιά, και αύριο βγαίνεις με την καρδιά κάποιου άλλου.

Θα έλεγα όμως και το άλλο: Ο θάνατος δεν μπορεί να νικηθεί. Σε καμία περίπτωση. Γιατί το γράφω αυτό; Γιατί αλλοίμονο, έτσι και βρεθεί κάποιο φάρμακο, που θα καταργεί αμέσως τον θάνατο. Κατάργηση του θανάτου σημαίνει και το τέλος των θρησκειών. Τι ανάγκη θα έχει μετά τον κάθε Θεό και τους κάθε Θεούς ο άνθρωπος, όταν θα γνωρίζει, πως είναι μόνιμος σ’ αυτή την ζωή. Συμφωνείτε; 

Θα πεθάνουμε. Λοιπόν; Επειδή θα μας βρει ο θάνατος, το μοναδικό σίγουρο της αιωνιότητος, θα του επιτρέψουμε να μας χαλάσει και τη ζωή μας; Να μας μολύνει ο φόβος του θανάτου. Το άγχος του θανάτου. Δεν έχει αξία η ζωή αν δεν φεύγει από το μυαλό μας ο θάνατος. Και γιατί να μην πεθαίνουν οι άνθρωποι; Ευτυχώς που τελειώνει η ζωή με το θάνατο! Επειδή μ’ αυτόν, με τον θάνατο δηλαδή, ομορφαίνει η ζωή. Η δυστυχία θα κύκλωνε τους ανθρώπους αν γνώριζαν πως δεν θα πεθάνουν. Με την ύπαρξη του θανάτου ο άνθρωπος κατακτά την αθανασία.

Μιας και αναφέρθηκα όμως σε θρησκείες, να ρωτήσω και κάτι άλλο: Γνωρίζεται ότι υπάρχει εκτός από τα γνωστά Ευαγγέλια, και το Ευαγγέλιο του Πολέμου; Πως είπες; Δεν το γνωρίζεις; Βεβαίως και υπάρχει και αναγνωρίζεται απ’ όλους τους στρατιωτικούς, τους επαγγελματίες υπηρέτες του πολέμου. 

Πόλεμος. Η μεγαλύτερη ήττα του ανθρώπου. Τι να ψάξω να βρω, αφού πάντα θα υπάρχουν νικητές και χαμένοι. Αρνούμαι να δεχθώ ιδεολογίες και πατρίδες, δίκαια και άδικα της κάθε πλευράς. Η αλήθεια είναι μόνο μία και μοναδική. Καμιά θρησκεία και κανένας Θεός δεν κατάφερε την ειρήνη. Η μεγαλύτερη χρεωκοπία του ανθρώπινου γένους.

Που για ολόκληρους αιώνες, πορεύεται σταθερά και ακλόνητα με μικρούς και μεγάλους, ισχυρούς και αδύναμους. Και βέβαια με τον πόλεμο. Με τους πολέμους. Γιατί να έχουν αξία τα θρησκευτικά Ευαγγέλια, όταν ο κόσμος τα γράφει κανονικά; Όταν όλες οι θρησκείες είναι με την ειρήνη αλλά ο πόλεμος δεν έχει σταματήσει ποτέ.

Βιετνάμ, Αφγανιστάν, Πακιστάν, Σερβία, και αμέτρητες άλλες χώρες, βρίσκονται καθημερινά σε εμπόλεμη κατάσταση. Από την ημέρα που πάτησε ο άνθρωπος στη γη. Ευαγγέλιο του Πολέμου! Το έμαθες τώρα. Γιατί υπάρχει και αυτό. Είναι η Βίβλος των στρατιωτικών. Μια άλλη φορά όμως θα το αναλύσουμε. Γιατί το Ευαγγέλιο του πολέμου, κρύβει μέσα του πολλές αλήθειες. 

Βλέπω σχεδόν καθημερινά στο Oakleigh έναν συμπάροικο, που έχει μόνιμα στο χέρι του ένα μπουκαλάκι μπύρα. Ότι ώρα και να τον δεις, πάντα θα πίνει. Από κάποιον άλλον φίλο, έμαθα ότι ήταν παντρεμένος, αλλά λόγω του ποτού, η γυναίκα του τον έδιωξε. Σίγουρα δεν ήταν ο πρώτος, που έφαγε πόρτα, αλλά ούτε θα είναι και ο τελευταίος που διαλύεται ένα σπίτι, εξ’ αιτίας του ποτού. Αμέτρητα σπίτια διαλύθηκαν, με κυριότερο λόγο το ποτό και τον τζόγο. 

Υπάρχει όμως και μια άλλη μεγάλη αλήθεια: Το ποτό κάποια στιγμή κόβεται. Είτε με ιατρική εντολή, είτε λόγω ηλικίας, το σταματάς. Αυτό όμως που δεν κόβεται ποτέ, είναι ο τζόγος; Στο γράφω αυτό, γιατί εδώ διαβάζεις μόνο αλήθειες. Αιώνιες αλήθειες. Κάποιες, μάλιστα, δεν έχουν ειπωθεί ποτέ, στους αιώνες. Να σου πω μόνο μία. Δεν θα πεθάνει ποτέ ο τζόγος γιατί ο παίκτης θα είναι πάντα ο χαμένος. Κανονικά εδώ θα έπρεπε να τελειώσει η κουβέντα μας. Αν όμως, τη θεωρείς μισή, να την ολοκληρώσω.

Για σκέψου. Αν ο παίκτης κέρδιζε, έστω και ένα δολάριο καθημερινά. Τότε δεν θα υπήρχε στοίχημα. Κανείς δεν θα έκανε τον μπούκη. Κανένα καζίνο δεν θα υπήρχε στη γη. Κανένα ιπποδρόμιο. Καμία στοιχηματική εταιρεία. Τίποτα. Είπαμε. Ο παίζων χάνει. Αυτό είναι σωστό. Όχι το άλλο. Ο πίνων μεθά. Δεν είναι το ίδιο.

Σου λένε λοιπόν, ότι αυτός που πίνει, μεθάει, και ο άλλος που στοιχηματίζει, βγαίνει χαμένος. Διαφωνώ. Όχι ακριβώς. Έχω τις επιφυλάξεις μου, τις ενστάσεις μου. Συμφωνώ μόνο με εκείνο που λέει, ότι αυτός που θα τζογάρει, αυτός που θα στοιχηματίσει, σίγουρα θα χάσει.

Κατ’ αρχήν δεν θα πάω κόντρα με κανέναν. Δεν θα πω το αντίθετο, έτσι για να τη σπάσω σε κάποιον. Πίνω και εγώ, αλλά δεν μεθάω. Μία φορά μέθυσα στη ζωή μου, στα 21 μου, και δεν μου άρεσε καθόλου. Και ακριβώς επειδή έχω υψηλή αυτοεκτίμηση δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να μπεκρουλιάσω ξανά. 

Με την ευκαιρία,να πω και κάτι ακόμα. Αυτός που μεθάει, θέλει να μεθύσει. Ο άλλος όμως, λέω για τον τζογαδόρο, δεν θέλει να χάνει. Ακόμα κι αν παίζει με μέτρο, συντηρητικά. Καθαρίσαμε με το πρώτο, ότι ο πίνων μεθά. Το άλλο. Ότι ο παίζων χάνει. Αυτό δεν είναι σωστό. Είναι πάρα πολύ σωστό. Δίχως εξαίρεση κανόνας. Παίζεις; Δεν γλυτώνεις τη χασούρα. Δεν γίνεται να κερδίσεις, δηλαδή. Ποτέ. Άσχετο λοιπόν, το ποτό με το στοίχημα. Κακώς το μπερδέψανε σ’ ένα γνωμικό. 

Το δικό μου συμπέρασμα λοιπόν, είναι ότι ο παίζων χάνει. Από εκεί ξεκινάς. Ότι θα χάσεις. Ότι θα είσαι ο χαμένος. Οπότε επιλέγεις να παίξεις για το παιχνίδι. Όχι όμως για να κερδίσεις φράγκα. Ακριβώς αυτό. Για τη μαγεία του παιχνιδιού αποφασίζεις, αν τελικά αποφασίσεις, να πληρώνεις, και μέχρι σε ποιο βαθμό, την ηδονή του παιχνιδιού.

Όταν πίνεις, σταματάς εκεί που πρέπει, χωρίς να γίνεσαι νούμερο στην παρέα σου. Απλά πράγματα. Από την άλλη μεριά, δεν είσαι τζογαδόρος αν δεν ξέρεις να χάνεις. Γιατί η ήττα είναι μέσα στο παιχνίδι. Και έχεις περισσότερες πιθανότητες να χάσεις, παρά να κερδίσεις. Άρα, είσαι χαμένος πριν ξεκινήσεις τον πόλεμο. Αυτό λαμβάνεις υπ’ όψιν σου, πριν μπεις στο παιχνίδι.

Και να προσθέσω και κάτι ακόμα για τον τζόγο. Πριν από 2 χρόνια περίπου, πέθανε ένας γνωστός συμπάροικος, νυχτόβιος και καφενόβιος. Ήταν καθημερινά μέσα στα καφενεία, και από εκεί στα μπουζούκια. Η τελευταία του επιθυμία ήταν, μέσα στο σακάκι του να υπήρχε μια τράπουλα και 2 ζάρια. Πίστευε πάντα, ότι η ζωή του ανθρώπου συνεχίζεται και μετά τον θάνατο. Γι’ αυτό και ήθελε να φύγει με όλα τα απαραίτητα σύνεργα μαζί του. Και οι φίλοι του, είχαν φροντίσει, να μην του χαλάσουν το χατίρι. 

Έμαθα ότι ένας προγραμματισμένος γάμος στην Μελβούρνη, είχε άσχημο τέλος, εξ’ αιτίας της… μαμάς της νύφης. Αιτία όπως μαθεύτηκε ήταν το…   bachelor party και οι καλλίγραμμοι «χορευτές» που είχαν αναλάβει την διασκέδαση των καλεσμένων κοριτσιών. Κάτι το ποτό όμως, κάτι η ατμόσφαιρα, και κάτι η πρόκληση, η κατάσταση άρχισε να ξεφεύγει, από τα συνηθισμένα. 

Η αρχή έγινε με την… κουμπάρα, που μόλις την πλησίασε ο ένας από τους δύο χορευτές, άρχισε τις… τσόντες. Έλα όμως που πίνοντας ανοίγει η όρεξη, και μπήκε στην σειρά και η νύφη, που ξέχασε τον γάμο και τους καλεσμένους της, και προχώρησε και εκείνη στις δικές τις αποκαλύψεις. Έτσι κατάφερε μέσα σε λίγη ώρα, να δείξει και εκείνη τα προσόντα της στους παρευρισκομένους.

Έλα όμως που η μαμά είχε αρχίσει και έβλεπε ιστορίες απαγορευμένες για… μικρά παιδιά, και θυμήθηκε τα νιάτα της. Έτσι δεν άργησε να βρεθεί σε κάποιον καναπέ, να παραδίδει μαθήματα και να δίνει τα ρέστα της. Οι φωνές της και τα αγκομαχητά της θα τα ζήλευαν και οι μεγαλύτερες πορνοστάρ του είδους. Αλλά η μαμά, πιστή στην… παράδοση είχε καταφέρει να τελειώσει και τους δύο… χορευτές με τα προσόντα της.

Έλα όμως που όπως λένε και οι παλιοί, η π@@@@α θέλει να κρυφτεί, αλλά από την χαρά της, δεν το κρύβει. Όταν φτάσανε στο σπίτι με την κόρη της, τύφλα στο μεθύσι, πιάσανε από έναν καναπέ και εκεί τις βρήκε το ξημέρωμα. Κάποια στιγμή χτύπησε το τηλέφωνο, και έτρεξε ο φουκαράς ο σύζυγος να το σηκώσει. Στην άλλη άκρη της γραμμής, ήταν ο μελλοντικός γαμπρός του, που είχε μάθει από… παρευρισκόμενη, τι ακριβώς είχε γίνει στο πάρτι. 

Εκεί ο γαμπρός πληροφορούσε τον μέλλοντα πεθερό του, για τις επιδόσεις κόρης και συζύγου, και του ανακοίνωνε την διάλυση της σχέσης, και μάλιστα συνέστησε στον φουκαρά σύζυγο, ότι έχει γυναίκα που θα μπορούσε να πρωταγωνιστήσει άνετα σε ταινίες πορνό, και να μην αφήσει μια τέτοια ευκαιρία να περάσει ανεκμετάλλευτη.

Ο γάμος δεν έγινε ποτέ, χάθηκαν όλες οι προκαταβολές, ενώ οι δυο γυναίκες αρνήθηκαν τα πάντα λέγοντας ότι κάποιοι είχαν παραπληροφορήσει τον γαμπρό, για να διαλύσει το ζευγάρι τον γάμο. Προσοχή όμως στα bachelor party, γιατί κάποια άλλη μέλλουσα νύφη, βρέθηκε πριν από λίγο καιρό, στα επείγοντα περιστατικά νοσοκομείου της Μελβούρνης, επειδή είχε πέσει σε… Αφρικανό χορευτή.

==============================================

15 / 11 / 2021

Σήμερα φίλες και φίλοι του “Greek Flash News” θέλω να αναφερθώ, σε ένα θέμα των ημερών μας, που γίνεται καθημερινά πλέον ολοένα και πιο επικίνδυνο, με απρόβλεπτες συνέπειες: Ο λόγος για τις σεξουαλικές επιθέσεις, εναντίον των γυναικών. Κατ’ αρχήν να αναφέρω στο σημείο αυτό, ότι ο βιασμός δεν έχει σύνορα και πατρίδα. Τα ίδια γίνονται παντού, τα ίδια θα γίνονται πάντα. 

Μία φορά κι ένα καιρό λοιπόν…, βιάζομαι να το γράψω, ότι η ιστορία που θα διαβάσετε δεν είναι παραμύθι. Μία φορά κι ένα καιρό, και πολύ πρόσφατα σχετικά, αφού βρισκόμουν ακόμη στην Ελλάδα, δύο- τρία χρόνια πριν, συνέβη σε μια ανήλικη η οποία μόνη της, έφευγε άγρια μεσάνυχτα από μια ντίσκο. 

Πήγαινε με τα πόδια στο σπίτι της, και πριν φτάσει στο κρεβάτι της, τρεις άντρες, την βίασαν τρεις φορές! Όχι τρεις μαζί την ίδια στιγμή, αλλά μια διαφορετική τριπλέτα ανδρική. Τρεις άγνωστοι μεταξύ τους, και σε τρεις διαφορετικές αποστάσεις, ανάμεσα από τη ντίσκο και το σπίτι της. Το κακό, λοιπόν, έγινε σε τρεις φάσεις. Στα 300 μ. από το νυχτερινό μαγαζί την πρώτη φορά. Βρήκε το κουράγιο η κοπέλα να περπατήσει, και μετά από 150 μέτρα, της όρμησε κάποιος άλλος. Βιασμένη και ξυλοκοπημένη, αδύναμη να σηκωθεί όρθια, έτσι την βρήκε μπροστά του ο Νο 3 βιαστής της. 

Έκανε τη δουλειά του και αυτός, μάλιστα χωρίς αντίσταση, γιατί η κοπέλα, όπως ήταν μόνη και απροστάτευτη στους σκοτεινούς δρόμους, σε κατάσταση ημιαναισθησίας, είχε γίνει βασικά το εύκολο θύμα. Το βιβλίο «Βιασμός Γυναίκας» «Γυναικοκτονία» «Σεξουαλική επίθεση» δυστυχώς δεν πρόκειται να κλείσει ποτέ.. Επειδή είναι αδύνατον να σταματήσουν οι σεξουαλικές επιθέσεις. Είτε γιατί η γυναίκα σήμερα προκαλεί με τον τρόπο που ντύνεται και συμπεριφέρεται, είτε γιατί κάποιοι άνδρες δεν είναι σε θέση να συγκρατηθούν, στην θέα μιας νεαρής και όμορφης κοπέλας. 

Ξεκίνησα με αυτή την είδηση, μετά από μια πληροφορία φιλικού μου προσώπου, ότι μια φίλη της, σχετικά νέα στην ηλικία, έπεσε θύμα βιασμού σε περιοχή της Μελβούρνης, την στιγμή που περπατούσε να πάει στο σημείο που είχε παρκάρει το αμάξι της. Κάποιος την είχε πάρει από κοντά και μόλις βρήκε την ευκαιρία, την τράβηξε πίσω από κάποιους θάμνους και έκανε ότι έκανε. Μάλιστα φεύγοντας είπε στο θύμα του, ότι αν πάει στην αστυνομία, την επόμενη φορά θα έρθει στο σπίτι της. Ίσως επειδή γνώριζε τον αριθμό του αυτοκινήτου της.

Κοπέλες προσοχή. Ο κόσμος δεν είναι όμορφος και ρομαντικός. Πάντα δίπλα μας θα κυκλοφορεί ένας βιαστής, ένας ληστής, ή, ακόμη και ένας δολοφόνος. Ο κίνδυνος μειώνεται σε μεγάλο βαθμό, όταν υπάρχει πάντα ένας συνοδός, ένας φίλος, ή, ακόμη και μια φίλη. Οι περισσότεροι δράστες προσπαθούν να εντοπίσουν κοπέλες που περπατούν μόνες τους, γιατί είναι τα εύκολα θύματα. Ακόμη και αν δεν έχετε κάποιον παρέα σας, ζητείστε από την παρέα σας ένα άτομο να σας συνοδέψει μέχρι το αμάξι σας.

Με τα κρούσματα του Κορονωϊού να βρίσκονται καθημερινά σε υψηλά επίπεδα, πολλοί αναρωτιούνται ποια θα είναι η συνέχεια. Μπορεί τα μαγαζιά να έχουν ανοίξει αλλά ο φόβος του κόσμου κυριαρχεί πάντα, γιατί κανένας δεν μπορεί να προβλέψει το αύριο. Σε πολλές άλλες χώρες του πλανήτη, τα “lockdown” έχουν γίνει πλέον μια καθημερινή συνήθεια. Εμείς απλά ελπίζουμε, να έρθουν καλύτερες μέρες.

Απίστευτες ιστορίες μαθαίνουμε καθημερινά, εξ’ αιτίας του κορονοϊού. Κύριο θέμα των συζητήσεων στους καφενέδες του Oakleigh, ο ιός που τσάκισε την ανθρωπότητα.  Ο τύπος που συζητάω σχεδόν καθημερινά, είναι πάντα απολαυστικός. Αυτό που μου λέει, το υπογράφει και με τα δύο του χέρια, ότι ο κορονοϊός είναι ένα μεγάλο κόλπο. Ένα παγκόσμιο κόλπο. Μια παγκόσμια απάτη. Η κατάρα είναι οι Εβραίοι, μου λέει με έντονο ύφος. Αλλάζει μετά τροπάριο. Όχι, αυτοί που φταίνε είναι οι μουσουλμάνοι. Οι Αμερικάνοι. Οι Γερμανοί. Οι τράπεζες. Το κεφάλαιο που προέρχεται από το εμπόριο ναρκωτικών. Τα κινητά τηλέφωνα. Το αδελφάτο των ομοφυλοφίλων. Τον λάτρη των θεωριών συνωμοσίας όμως, πάντα τον ακούς. Δεν του φέρνεις αντιρρήσεις. Επειδή έχει ακαταμάχητα επιχειρήματα.

Το άτομο που συζητώ, θα πρέπει να το τονίσω αυτό, δεν είναι ο γραφικός τύπος, που φαντάζεται τούτο το απίθανο, και το άλλο το εξωπραγματικό. Τέλος πάντων, πράγματα παλαβά για το μέσο άνθρωπο. Πράγματα που βγαίνουν από το κεφάλι των συνωμοσιολόγων. Με δυο λόγια μου είπε, ότι ο κορονοϊός στήθηκε για να σακατέψει τις εθνικές οικονομίες, και η ανθρωπότητα να περάσει στο κινέζικο μοντέλο. Δηλαδή; Να πέσουν κάθετα τα μεροκάματα. Δηλαδή, (ξανά) ρωτάω με κάποια αφέλεια;

Δεν θα δουλεύει ο άλλος με ενημερώνει με αφοπλιστικό ύφος, για μια χούφτα δολάρια. Άσε, σου λέει, προτιμώ να πάρω το κρατικό επίδομα της Centrelink των 500 δολαρίων. Γιατί να το χάσω και να δουλέψω για 700; Α, έτσι δηλαδή; Αύριο, όμως, ο covid-19 με τις αναδουλειές, θα τσακίσει το δημόσιο ταμείο, και η κυβέρνηση θα είναι αδύνατον να ταΐσει ακόμη και με ψίχουλα τους μεροκαματιάρηδες.

Μου λέει όμως και το άλλο. Ότι στην Κίνα που γεννήθηκε ο κορονοϊός υπάρχουν… μηδέν κρούσματα. Πως το εξηγείς αυτό, με ρωτάει.  Όλος  ο ντουνιάς τρέχει και δεν φτάνει με το μικρόβιο, και οι Κινέζοι είναι στην κανονικότητα. Λοιπόν; Δεν έχω άλλο σχόλιο. Δεν είμαι υπέρ των θεωριών συνωμοσίας.

Το φαγάδικα στο Oakleigh έχουν ήδη αρχίσει κάποιες μουσικές βραδιές, τώρα που ο καιρός  καλυτερεύει. Δύο άλλα μαγαζιά κάνουν πρόβες, χωρίς να αποκλείεται στο παιχνίδι να δούμε και άλλα. Εδώ που τα λέμε χρειαζόταν μια δυναμική ενίσχυση στην νυχτερινή μας έξοδο, μετά την κλεισούρα που είχαμε για μεγάλα χρονικά διαστήματα.

Την ίδια στιγμή, αρχίζουν και οι φήμες για ερχομούς καλλιτεχνών από την Ελλάδα, αφού για 3 χρόνια περίπου δεν είδαμε ούτε ένα… κλαρίνο. Ακούγεται όμως, ότι κάποιοι «μάνατζερ» βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση μεταξύ τους και με το χέρι στην σκανδάλη, επειδή στο παρελθόν, χάλασαν κάποιες δουλειές, από…. ρουφιανιές που έφτασαν στ’ αυτιά των τραγουδιστών.

Συμπάροικος έχει αλλάξει μέχρι τώρα 5 φορές το ραντεβού του σε νοσοκομείο της Μελβούρνης. Όχι ότι έτσι το ήθελε, αλλά επειδή την τελευταία στιγμή του έστελναν μήνυμα από το νοσοκομείο, ότι λόγω… Κορονωϊού το ραντεβού ακυρώνεται. Και υπάρχουν όπως μαθαίνω, αρκετές ακόμη παρόμοιες περιπτώσεις, που για τον έναν ή, για τον άλλον λόγο, τα νοσοκομεία δεν δέχονται προγραμματισμένα ραντεβού.

Μέχρι πρόσφατα μας έλεγαν, ότι αν δεν εμβολιαστούμε, δεν θα ησυχάσουμε από την επιδημία. Τώρα που το 90% των κατοίκων είναι πλήρως εμβολιασμένοι, τα κρούσματα χτυπάνε και πάλι κόκκινο. Τι να πεις και τι να κάνεις δηλαδή, για να γλιτώσεις από τον αόρατο κίνδυνο.

Ένα πασίγνωστο ζευγάρι της Μελβούρνης, και ο σύζυγος γνωστός επιχειρηματίας έχει χωρίσει, αλλά ζουν μαζί λόγω των παιδιών. Δηλαδή; Έχουν κάνει μια συμφωνία, ότι ο καθένας θα κάνει την ζωή του, αλλά θα είναι μαζί στο σπίτι για να μην δημιουργηθεί πρόβλημα με τα παιδιά.

Τα παιδιά βέβαια κάποια στιγμή θα μεγαλώσουν και θα βλέπουν κάποια πράγματα περίεργα. Αλλά τουλάχιστον μέχρι στιγμής, που είναι μικρά, τα ψευτοβολεύουν μια χαρά. Αργότερα βέβαια ένας Θεός ξέρει, τι δικαιολογίες θα βρίσκουν, για να καλύπτουν τις εξωσυζυγικές τους σχέσεις.

Η τεχνολογία πολλές φορές, λειτουργεί εις βάρος των απλών ανθρώπων. Φίλος συνταξιούχος, έλαβε ένα τηλεφώνημα πριν από λίγες ημέρες από το “RACV” ότι η συνδρομή του με την εταιρία είχε λήξει, και ότι θα έπρεπε να ανανεώσει αμέσως, διαφορετικά θα του σταματούσαν την βοήθεια της έκτακτης ανάγκης. Ο συμπάροικος αμέσως ζήτησε να ανανεώσει την συνδρομή του, για να μην έχει πρόβλημα, και έκανε ότι του ζήταγε η ‘‘γλυκιά‘‘ φωνή από την άλλη γραμμή.

Κατάλαβε την απάτη, όταν κοιτάζοντας τα χαρτιά του μερικές μέρες αργότερα, διεπίστωσε ότι  η συνδρομή του όχι μόνο δεν είχε λήξει, αλλά τα τσακάλια είχαν καταφέρει να του αρπάξουν 1200 δολάρια από τον λογαριασμό του. Προσοχή λοιπόν στις πολύ γλυκιές φωνές, γιατί κρύβουν και πολλές παγίδες.   

Δεν υπάρχει χειρότερη εμπειρία, για έναν γονιό, από το να βρίσκει το παιδί του νεκρό, μέσα στο δωμάτιό του. Αυτή η εικόνα, θα είναι δύσκολη να ξεχαστεί, ακόμα και αν περάσουν 50 χρόνια. Δυστυχώς σήμερα με τον Κορονωϊό, έχουμε θρηνήσει αμέτρητους θανάτους στην παροικία μας. Παιδιά που δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν την όλη κατάσταση έδιναν τέλος στην ζωή τους, με τον έναν ή, με τον άλλον τρόπο.

Μεγαλύτεροι ακόμη, σε ηλικία άνθρωποι, που είχαν καταστραφεί οικονομικά, προτιμούσαν και αυτοί, να δώσουν τέλος στην ζωή τους, παρά να ζουν μια απελπιστική ζωή. Και όμως όλα αυτά τα ζήσαμε τα τελευταία δύο – τρία χρόνια στην παροικία μας, αλλά ελάχιστες περιπτώσεις μαθεύτηκαν. 

Από διασταυρωμένες πηγές, στην Ελληνική παροικία, είχαμε εκατοντάδες νεκρούς. Κάποιοι μιλάνε και για χιλιάδες. Την πραγματική αλήθεια, δεν θα την μάθουμε ποτέ. Τους βλέπαμε την μια μέρα να κυκλοφορούν δίπλα μας, ανάμεσά μας, και την άλλη μέρα μαθαίναμε ότι είχαν φύγει από κοντά μας. Φοβερά πράγματα.

Το ζήσαμε και αυτό στην πόλη μας. Άνθρωποι να κοιμούνται μέσα στο αυτοκίνητό τους. Αυτό ήταν το σπιτικό τους. Το υπνοδωμάτιό τους. Έμειναν ρέστοι, από σπίτι, δουλειά, και λεφτά. Μια  εικόνα της σημερινής κατάστασης. Μια βαλίτσα όλη τους η περιουσία. Τα βράδια, φροντίζουν να βρίσκονται, κάτω από μια λάμπα του δρόμου, περισσότερο για ασφάλεια, παρά για να τους βλέπουν οι περαστικοί. Τέρμα. Έχουμε γίνει πλέον μια ζούγκλα. Και που; Στην Αυστραλία. την χώρα του παραδείσου όπως την αποκαλούν πολλοί. Αλλά έξω από τον χορό, πολλά τραγούδια λένε. Και η κατάσταση θα γίνεται καθημερινά και χειρότερη.

Κάντε μια βόλτα στα μαγαζιά. Πιο πολλοί είναι οι ζητιάνοι από τους πελάτες. Με μια ταμπέλα στο χέρι, ζητάνε βοήθεια. Πόσους όμως να βοηθήσεις; Δεν είναι ένας και δύο. Μιλάμε για εκατοντάδες καθημερινά που κυκλοφορούν από το ένα σημείο της Μελβούρνης στο άλλο.

Και έτσι και βρεθείς σε κάποιες συνοικίες όπως είναι το Fitzroy, το Collinwood η St, Kilda, θα δεις απίστευτα πράγματα. Η μαστούρα των ναρκωτικών, τους στέλνει από το ένα πεζοδρόμιο στο άλλο. Κάποιοι πέφτουν κάτω, και δεν ξανασηκώνονται. Και όλα αυτά σε μια χώρα που υποτίθεται ότι φροντίζει αυτούς που έχουν ανάγκη. Και η λίστα μεγαλώνει καθημερινά.   

==============================================

Λένε ότι πολλές φορές η ζωή παίζει άσχημα παιχνίδια. Λίγο – πολύ όλοι έχουμε ακούσει ιστορίες που έχουν συμβεί δίπλα μας, αλλά πέρασαν στο ντούκου που λένε. Ίσως γιατί όταν συμβαίνουν στην πόρτα του γείτονα, εμάς δεν μας (πολύ)νοιάζει. Νόμος της ζωής αυτός. Στου κουφού την πόρτα, όσο θέλεις βρόντα. Μια ιστορία όμως που έφτασε στ’ αυτιά μου, προσωπικά εμένα με έχει συγκλονίσει. Και ο λόγος απλός. Στην θέση του συγκεκριμένου συμπάροικου, θα μπορούσε να ήταν ο οποιοσδήποτε από εμάς.

Για να γίνω πιο συγκεκριμένος. Ένας συμπάροικος αδιαθέτησε, και βρέθηκε στο νοσοκομείο. Τα συμπτώματα και οι εξετάσεις που γινόντουσαν καθημερινά, είχαν προβληματίσει τους γιατρούς. Τ’ αποτελέσματα στην συνέχεια έδειξαν, ότι πράγματι υπήρχε πρόβλημα στο αίμα του, και αποφασίστηκε να κρατηθεί μέσα στο νοσοκομείο για θεραπεία. Η διάγνωση ήταν ένα είδος επιθετικής λευχαιμίας, και χρειαζόταν να γίνουν ραδιοθεραπείες, και τα σχετικά, σε μια προσπάθεια να προλάβουν την μετάσταση.  

Ο συμπάροικος έδινε την δική του μάχη για να ξεπεράσει το πρόβλημα. Λόγω Κορονωϊού, οι επισκέψεις ήταν μηδαμινές. Αλλά η μοίρα του έπαιζε ένα διαφορετικό παιχνίδι. Η γυναίκα του είχε κάνει μια νέα «εξωσυζυγική» σχέση. Απουσίαζε πολλά βράδια από το σπίτι, και τα παιδιά της είχαν αρχίσει να υποψιάζονται πολλά. Δεν έπεσαν έξω. Την πέτυχαν με τον εραστή της να τρώνε σε κάποιο μαγαζί, αδιαφορώντας εντελώς, για το αν ο άντρας της έδινε μάχη να κρατηθεί στην ζωή.

Οι φωνές και οι φασαρίες των παιδιών δεν έφεραν αποτέλεσμα. Έτσι η μεγάλη κόρη, πήρε την απόφαση να πληροφορήσει τον πατέρα της, για την νέα σχέση της μάνα τους και γυναίκας του. Το αρχικό σοκ, έγινε στην συνέχεια οργή. Οργή γιατί στην πιο δύσκολη στιγμή της ζωής του, η μάνα των παιδιών του, τον είχε πουλήσει για κάποιον άλλον. Οργή γιατί οι κόποι και οι θυσίες μιας ολόκληρης ζωής, είχαν καταστραφεί. Οργή γιατί η μάνα των παιδιών του, δεν σεβάστηκε τίποτε. Αυτός βρισκόταν ανάμεσα στην ζωή και στον θάνατο, και εκείνη γυρνούσε από κρεβάτι σε κρεβάτι. Είπαμε κάποια παιχνίδια της ζωής, κρύβουν απίστευτες εκπλήξεις. O θάνατός του λίγες μέρες αργότερα, ήταν μια λύτρωση για τον ίδιον, αλλά το σπίτι του είχε διαλυθεί πολύ πριν τον θάνατό του, από την ίδια του την γυναίκα. 

Τα εμβόλια έχουν γίνει πλέον, μια καθημερινή συνήθεια στην ζωή μας. Δεν ακούμε τίποτε άλλο ανάμεσα σε συγγενείς και φίλους όλη την ημέρα, από το να εμβολιαστούμε για να ελευθερωθούμε. Κανείς δεν αμφιβάλλει, ότι έχουμε μπλέξει σε μια άνιση μονομαχία, χωρίς μέχρι στιγμής αποτελέσματα. Το γράφω αυτό, γιατί καθημερινά παρακολουθώ το τι γίνεται δίπλα μας. Με εμβολιασμένους το 90% των κατοίκων στην Βικτόρια, πολλά μαγαζιά εντός και εκτός Μελβούρνης, εξακολουθούν να είναι κλειστά, επειδή δεν βρίσκουν… προσωπικό για να εργαστούν.

Ειδικά όμως στην Ελλάδα, τα πράγματα δεν είναι καθόλου καλά. Χιλιάδες κρούσματα καθημερινά, με δεκάδες θανάτους, και ας έχουν κάνει και τα 2 εμβόλια. Τώρα γίνεται υποχρεωτικό και το 3ο εμβόλιο, για να βοηθήσει μας λένε τα δύο πρώτα. Με όλη αυτή την κατάσταση, επικρατεί μια ανασφάλεια γενικά στον πλανήτη. Κάποιοι πιστεύουν, ότι μέχρι να βρεθεί το «κανονικό» εμβόλιο, θα βρισκόμαστε καθημερινά στην ίδια μοίρα. Και το εμβόλιο αυτό, δεν πρόκειται να τελειοποιηθεί, πριν περάσουν τουλάχιστον, άλλα 3 χρόνια. Μέχρι τότε υπομονή και κουράγιο στις δύσκολες μέρες.

Ο πλουσιότερος άνθρωπος στη γη σήμερα είναι κάποιος Αμερικανο-καναδός από τη Νότια Αφρική Elon Mask στο όνομα. ”Κάποιος”; Ακριβώς, κάποιος, με την έννοια ότι σήμερα κυκλοφορεί με τα περισσότερα φράγκα. Πριν από δέκα χρόνια δεν ήταν σε καμιά λίστα Forbes. Και δεν αποκλείεται μετά από πέντε ή δέκα χρόνια να βρίσκεται εκτός δεκάδας και εκατοντάδας των παγκόσμιων δισεκατομμυριούχων. Το νούμερο του 50χρονου σήμερα Elon Mask στις τράπεζες, είναι 284 δισ δολάρια. 

Ας υποθέσουμε λέω τώρα εγώ, ότι ο Elon Mask καταστρέφεται οικονομικά. Ο παίκτης χάνει τα αυγά και τα πασχάλια. Ο πρώτος της γης εξαφανίζεται από τον ορίζοντα. Τι σημαίνει αυτό; Τίποτα απολύτως! Δηλαδή; Τίποτα δεν θα αλλάξει τουλάχιστον στη δική μας ζωή. Τίποτα δεν θα επηρεάσει την παγκόσμια οικονομία επειδή ο πρώτος, ο Νο 1 βγήκε εκτός παιχνιδιού. Τα πάντα θα συνεχίσουν να κυκλοφορούν το ίδιο, εντελώς το ίδιο. Δεν θα αλλάξει τίποτα στις συνθήκες που ευνοούν την άνοδο, την εκτόξευση κάποιου, αλλά και τον καταποντισμό του. 

Άσε τους αφελείς, τους ρομαντικούς και ιδεολόγους να μιλάνε για… δίκαια και άδικα, για κρίση, για ανισότητα, παγκοσμιοποίηση, λιτότητα κι άλλα τέτοια μεταχειρισμένα. Η ζωή θα συνεχίζεται όπως και πρώτα. Σαν να μην έγινε τίποτα. Τα χαμένα χρήματα, θα έχουν πάει σε άλλες τσέπες. Σήμερα εδώ, αύριο αλλού. Μια ζωή, θα έχουμε και θ’ ακούμε, το ίδιο τροπάριο. 

Στο τέλος όπως λέγανε και τα παλιά γερόντια, όλοι 2 μέτρα γης παίρνουμε μαζί μας. Υπάρχει όμως και η άλλη σκέψη: Ότι κάνεις σήμερα είναι μόνο για σένα, ότι κάνεις αύριο, είναι για τους άλλους. Ας κρατήσουμε αυτά δύο ρητά και ας προχωρήσουμε την ζωή μας, όσο πιο άνετα μπορούμε. Και για να γίνω ακόμη πιο πειστικός, σας συμβουλεύω να κάνετε μια βόλτα σε κάποιο νοσοκομείο, σε κάποιο ψυχιατρείο, ή, ακόμη και σε κάποιο γηροκομείο. Εκεί θα καταλάβετε την αξία της ζωής.

Μίλαγα τις προάλλες με τον γιατρό, που μου έκανε το εμβόλιο, και πληροφορήθηκα ότι τα τελευταία τουλάχιστον 5 χρόνια ο καρκίνος των μαστών στις γυναίκες, έχει διπλασιαστεί, και μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις είναι και επιθετικής μορφής. Είναι απαραίτητο μου έλεγε, οι γυναίκες να κάνουν οπωσδήποτε μια μαστογραφία, τουλάχιστον μια φορά τον χρόνο. Αλλά την ίδια στιγμή, οποιοδήποτε ‘‘σημάδι’’ δεν τους αρέσει στο σώμα τους, να μην το αφήσουν για αύριο για μεθαύριο. Η πρόβλεψη πολλές φορές σώζει ζωές.

Ένας φίλος ξεκίνησε να πάει στο γήπεδο, αλλά εκεί πληροφορήθηκε, ότι χωρίς πιστοποιητικό εμβολιασμού, δεν θα μπορούσε να περάσει μέσα. Από μια πλευρά το μέτρο είναι καλό, γιατί μειώνει την μετάδοση του ιού. Από την άλλη πάλι μεριά, βλέπουμε ότι καθημερινά στην Μελβούρνη, έχουμε περισσότερα από χίλια κρούσματα και δεκάδες θανάτους. Και με 80% των κατοίκων να είναι εμβολιασμένοι κανονικά και με τον… νόμο . Συμπεράσματα και προβλέψεις τις αφήνω στην διάθεση του καθενός.

Την ίδια στιγμή που η πολιτειακή κυβέρνηση επέτρεψε στην ιπποδρομία του Melbourne Cup να περάσουν μέσα 10.000 άτομα, στην συνέχεια μας πληροφόρησε, ότι 2 άτομα βρέθηκαν με Κορονωϊό και καλούσαν τους… υπόλοιπους να κάνουν τεστ, για να βεβαιωθούν ότι είναι καθαροί. Εκτός βέβαια από τις ιπποδρομίες, άλλα δύο νοσοκομεία είχαν κρούσματα, ενώ και σε μία Ελληνική εκκλησία βρέθηκαν 3 κρούσματα. Ο εχθρός μπορεί να είναι αόρατος, αλλά την ζημιά του την κάνει σε καθημερινή βάση.

Πριν τον Κορονωϊο, ένα ταξίδι στην Ελλάδα κόστιζε περίπου στα 1.500 δολάρια. Σήμερα δεν σε φτάνουν 2.500 δολάρια. Μάλιστα στις αρχές του χρόνου, όσοι χρειάστηκαν να ταξιδέψουν στην πατρίδα, το εισιτήριο το πλήρωσαν ‘‘μαύρο χαβιάρι’’. 3.100, έως και 3.500 δολάρια ήταν το χαράτσι των αεροπορικών εταιριών, όχι άδικα όμως, αφού όπως με πληροφόρησε φίλος που χρειάστηκε να ταξιδέψει επειγόντως στην Ελλάδα, μέσα στο αεροπλάνο ζήτημα να υπήρχαν 50 επιβάτες.

 Υπάρχει όμως και κάποιο άλλο, πολύ μεγαλύτερο κατά την γνώμη μου πρόβλημα. Οι μάσκες. Δεν ξέρω πόσοι από εσάς το έχετε διαπιστώσει, αλλά εγώ το συναντώ καθημερινά μπροστά μου. Προσπαθώ να αναγνωρίσω κατά πρώτο λόγω ποιος ήταν αυτός που με χαιρέτησε. Μάταιος κόπος. Πηγαίνω να παραγγείλω κάτι από ένα μαγαζί, και η συνομιλία με τον υπάλληλο γίνεται με νοήματα. Ούτε εγώ καταλαβαίνω τι μου λέει, αλλά ούτε και ο υπάλληλος εμένα. Περνούν από δίπλα μου άνθρωποι και μέσα από τα μάτια τους μπορείς να διακρίνεις μια απελπισία.

Το πρόβλημα πολλοί πιστεύουν ‘‘μεταξύ αυτών και εγώ’’  ότι οι μάσκες θα μας δημιουργήσουν τεράστιο πρόβλημα στο μέλλον. Ειδικά στα παιδιά, που δεν μπορούν να ακόμη να καταλάβουν, το τι ακριβώς συμβαίνει δίπλα τους. Θέλουν να παίξουν, θέλουν να τρέξουν, θέλουν την ελευθερία τους, αλλά στο τέλος ακούγεται η φωνή του μπαμπά και της μαμάς, να τους λέει: Γιωργάκη την μάσκα σου αγόρι μου. Στα σχολεία μια από τα ίδια. Στα γήπεδα χωρίς εμβόλιο, και χωρίς μάσκα δεν μπαίνεις μέσα. Καλύτερα όμως να το σταματήσω εδώ.  

Σκέπτομαι, ότι σε κάποιες δύσκολες μέρες, θα μπορούσα να πάω να ζήσω με τα ζώα. Είναι τόσο ήρεμα και κλεισμένα στον εαυτό τους, που θέλεις να βρίσκεσαι δίπλα τους. Στέκομαι πολλές φορές σε κάποιο πάρκο, και τα παρατηρώ ώρες κι ώρες. Δεν ιδρώνουν, ούτε παραπονιούνται για την κατάστασή τους. Δεν μένουν ξύπνια την νύχτα, να κλαίνε για τις αμαρτίες τους. Κανένα δεν είναι δυσαρεστημένο, κανένα δεν τρελαίνεται με την μανία της απληστίας. Κανένα δεν γονατίζει μπροστά στο άλλο, ούτε και στους προγόνους του, που έζησαν πριν από χιλιάδες χρόνια…». Πόσο σέβομαι τα ζώα, αυτά τα αθώα όντα που ταΐζουν, ντύνουν, μετακινούν, συνοδεύουν, τον άνθρωπο για εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια. Και κυρίως αυτά που ζούνε μαζί μας, τα ζώα συντροφιάς. Που μας κοιτάνε με καθαρό βλέμμα και τίμια ματιά.

Και το κυριότερο: Κανένα ζώο δεν θα σε προδώσει ποτέ. Σύντροφοι για μία ολόκληρη ζωή. Την πιο σύντομη, την δική τους. Κι εμείς; Αν ανήκουμε σε αυτή την μειοψηφία, που ονομάζονται ζωόφιλοι, ή (λανθασμένα) φιλόζωοι (όλοι αγαπούν την ζωή) τότε τα γνωρίζουμε σωστά, τα φροντίζουμε και τα αγαπάμε. Αλλά υπάρχουν και πολλοί δίπλα μας, που τα εκμεταλλεύονται όσο τα χρειάζονται, και μετά τα παρατάνε. Παίρνουν ένα γατάκι ή ένα κουτάβι για το παιδάκι τους, και μόλις μεγαλώσει το διώχνουν. Διώχνουν τα σκυλιά με κλωτσιές, ή, τα παρατάνε κάπου μακριά, ώστε να μην μπορούν να (ξανά)γυρίσουν στο σπίτι τους. Για να μην μιλήσουμε, για τους βασανιστές και τους σαδιστές, άρρωστους στην κυριολεξία ανθρώπους, που βγάζουν την εσωτερική τους κόλαση, σε αθώα και ανύποπτα πλάσματα. Γιατί υπάρχουν και αυτοί ανάμεσά μας. Καλημέρα και καλή μας εβδομάδα…..

===============================================================================

03 – 11 – 2021

Αγαπητά μου αδέλφια της ξενιτιάς. Η παροικία μας ζητάει βοήθεια. Όχι μην πάει το μυαλό σας σε εράνους και δώστε και σώστε. Όχι. Τουλάχιστον από αυτή την στήλη μην περιμένετε διαφημίσεις, για το που θα πρέπει να δώσετε τα… λεφτά σας. Η Ελληνική παροικία της Μελβούρνης καίγεται στην κυριολεξία, από πλευράς διαζυγίων.

Από μια έρευνα που έγινε πρόσφατα, διαπιστώθηκε, ότι 3 σε κάθε 5 γάμους, πριν ο πετεινός λαλήσει πάνε για διαζύγιο. Μην χαιρόσαστε. Γιατί υπάρχουν και ακόμη πιο χειρότερα, εκτός από τα 3 διαζύγια. Σε κάθε 5 γάμους, ο ένας είναι στα σκαριά να διαλυθεί, μέχρι να βγει το διαζύγιο. Προσωρινά όμως ζουν στο ίδιο σπίτι, αλλά ο καθένας κάνει την ζωή του όπως θέλει, μέχρι να βγει και επίσημα το… διαζύγιο.

Και όλα αυτά σε μια χώρα, που όπως λένε, τα περισσότερα ζευγάρια ζουν μαζί, μέχρι να κλείσουν οριστικά τα μάτια τους. Φαίνεται όμως, ότι λογάριαζαν χωρίς τον ξενοδόχο, που στην προκειμένη περίπτωση ο… ξενοδόχος, είναι η Ελληνική παροικία. Αιτία όπως πάντα του χωρισμού, ναι σωστά το μαντέψατε, είναι το τρίτο άτομο.

Σε πολλές περιπτώσεις είναι ο… κουμπάρος, ή… κουμπάρα, μιά φίλη του ζευγαριού, ένας φίλος, ή, ακόμη και ένας πρώην εραστής, που θυμήθηκε την παλιά του ερωμένη και αποφάσισε να ξαναδοκιμάσει τις…. δυνάμεις του. Ακόμη όμως πιο χειρότερο, είναι ότι πολλά ζευγάρια, αναγκάζονται και λόγω των καταστάσεων, να μοιράζονται το ίδιο σπίτι με τον γκόμενο, ή, με την γκόμενα.

Γνωρίζω μια περίπτωση, που 4 ημέρες την εβδομάδα η γυναίκα μένει στο σπίτι με τον εραστή της, και τις άλλες 3 ημέρες που η γυναίκα κοιμάται στο σπίτι του εραστή, ο σύζυγος φέρνει στην οικογενειακή… στέγη την δική του ερωμένη, και μάλιστα την συστήνει στα παιδιά του σαν καινούργια… μαμά. Μην γελάτε. Έτσι γέλαγα και εγώ, όταν μου τα λέγανε.

Ο Κορωνιός έγινε αιτία, σύμφωνα με φίλο μου κληρικό, οι περισσότερες νύφες να πηγαίνουν στην Εκκλησία έτοιμες να…. γεννήσουν την ώρα του μυστηρίου. Κανείς δεν περίμενε, ότι θα πηγαίναμε από κλεισούρα σε κλεισούρα, κάθε τρις και λίγο. Έγινε όμως και αυτό. Πόσο ν’ αντέξουν όμως και οι φουκαριάρες οι νύφες. Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη τρις και όλα… μέσα. Άντε μετά να ξεμπλέξεις.

Ο γιατρός κάνει την διάγνωση, ότι η νύφη είναι ολίγον έγκυος, και τρέχα μετά να το μεταφέρεις σε γονείς, πεθερικά, σε γνωστούς και φίλους, ότι περιμένεις τέκνο, χωρίς την ευλογία του πάτερ. Και καλά οι νύφες, νέες κοπέλες είναι δεν κρατιούνται. Έλα όμως που κοντά στα ξερά, καίγονται και τα χλωρά. Κυρία από τις πιο γνωστές στην παροικία μας, έμεινε έγκυος.

Έλα όμως που εκεί είχαμε πρόβλημα, αφού η μελλοντική μαμά, δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει, αν το παιδί ήταν νόμιμο με τον άντρα της, ή, με τον εραστή… ταξιτζή της. Πολλά τα προβλήματα στην παροικία μας, μην κοιτάτε μόνο τι γίνεται στην δική σας στέγη. Και να μας βοηθήσει ο πανάγαθος να μην έχουμε και τίποτε μπλεξίματα. Το κακό δεν αργεί να γίνει.

Βλέπετε άλλωστε τι γίνεται στην Ελλάδα. Μέσα σε λιγότερο από ένα χρόνο, 15 γυναίκες έπεσαν θύματα δολοφονιών από τους πρώην και νυν συντρόφους τους.  
Και μιας και μιλάμε για μπλεξίματα και ιστορίες με… αγρίους, πολύ γνωστή, μα πάρα πολύ γνωστή κυρία της παροικίας μας, μπορεί να άργησε να το μάθει, αλλά τελικά το έμαθα.

Η επίσημη αγαπημένη λοιπόν, με παπά και με κουμπάρο, έμαθε ότι ο άντρας της, είχε αποκτήσει γιό, από παράνομη ερωτική σχέση, και του έδωσε το… προφυλακτικό στο χέρι. Και πως το έμαθε; Ο νεαρός γιός, απαίτησε από την μάνα του να πληροφορηθεί, ποιος ήταν ο δράστης που ήρθε στην ζωή. Και επειδή κάποια πράγματα στην ζωή, δεν κρύβονται, ήρθε στην επιφάνεια άλλη μια παράνομη ερωτική ιστορία. 

1η Νοεμβρίου, είναι πάντα, η μέρα των… Νεκρών. Γιορτή των Μεξικάνων, που έγινε παγκόσμια γνωστή, και που έρχεται από παλιά, πολύ παλιά, αλλά με τους χρόνους και τους καιρούς μπασταρδεύτηκε και έχασε το αρχικό της νόημα. Το ίδιο έγινε και με το Halloween, που έχει τη δική του νύχτα κάθε χρόνο, τελευταία ημέρα του Οκτωβρίου. 

Οι Μεξικάνοι με την Dia de los Muertos, την Ημέρα των Νεκρών δηλαδή, γιόρταζαν την ύπαρξη των πεθαμένων, τους οποίους καλούσαν μία φορά το χρόνο να πιούν κρασί, να κουβεντιάσουν, να παίξουν πρέφα. Φαντάσματα και πνεύματα παίζουν και στο Χαλοουίν (All- hallow- Even), αλλά σήμερα ο μυστικιστικός χαρακτήρας έχει πάει περίπατο. Είναι μία γιορτή να διασκεδάσουν τα παιδιά.

Να, όμως, που ο κόσμος δεν ξυπνάει. Ναι μεν, παραδοσιακές γιορτές που έχουν σχέση με το θάνατο, συγκεκριμένα με νεκρούς, τις παίρνεις στην πλάκα, αλλά ο άνθρωπος συνεχίζει να παραμένει εγκλωβισμένος σε ακατανίκητες προλήψεις. Στις 31 Οκτωβρίου, τα παιδιά μεταμφιέζονται το βράδυ με στόχο να τρομάξουν τον κόσμο, και ως ψευτονεκρικές φιγούρες επισκέπτονται φιλικά σπίτια για το trick or tear. Να κάνουν μία «φάρσα ή κέρασμα». Να τους κεράσουν γλυκά ή κάτι άλλο, σ’ αυτή την παραλλαγή της ελληνικής αποκριάς.

Ναρκωτικά. Πολλά τα φράγκα. Όπλα. Ακόμα μεγαλύτερος ο τζίρος.  Πορνεία. Εκεί είναι που χάνει η μάνα την κόρη της, και την αδελφή, και την ανιψιά, και την βαφτισιμιά της. Λεφτά ατέλειωτα, και σίγουρα. Και μην ρωτάς το γιατί. Ατέλειωτο χρήμα ρέει στα συρτάρια της πορνείας.

Νεαρή Μελβουρνιώτισσα, που είναι δεν είναι ούτε 20 χρονών, ακούγεται ότι δουλεύει σαν συνοδός πολυτελείας. Εν αγνοία βέβαια της οικογένειας. Αλλά όπως είπα είναι το χρήμα που μετράει σήμερα. Όσο υπάρχει ζήτηση, το συγκεκριμένο πρότζεκτ θα υπάρχει στην κοινωνία μας, είτε νόμιμα είτε και παράνομα, είτε διακριτικά είτε ακόμη και νταηλίδικα. 

Έχουν περάσει αρκετές ημέρες, από τότε που η κυβέρνηση αποφάσισε να δώσει την ευκαιρία στα μαγαζιά, να ξανανοίξουν τις πόρτες τους. Έλα όμως που δημιουργήθηκε πρόβλημα με τους υπαλλήλους, αφού οι περισσότεροι δεν έχουν εμβολιαστεί, αλλά και δεν σκέφτονται, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, να το κάνουν στο μέλλον. Και έτσι και κάνεις μια βόλτα στα μαγαζιά του Oakleigh θα γίνεις μάρτυρας για του λόγου το αληθές. Τα περισσότερα ακόμη και σήμερα υπολειτουργούν χωρίς προσωπικό. 

Είναι πραγματικά απίστευτο, πόσα χρήματα ξοδεύει μια γυναίκα σήμερα για την προσωπική της εμφάνιση. Ποσά που πολλές φορές προκαλούν ζαλάδες. Αναφέρομαι σε μια μέση γυναίκα και όχι σε κάποιες που έχουν οικονομική άνεση. Από μια πρόχειρη έρευνα που έγινε, μια γυναίκα που θα βγει «επίσημα» σε κάποιο ραντεβού, θα χρειαστεί περίπου από 500 μέχρι 1000 δολάρια για τα…. απαραίτητα. Μαλλιά, νύχια, φρύδια, αποτρίχωση, φρεσκάρισμα προσώπου, άρωμα, ρούχα, κλπ.

Μίλησα με ιδιοκτήτρια γνωστού ινστιτούτου στην περιοχή του Oakleigh, και δεν πίστευα αυτά που άκουγα. Όπως μου είπε, πάντα στο πρώτο ραντεβού, μια νεαρή κοπέλα ξοδεύει τα… περισσότερα. Όχι βέβαια ότι μετά δεν ξοδεύει, αλλά συνήθως στο πρώτο που θέλει να εντυπωσιάσει, αφιερώνει χρόνο και χρήμα, που μεταφράζεται σε εκατοντάδες δολάρια. Το πιο εντυπωσιακό είναι, ότι οι περισσότερες νεαρές γυναίκες έχουν οικονομική βοήθεια από τους γονείς, που θέλουν η κόρη τους να είναι μια πριγκίπισσα, στο πρώτο της ραντεβού.

Οι καιροί φυσικά έχουν αλλάξει, και οι νεαρές Ελληνίδες της παροικίας μας συναγωνίζονται η μία την άλλη στο ποια θα κάνει την πιο εντυπωσιακή εμφάνιση, σε έναν γάμο, ένα πάρτι γενεθλίων, ή, και μια βάπτιση. Και δεν είναι ότι οι νεαρές, (και όχι μόνο) κοπέλες ενδιαφέρονται για την προσωπική τους εμφάνιση. Είναι και οι γονείς που θέλουν η κουκλάρα τους να εντυπωσιάσει τους πάντες. Είπαμε άλλα χρόνια, άλλες εποχές, άλλες και οι απαιτήσεις του σήμερα.

Υπάρχει όμως και μια άλλη μερίδα κοριτσιών, που ξοδεύουν χιλιάδες δολάρια, για να κάνουν επεμβάσεις αισθητικής, σε κάποιο σημείο του σώματός τους. Εδώ την πρώτη θέση την έχουν τα… χείλια. Η μόδα θέλει τις νεαρές κοπέλες να τρέχουν σε αισθητικούς χειρούργους, προκειμένου να αποκτήσουν τα χείλη της Kim Kardasian. Τουλάχιστον 5 κοπέλες που συναντώ καθημερινά στα μαγαζιά, έχουν κάνει επέμβαση, προκειμένου να μοιάζουν στην διάσημη ηθοποιό. 

Μάλιστα, μία απ’ αυτές που εργάζεται σαν σερβιτόρα σε ζαχαροπλαστείο, δεν σταματά να κοιτά τον… καθρέφτη, προκειμένου να βλέπει τον εαυτό της και τα χείλη της. Πολλοί πελάτες το έχουν παρατηρήσει και όπως καταλαβαίνετε το κους – κους πάει και έρχεται. Επίσης μια άλλη περίπτωση αισθητικής έχει να κάνει με την αυξομείωση του στήθους. Και εκεί ξοδεύονται δεκάδες χιλιάδες δολάρια, στο χειρουργικό κρεβάτι που συνήθως το ποσό αυτό, πληρώνεται, είτε από την οικογένεια, είτε από τον φίλο – εραστή της κοπέλας. Καλή σας συνέχεια, και τα ξαναλέμε.

==============================================

28 / 10 / 2021

Βρισκόμουν στην Ελλάδα ακόμη, όταν έκανα μια επίσκεψη σε κάποιον φίλο μου, που μένει κάπου στο Καπανδρίτι. «Διαβάστε και κλάψτε» τι μου είπε για ένα συνεργείο του δασαρχείου, που ανέλαβε να καθαρίσει ένα κομμάτι δρόμου 200 μέτρα. Να καθαρίσουν δηλαδή τα χορτάρια δεξιά κι αριστερά του δρόμου, μήκους 200 μέτρων. Δέκα – δεκαπέντε άτομα η ομάδα καθαρισμού και ο φίλος μου το είπε κι αν θες το πιστεύεις. Και γιατί άλλωστε να μην το πιστέψεις. Για την Ελλάδα τώρα μιλάμε.

Έκαναν λοιπόν δυο ολόκληρους μήνες!!!! για να τελειώσουν τη δουλειά. ”Ποτέ δεν τους είδα να δουλεύουν, μου έλεγε ο φίλος μου, όσες φορές και αν βγήκα για ψώνια. Όλη την ώρα ήταν αραχτοί… ” ”Αν το ίδιο έργο το είχαν δώσει σε δυο, οι τρεις το πολύ, Αλβανούς, θα τον είχαν κάνει κούκλα το δρόμο σε διόμισυ ημέρες, τέσσερις είναι πολλές”.

Εγώ τον Αλβανό που ήρθε στην Ελλάδα για να δουλέψει τον θεωρώ φίλο, μου είπε. Δεν θέλω τον κακοποιό. Δεν του δίνω ψωμί αυτουνού, ούτε τον θέλω στην πατρίδα μου. Αυτή είναι η αλήθεια, η πραγματικότητα, και σ’ όποιον αρέσει. Γιατί, σου λέει, να μην πιω μαζί με τον Αλβανό οικογενειάρχη μια τσικουδιά. Να τον βάλω και στο σπίτι μου. Να τον κάνω παρέα. Τίμιος άνθρωπος είναι. Αλβανός είναι, αλλά όχι εγκληματίας.

Το πρόβλημα με τους ξένους πάντα θα υπάρχει. Ρίζωσαν πια, και δύσκολα ξεμπερδεύεις. Οι καλοί Αλβανοί, οι εργατικοί έχουν αραιώσει. Λίγοι απέμειναν. Επόμενο. Στα δέκα χρόνια των μνημονίων οι δουλειές παραλιγόστεψαν. Εδώ οι Έλληνες έφυγαν από τον τόπο τους, θα έμεναν οι προκομένοι Αλβανοί, που ψάχνουν ακόμη και στον ύπνο τους για μεροκάματο;

Πολλά ακούγονται και πολλά γράφονται σχεδόν καθημερινά για τους ομοφυλόφιλους κληρικούς. Ένα πρόβλημα που υπάρχει σε όλο τον κόσμο, ανεξαρτήτου θρησκείας και δόγματος. Να ξεκαθαρίσουμε όμως και κάτι: Πώς τον θέλει η κοινωνία τον μητροπολίτη. Να πηγαίνει με αγοράκια, να του αρέσουν οι χήρες, γιατί όχι και οι παντρεμένες, ή, να παραμένει ανέραστος, και μακριά από σαρκικές επαφές, σύμφωνα με τις επιταγές της Εκκλησίας;

Κατάρες ρίχνουν στον δεσπότη όταν τον κάνουν τσακωτό παιδεραστή, ή, του αρέσουν οι νεαροί που κάνουν σαν καθημερινό επάγγελμα, τον εραστή κληρικών. Δεν αποφεύγει τη ντροπή της κοινωνίας ο ρασοφόρος. Και κάποια στοιχεία από έρευνα που είχε γίνει στην Ελλάδα, έδειξε ότι 3 στους 2 ρασοφόρους, είναι… σταχτομάγκαλοι. 

Και μιας και αναφέρθηκα σε κληρικούς, αξίζει να αναφέρω και κάτι ακόμη που αφορά τον πρώην Αρχιεπίσκοπο Ελλάδος Χριστόδουλο αλλά και τι περιουσιακά στοιχεία έχουν οι κληρικοί, από την…. προσφορά τους στον Ελληνισμό. Όταν ξεσφράγισαν το «ειδικά σφραγισμένο» ιδιαίτερο δωμάτιο του αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου στο Παλαιό Ψυχικό οι άνθρωποι που είχαν αναλάβει το «ξεσφράγισμα» κόντεψαν να πάθουν ανακοπή με αυτά που αντίκριζαν. Βρήκαν πάρα πολλά αντικείμενα μεγάλης χρηματικής αξίας, καθώς και αρχαίες εικόνες τεράστιας χρηματικής αξίας.

Όλα τα αντικείμενα, τα κατέγραψε μια επιτροπή, την οποία αποτελούσαν δικαστικές αρχές, ο διευθυντής της αστυνομίας, ο εκπρόσωπος της εφορίας, ένας συμβολαιογράφος, ο αρχιερατικός επίτροπος Θωμάς Χρυσικός, ο πρώην αρχιερατικός επίτροπος Θωμάς Συνοδινός, ο γνωστός Βρεσθένης Θεόκλητος Κουμαριανός, και δύο διάκονοι του Χριστόδουλου, όπως είχε ζητηθεί από την διαθήκη του.

Κρατηθείτε τώρα. Μόνο τα μικροαντικείμενα καθημερινής χρήσεως του δωματίου του, ξεπερνούσαν σε αξία το ένα εκατομμύριο ευρώ. Εκατοντάδες λευκά πουκάμισα, τα περισσότερα μεταξωτά. Εκατοντάδες μαύρα παντελόνια πανάκριβα. Εκατοντάδες ζεύγη παπουτσιών, όλα από τις δυο ακριβότερες φίρμες του κόσμου Sebago και Church’ s, απ’ αυτά που φορούν μόνο οι Άγγλοι πρίγκιπες. Ο Χριστόδουλος φορούσε μόνο τέτοια παπούτσια, που το κάθε ζεύγος τιμάται πάνω από 1.000 χίλια ευρώ. Να γιατί πολλοί λένε, ότι διάλεξαν λάθος επάγγελμα. Έπρεπε να είχαν γίνει δεσποτάδες. 

Πέρασε μια εβδομάδα που η Μελβούρνη άνοιξε, ας πούμε τις πόρτες της. και η περιοχή του Oakleigh μοιάζει σαν χαμένη πολιτεία. Τα περισσότερα μαγαζιά άδεια, και αυτά που λειτουργούν μάλλον υπολειτουργούν. Τα νέα που έρχονται δεν είναι καθόλου καλά. Εκτός από το τσιγάρο που απαγορεύτηκε, ακούγεται ότι η δημαρχία εξετάζει και την χρονική διάρκεια που θα μπορεί κάποιος να σταθμεύσει για να κάνει τις δουλειές του. 

Λένε ότι οι 2 ώρες που υπάρχουν τώρα, θα περιοριστούν σε μία, και οι 3 που υπάρχουν σε κάποιους χώρους στάθμευσης, θα γίνουν 2. Δηλαδή με την απλή λογική, αν κάποιος κατέβει – ανέβει στο Oakleigh, για να κάνει τα ψώνια του, πρέπει να τρέχει σαν τρελός, αν έχει παρκάρει στην μία ώρα. Αν μαζί με τα ψώνια του, θελήσει να πιεί και έναν καφέ για να ξεκουραστεί, και να πει και δυο κουβέντες με φίλους του, αυτό θα είναι απαγορευμένο. Ο χρόνος είναι χρήμα, πάντα βέβαια προς όφελος της τοπικής δημαρχίας. 

Μπορεί κάποια μαγαζιά στην περιοχή να είναι για πούλημα, λόγω βέβαια κορονωϊού, αλλά μαθαίνω ότι πρόκειται ν’ ανοίξουν τουλάχιστον 2 καινούργια, με εντελώς διαφορετικό στιλ, από τα ήδη υπάρχοντα. Μακάρι να δούμε επιτέλους κάτι διαφορετικό, από το σουβλάκι με γύρο και ντοματο – κρεμμύδια και μαρούλι που το βαρέθηκε πλέον ο κόσμος. Και το  

Ο φόνος είναι φόνος. Η στιγμή που αποφασίστηκε να χαρακτηρίζεται μέγα και ασυγχώρητο έγκλημα η αφαίρεση ζωής από άνθρωπο σε άνθρωπο, είναι το ιστορικό σημείο όπου ο άνθρωπος, άρχισε να γράφει τα πρώτα χιλιόμετρα προς τον πολιτισμό. Αναφέρομαι στον πιλότο που  δολοφόνησε την σύζυγο του, και μητέρα του παιδιού της. Κανονικά το σταματάς εδώ. Δεν πας παρακάτω.

Τώρα έχουν αρχίσει στην Ελλάδα, ΟΛΑ τα Μέσα Ενημέρωσης, να γράφουν και να λένε, ότι ο δράστης είχε κι άλλη ερωτική σχέση εκτός από την γυναίκα του.  Ο ίδιος ισχυρίζεται ότι δεν είχε άλλη σχέση. Δεν είχα κανένα άλλο νταραβέρι ερωτικό παράλληλα με το γάμο μου με την Καρολάιν. Την άλλη μέρα όμως, έσκασε μύτη μια παντρεμένη, που δήλωσε έτσι ψυχρά και χωρίς ενδοιασμούς, ότι ο πιλότος τα είχε μαζί της.  Και το προχώρησε ακόμη παραπέρα. Ήταν λάθος μου να κάνω σχέση μαζί του, ήθελε να χωρίσω από τον άντρα μου, και να ζήσουμε μαζί.

Και τι βλέπουμε όλη μέρα στα Ελληνικά κανάλια της Αυστραλίας; Το αν είχε άλλη ερωτική σχέση ο Μπάμπης ο πιλότος. Μάλιστα. Υποτίθεται ότι μιλάμε τώρα για σοβαρή δημοσιογραφία έτσι; Ρε δημοσιογράφε της κακιάς ώρας, τι ψάχνεις τώρα εσύ να βρεις; Ο άνθρωπος σκότωσε. ΣΚΟΤΩΣΕΕΕΕΕΕΕΕΕ. Αυτό είναι που έχει σημασία. Όλα τα άλλα είναι για να έχουμε να λέμε. Και να είμαστε εκτός της πραγματικής ουσίας του εγκλήματος.

Βέβαια οι νόμοι της Αυστραλίας είναι εντελώς διαφορετικοί. Έκανες ένα έγκλημα, και σταματάει το θέμα εκεί. Αφήνεις την αστυνομία και την δικαιοσύνη να κάνει την δουλειά της. Δεν δικάζεις με υποθέσεις και δικές σου αντιλήψεις για ένα έγκλημα. Βασικό θέμα τις τελευταίες ημέρες, είναι για το πόσα χρόνια θα φάει η κυρία βιτριολίστρια; Εδώ σε θέλω. Λέω για την κυρία που έριξε στο πρόσωπο, το φοβερό αυτό καυστικό υγρό σε μια άλλη γυναίκα. Και το πάω και αλλού. Η δράστιδα, απέδειξε με τη αχαρακτήριστη ενέργειά της. πως κάποια πράγματα δεν αλλάζουν στους αιώνες. Η λεγόμενη ερωτική αντιζηλία από κάποια άτομα εκφράζεται έτσι όπως την εκδήλωσε η βιτριολίστρια.

Λοιπόν; Αν ήσουν δικαστής ποια θα ήταν η ποινή σου στην κατηγορούμενη. Ανεξάρτητα από το σαματά που κάνουν τα ΜΜΕ τα οποία πραγματικά έχουν απογειώσει επικοινωνιακά αυτή την ιστορία. Σε ορίζω δικαστή, και επομένως απαιτώ να κρίνεις ψυχρά και όχι με τη σκέψη να ικανοποιήσεις το λαϊκό αίσθημα. Ένοχη βέβαια, η κυρία αλλά να ακούσω την ετυμηγορία.

Πληροφορώ λοιπόν τους πάντες, πως η κατηγορούμενη όπως έχουν τα πράγματα, δύσκολα να κάτσει στη φυλακή περισσότερο από τρία με 3,5 χρόνια. Τόση βαβούρα δηλαδή, για μια τόσο μικρή ποινή; Μάλιστα τόση λίγη. Θα έλεγα όμως και το άλλο. Είναι καλύτερα για την κατηγορούμενη να βρίσκεται μέσα στην φυλακή, παρά έξω απ’ αυτή. Γιατί έξω κυκλοφορούν και πολλοί τρελοί, που δεν θα το έχουν σε τίποτα, να τις κάνουν το ίδιο, ή, ακόμη πιο χειρότερα. Να τις ρίξουν δηλαδή πετρέλαιο και ένα σπίρτο αναμμένο, και να περπατάει σαν όρθια λαμπάδα. Τρελοί υπάρχουν. Επιμένω γι’ αυτό.

Τα μεγαλύτερα και τα περισσότερα μέχρι σήμερα ανεξιχνίαστα εγκλήματα στην Ελλάδα, που αφορούσαν μαφιόζους, εγκληματίες, και αρχινονούς, έγιναν όταν τα «θύματα» βγήκαν από τις φυλακές. Όσο βρισκόντουσαν μέσα ήταν βασιλιάδες. Με το που βγήκαν όμως από την φυλακή, το ρολόϊ της ζωής τους άρχισε να μετράει αντίστροφα.

Είναι κάποιες ειδήσεις που μόνες τους λειτουργούν ως σκέτο φροντιστήριο ζωής. Δίνουν το καλύτερο μάθημα. Κουκούτσι μυαλό να έχει κανείς αντιλαμβάνεται το ”μήνυμα” της είδησης, σαν κι αυτή από Ισπανία, όπου ποδοσφαιριστής βρήκε το θάνατο μέσα στη μπανιέρα του. Τι συνέβη; Ο άνθρωπος, άσχετο ποιο είναι το όνομα του και η ηλικία του, αν ήταν παντρεμένος και είχε παιδιά ή όχι, μπήκε μέσα στο νερό και είχε δίπλα του το κινητό τηλέφωνο. Η αποκάλυψη! Δηλαδή;

Κόσμος πολύς και αμέτρητος δεν κουνιέται χωρίς να κρατά το κινητό στα χέρια του. Αισθάνεται να κρατά και τον κόσμο όλο με το κινητό του. Τα πάντα όλα βρίσκονται στο συγκεκριμένο εργαλείο. Υπάρχει, όμως, και ζωή χωρίς το κινητό. Ο Ισπανός ποδοσφαιριστής έπαθε ηλεκτροπληξία και πήγε στον άλλον κόσμο. Δεν είναι ο πρώτος που σκοτώθηκε μ’ αυτό τον τρόπο. Το κινητό στο πλάι του φόρτιζε, έκανε αυτός μια απρόσεκτη κίνηση, το κινητό έπεσε στο νερό, και ο άνθρωπος δεν πρόλαβε να τελειώσει το μπάνιο του. Γυμνός πέρασε στο Άγνωστο.

================================================================================

23 – 10 – 2021

Φοβερά πράγματα συμβαίνουν δίπλα μας, και περνάνε απαρατήρητα. Τα περισσότερα τουλάχιστον απ’ αυτά. Ένα παλικάρι δικό μας, από πλούσια οικογένεια έχει φάει μέχρι τώρα, μισό εκατομμύριο δολάρια στην κόκα. Όχι στην κόκα κόλα, αλλά στην κοκαΐνη. Έτσι λένε όσοι τον ξέρουν από κοντά. Μάλιστα κυρίες και κύριοι. Μισό εκ, σε δολάρια λέω, έφαγε το παλληκάρι τα τρία τελευταία χρόνια, στην μαρμαρόσκονη.

Δικά του βέβαια τα λεφτά, και ότι θέλει τα κάνει. Εκεί κανένα πρόβλημα. Μιλάμε τώρα στην γλώσσα των κοκάκηδων. Αυτών που πίνουν την κόκα. Την αγγελόσκονη, όπως την αποκαλούν στα στέκια της διακίνησης. Την σκόνη των αγγέλων. Που σε κάνουν άγγελο με φτερά και πετάς και σπρηντάρεις σ’ άλλους κόσμους. Στης μαστούρας τους κόσμους.

Έτσι λοιπόν, και είσαι της αρχιεπισκοπής, δηλαδή του μεγάλου σωματείου, της μεγάλης σχολής που λένε της κοκαΐνης, θες μόνο για πάρτι σου, πάνω από πέντε τζε την ημέρα. Για υπολόγισέ τα τώρα και βάλτα κάτω. Από 200, μέχρι 300  δολάρια πωλείται η «καθαρή γραμμή» στο κάθε νταλαβέρι. Το κάθε γραμμάριο, για να το πω πιο αναλυτικά, δηλαδή. Το τζε βγαίνει από το G, το αρχικό του γραμμαρίου. Πίνει ο άλλος, σου λέει, τρία τζε, δηλαδή τρεις γραμμές. Τόσο θέλει, τόσο πληρώνει στο βαποράκι. Ο τύπος όμως, που λέγαμε, θέλει πάνω από πέντε γραμμές την ημέρα και τι γραμμές; Όχι του ενός δάκτυλου, αλλά υπερενισχυμένες σαν παλαμάρι.

Γι’ αυτό υπολογίζω, ότι ξηγήθηκε μέχρι τώρα, μισό εκ. δολάρια, τα τρία τελευταία χρόνια, που έμπλεξε με τις σκόνες. Γιατί αυτό θέλει. Όλη την ημέρα να είναι μαστούρης. Η καλύτερη του. Λιώμα. Αυτό γουστάρει. Αυτό πληρώνει. Τον αιθέρα. Με τον αιθέρα, το πρώτο πράμα, το άλφα διαλογής, έχει απαιτήσεις το παλληκάρι. Να του φύγουν τα προβλήματα. Να πάνε να πηδηχτούν όλοι οι άλλοι. Εμένα αφήστε με στον κόσμο μου. Και να του ανοίξει η διαύγεια. Να φτιαχτεί, ρε παιδί μου.

Και αν οι άλλοι δίπλα του σκοτώνονται, πλακώνονται στα μπινελίκια, ας τραβήξουν και μαχαίρια, αυτός στον κόσμο του. Αυτός να γελάει. Την βρίσκει, όπως την βρίσκει ο άλλος με το ποτό του. Μόνο βαστάτε Τούρκοι τ’ άλογα, να μην του φύγει η μαστούρα. Μην του έρθει η χαρμάνα. Γιατί κάποτε τα «έτοιμα λεφτά» τελειώνουν. Θα πεθάνει επί τόπου μετά από στέρηση. Φοβερά πράγματα. Απίστευτα. Δίπλα μας, και δίπλα σας όλα αυτά.

Έγινα μάρτυρας ενός διαλόγου μέσα στην εκκλησία. Αλήθεια, αναρωτήθηκε ένας πιτσιρικάς, σε κάποιον άλλον νεαρό, που βρέθηκαν για πρώτη φορά με το σχολείο τους στην Εκκλησία. Γιατί οι παπάδες ντύνονται γυναικεία; Το ράσο είναι μια ολόσωμη φούστα, όχι σακάκι και παντελόνι. Γιατί, λοιπόν, η ιερατική ενδυμασία να μοιάζει περισσότερο με γυναικεία. Δεν πρόλαβε να δώσει την κατάλληλη ερμηνεία στο συγκεκριμένο ζήτημα. Μήπως και το παπαδαριό δεν γνωρίζει τη σωστή απάντηση. Σιγά, που θα μας την έλεγε αν την γνώριζε.

Στην κυρία Ντόρα Μπακογιάννη παρουσιάστηκε καρκίνος, ευτυχώς σε πολύ αρχικό στάδιο κι αυτό δίνει βάσιμες ελπίδες στην καταπολέμηση του χτικιού. Μην υποτιμάμε όμως τον καρκίνο. Νικιέται, αλλά η ήττα του καρκίνου δεν πιστώνεται πάντα στον ασθενή. Ότι αυτός νίκησε. Στο παιχνίδι και σε μεγάλο βαθμό είναι και η επιστήμη. Και στην περίπτωση της κυρίας Μπακογιάνη, πολύ περισσότερο, γιατί είναι ένα όνομα πασίγνωστο και αξιοσέβαστο. Στο τελευταίο διάστημα που παρακολουθώ τα νέα, ακούστηκαν ευχές του τύπου είναι αγωνίστρια, είναι μαχήτρια, κ,λ,π. Καμιά αντίρρηση.

Αυτός που χάνει τη μάχη με τον καρκίνο, και την κάθε άλλη μοχθηρή αρρώστια που σε κάποιες φάσεις δεν παίζεται, συμβαίνει διότι ο αγώνας είναι άνισος. Δεν σημαίνει πως ο ασθενής είναι μοιρολάτρης, σήκωσε τα χέρια και παραδόθηκε ή τα περίμενε όλα από τον Θεό και τον άγιο Φανούριο. Μην υποτιμούμε τον καρκίνο στις θανατηφόρες μορφές του. Υπάρχουν και οι εκδηλώσεις της ασθένειας που αντιμετωπίζονται.

Στην αναμέτρηση, όμως, με τον καρκίνο, αυτός είναι που ορίζει την πορεία, την εξέλιξη της υγείας του, αλλά και το φινάλε. Όχι ο ασθενής. Πολύ σωστά λοιπόν παρατηρεί η 67χρονη σήμερα γιαγιά Ντόρα Μπακογιάννη πως πρέπει να μάθουμε να ζούμε με τον καρκίνο και να μην το βάζουμε κάτω. Να έχουμε το σθένος να συνεχίζουμε τη ζωή και να της δίνουμε ένα άλλο νόημα.

Αλφόνσο -Αλ- Καπόνε. Θρύλος στην Αμερική. Γκάγκστερ, αδιάφορο αυτό. Σημασία έχει ότι είναι ένα όνομα αξέχαστο και μοναδικό στον τομέα του. Ιταλικής καταγωγής βέβαια, ο οποίος γεννήθηκε Ιανουάριο του 1899 και πέθανε Ιανουάριο του 1947. Ήταν μόλις 48 ετών, όταν τον γάζωσαν με σφαίρες. 

Έγινε πριν κάποιες μέρες, μια δημοπρασία προσωπικών αντικειμένων του αρχιεγκληματία Αλ Καπόνε,  Το όνομα του, δηλαδή, ο θρύλος του πουλάει ακόμα και σήμερα. Όλη περιουσία του Αλ Καπόνε είναι κληρονομιά στη νεαρότερη εγγονή του, η οποία χοντροκονόμησε. Πόσα; Τόσα όσα αν αφαιρέσεις από το ποσό των τριών εκατομμυρίων δολαρίων (!!!) λεμονάδες, πορτοκαλάδες, λοιπά έξοδα και τα κερατιάτικα που νόμιμα πήραν οι διοργανωτές της δημοπρασίας.

Συνολικά εκτέθηκαν 174 πράγματα και πραγματάκια του μεγάλου Άλ Καπόνε.Ένα πιστόλι πουλήθηκε 860.000 δολάρια. Πόσο να κάνει καινούργιο; Ναι, αλλά αυτός που το απέκτησε έχει να λέει πως δεν είναι όποιο και όποιο σιδερικό… Του Αλ Καπόνε ήταν. Και που ξέρεις; Ίσως το χτύπησε στη δημοπρασία, το χρυσοπλήρωσε για να κονομήσει. Δηλαδή; Να το μεταπουλήσει. Όλα γίνονται στον κόσμο του χρήματος. Το αγόρασε 860 χιλιάρικα, γιατί αύριο μεθαύριο, να μην το πουλήσει 2 εκατομμύρια; Γιατί όχι ξαναρωτάω; Στη φώτο το πιστόλι του Αλ Καπόνε που αποκτήθηκε με 860 χιλιάρικα Αμερικάνικα δολάρια. 

Μαθαίνω ότι τουλάχιστον 2 μαγαζιά στην περιοχή του Oakleigh, βάζουν λουκέτο από την Δευτέρα 25 Οκτωβρίου, επειδή οι ιδιοκτήτες τους  αρνούνται να εμβολιαστούν εναντίον του Κορονωϊού. Δικαίωμα του  καθενός να ελέγχει το σώμα του, τι θέλει και τι δεν θέλει. Έλα όμως που και ο κόσμος θέλει να έχει μια σιγουριά, όταν πηγαίνει είτε για φαγητό, είτε για έναν καφέ. Πραγματικά έχουμε μπλέξει με τον ιό, και να δούμε πως θα ξεμπλέξουμε. Αν τελικά το καταφέρουμε και ξεμπλέξουμε. 

Δύο τραγικά περιστατικά έγιναν στην Ελληνική μας παροικία τις τελευταίες ημέρες. Πιο συγκεκριμένα, μια γυναίκα που βρισκόταν σε γηροκομείο, μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο νοσοκομείο για μια ακτινογραφία επειδή είχε πέσει κάτω. Όπως είπαν οι δικοί της άνθρωποι, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο περισσότερο για προληπτικούς λόγους. Επειδή στο νοσοκομείο υπήρχε πολύ κίνηση, οι υπεύθυνοι του νοσοκομείου, αποφάσισαν να την κρατήσουν μέσα το βράδυ, και το επόμενο πρωϊνό θα προχωρούσαν στην ακτινογραφία. 

Το ίδιο βράδυ, η γυναίκα σηκώθηκε ξημερώματα από το κρεββάτι της, για να πάει στην τουαλέτα. Μέσα στην τουαλέτα, έχασε την ισορροπία της, και έπεσε κάτω. Την βρήκαν το πρωί οι νοσοκόμες με σπασμένο τον λαιμό της. Την έβαλαν στο χειρουργείο για να δουν τι μπορούσαν να κάνουν, αλλά οι γιατροί αποφάσισαν, ότι δεν υπήρχε θεραπεία, και της έβαλαν έναν νάρθηκα για να της κρατάει το χέρι σε μια σταθερή θέση. Οι πόνοι όπως έμαθα από συγγενικό της πρόσωπο, ήταν αφόρητοι. Μεγάλωσαν τις δόσεις της μορφίνης και μέσα σε 3 μέρες η γυναίκα πέθανε.

Μια άλλη περίπτωση που μου έγινε γνωστή, ήταν και η περίπτωση μια άλλης Ελληνίδας, που μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, με ναυτίες και εμετούς. Αποφασίστηκε να την κρατήσουν μέσα για περισσότερες εξετάσεις. Η γυναίκα διαγνώστηκε με καρκίνο στον εγκέφαλο. Δεν είχε πολύ χρόνο ζωής μπροστά της. Όταν οι δικοί της πήγαν να την δουν στο νοσοκομείο, διεπίστωσαν, ότι δεν είχε ούτε τα χρυσαφικά που φόραγε πάντα επάνω της, ούτε μια χρυσή καδένα με έναν σταυρό, καθώς επίσης την βέρα της , ένα δακτυλίδι και το ρολόϊ της.

Οι συγγενείς υπέθεσαν, ότι της τα είχαν κρατήσει για προληπτικούς λόγους. Όταν όμως ρώτησαν γι’ αυτά, κανένας δεν ήξερε τίποτα. Η γυναίκα μετά από λίγες ημέρες πέθανε, και την ίδια στιγμή τα χρυσαφικά της δεν βρέθηκαν ποτέ. Λυπηρό πολύ, και ταυτόχρονα προβληματικό, αν κάποιοι τα αφαίρεσαν με μια δικαιολογία και στην συνέχεια τα «εξαφάνισαν»….

Κυρία, παντρεμένη, και ταυτόχρονα πολύ ερωτευμένη, όχι πάντως με τον άντρα της, ξοδεύει απίστευτα ποσά σχεδόν καθημερινά για τον εαυτό της. Παρόλο ότι πριν λίγο διάστημα, έγινε και γιαγιά, εντούτοις δεν αποφεύγει τις αταξίες, με αποτέλεσμα να έχουν αρχίσει πολλοί ψίθυροι στην οικογένεια και όχι μόνο. Τυχερός βέβαια ο «εραστής» που αν και σχεδόν νεοφερμένος περνάει ζωή και κότα με την κυρία, που τον χαρτζιλικώνει καθημερινά. Και αυτός βέβαια φροντίζει πάντα, να της αγοράζει δωράκια, με τα… δικά της λεφτά. Κάτι είναι και αυτό.

Θα έλεγα ότι είναι μια συνηθισμένη ιστορία, από τις καθημερινές που συμβαίνουν δίπλα μας. Έλα όμως που τα πράγματα έχουν ξεφύγει και τώρα ακούγεται, ότι η κυρία θέλει να φύγει από το σπίτι της και να πάει να μείνει με τον εραστή της, σε άγνωστες πολιτείες. Μάλλον θα έχουμε και συνέχεια στην υπόθεση.

Και για να ηρεμίσουμε και λίγο, με όλα όσα συμβαίνουν δίπλα μας, υπάρχει και μια καλή είδηση. Δύο αδέρφια, από τα γνωστότερα της παροικίας μας, και επιχειρηματίες ταυτόχρονα, αποφάσισαν να δώσουν τόπο στην οργή, και να ξεχάσουν τα περασμένα. Η κόντρα τους, είχε φτάσει στα δικαστήρια, οι οικογένειες δεν μιλιόντουσαν αλλά τελικά βρέθηκε η χρυσή τομή, και ησύχασαν όλοι. Και ο λόγος της αντιπαλότητας, κάποια ξεχασμένα… χωράφια στην Ελλάδα, και μια κασετίνα, με χρυσές λίρες που είχε βρεθεί στα χέρια του ενός, και την διεκδικούσαν και μερικοί άλλοι. Τέλος καλό, όλα καλά. Καλό Σαββατοκύριακο.

================================================================================

18 – 10 – 2021

Έχουμε χάσει φίλοι μου τ’ αυγά και τα καλάθια. Περπατάμε στους δρόμους της Μελβούρνης και παραμιλάμε. Μας χαιρετάει κάποιος και προσπαθούμε να καταλάβουμε χρησιμοποιώντας μαντικές ικανότητες, για να καταλάβουμε ποιος ήταν τέλος πάντων αυτός που μας χαιρέτησε. Και όλα αυτά, εξ’ αιτίας του Κορονωϊού.

Όσοι βέβαια πίστευαν ότι μπόρα είναι και θα περάσει, μάλλον έχουν διαψευστεί, αφού βλέπουν πλέον ότι η μπάλα έχει χαθεί, και μαζί μ’ αυτή και εκατομμύρια αθώες ψυχές, που έφυγαν από δίπλα μας, χωρίς ποτέ να καταλάβουν το γιατί. Τελικά η μπόρα δεν ξεπεράστηκε και συνεχίζεται με χιλιάδες κρούσματα καθημερινά. Εντός και εκτός Αυστραλίας.

Τα είχαμε χύμα, μας τα έστειλε η δημαρχία του Oakleigh και τσουβαλάτα. Ξεκίνησε και επίσημα πλέον η απαγόρευση του τσιγάρου στο κεντρικότερο σημείο της περιοχής, και ο κόσμος για άλλη μια φορά διχάστηκε. Καπνίζοντες και μη καπνίζοντες σε μια μάχη χωρίς τέλος. Κάποιοι ξήλωσαν τις ταμπέλες, κάποιοι άλλοι τις έβαψαν μαύρες, και κάποιοι άλλοι ζητούν τα κεφάλια της δημαρχίας στο… πιάτο.

Μια κυρία, από τις πολύ γνωστές και από τις πολύ ‘‘έξαλλες‘‘ της παροικίας μας, γενικά μιλάμε τώρα, αποφάσισε τώρα στα άντα φεύγα της, να γκομενιάσει με νεαρό άντρα που ήρθε πρόσφατα από την Ελλάδα. Αιτία όπως λένε οι κακές γλώσσες στο Oakleigh, ήταν μια άλλη νεαρή γυναίκα, που είχε ξελογιάσει τον δικό της…. άντρα. Μάταια ο άντρας της προσπαθούσε να της αλλάξει σχέδια, αφού η κυρία ήταν αποφασισμένη για όλα: Ακόμη και να φύγει με τον εραστή της σε άγνωστα μέρη ή, ακόμη και σε άγνωστες πολιτείες. Είναι αυτό που λέμε, γεροντοκαψούρα αγάπη μου.

Και ενώ ακόμη μέχρι στιγμής, που γράφονται αυτές οι γραμμές, τα ταξίδια στην Ελλάδα από και προς, και όχι μόνο φυσικά, έχουν μπει στην αναμονή, κάποιοι γνωστοί συμπάροικοι, που έφυγαν υποτίθεται για μπίζνες, περνάνε ζωή και κότα με την γκόμενα. Έλα όμως που κάποια σύζυγος έμαθε από συγγενικό της πρόσωπο στην Ελλάδα, πως ο άντρας της καλοπερνάει και μάλιστα με πανέμορφη νεαρή συντροφιά.

Θέλω να είμαι από μια καλή μεριά στο αεροδρόμιο, όταν η κυρία με τα παιδιά της, θα τρέξει να υποδεχτεί τον άντρα της με λουλούδια, που θα του τα πετάει μόλις κάνει την εμφάνισή του στην έξοδο του αεροδρομίου, και μάλιστα χωρίς να τα βγάλει από τα… γλαστράκια. Η εκδίκηση σε όλο της το μεγαλείο.

Η υποχρεωτική κλεισούρα στην παροικία μας, εξ’ αιτίας του Κορονωϊού, άφησε πολλές άσχημες πληγές, σε αρκετές οικογένειες. Πληροφορήθηκα, ότι τουλάχιστον 5 νεαρά παιδιά, έδωσαν τέλος στην ζωή τους, ενώ πολλά ζευγάρια χώρισαν, επειδή δεν άντεχαν αυτή την κατάσταση. Μάλιστα ένας από τους αυτόχειρες, που τον παράτησε η γυναίκα του και έφυγε «μάλλον με κάποιον άλλον», δεν το άντεξε, πήγε στο σπίτι των γονιών του και έδωσε τέλος στην ζωή του, με την καραμπίνα που φύλαγε ο πατέρας του μέσα στην ντουλάπα. Παιχνίδια της μοίρας.

Λένε ότι όσο γερνάει ο άνθρωπος αρχίζει και το χάνει. Προσωπικά δεν έχω καμιά αμφιβολία γι’ αυτό, αφού βλέπω καθημερινά στους δρόμους που συχνάζει ο Ελληνισμός, του κόσμου τα παράξενα. 70άρης επιχειρηματίας, βάφει τα μαλλιά του κατάμαυρα, για να δείχνει πιο νέος. Έτσι τουλάχιστον λέει στους δικούς του.

Κάποιος άλλος τρέχει σε γυμναστήρια, που συχνάζουν και αρκετές πιτσιρίκες, για να κάνει βάρη, με την ελπίδα να «τσιμπήσει» κάποια απ’ αυτές, που η μεγαλύτερη θα μπορούσε να ήταν και εγγονή του. Φαίνεται όμως ότι πολύ λίγο τον νοιάζει, όταν οι περισσότεροι μέσα στο γυμναστήριο γελάνε μαζί του, αφού έχουν καταλάβει, τον λόγο των επισκέψεων στο γυμναστήριο.

Πασίγνωστο ζευγάρι της παροικίας μας χώρισαν πλέον τα τσανάκια τους και τράβηξαν ξεχωριστούς δρόμους. Η κυρία στην Ελλάδα, και ο κύριος στην Μελβούρνη. Βέβαια οι κακές γλώσσες λένε, ότι και οι δυο ήθελαν να χωρίσουν,, αφού είχαν γνωρίσει καινούργια άτομα στην ζωή τους. Τουλάχιστον χώρισαν, χωρίς πολλοί να το πάρουν είδηση, εκτός βέβαια από τον πολύ κλειστό οικογενειακό τους κύκλο.

Κάποιες ειδήσεις που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, πραγματικά σε προβληματίζουν. Έτσι πριν από λίγες ημέρες μια νεαρή μητέρα της παροικίας μας, και πολύ γνωστή στον κύκλο της, διαγνώστηκε με καρκίνο στο στήθος. Η κοπέλα έχει ήδη ξεκινήσει θεραπείες, και όλοι ελπίζουν για ταχεία ανάρρωση. Γεγονός όμως είναι, ότι 3 στους κάθε 5 θανάτους, σχετίζεται είτε με τον καρκίνο, είτε με κάποια παραπλήσια μορφή του καρκίνου.

Πολλές φορές έχω γίνει μάρτυρας τροχαίων ατυχημάτων, και μάλιστα πολλές φορές και θανατηφόρων. Δεν είναι και λίγες οι φορές, που έχω έρθει αντιμέτωπος με θλιβερές εικόνες, από το θέαμα που αντικρύζω. Το γράφω αυτό το σχόλιο, για έναν και μοναδικό λόγο Τι συναντούν καθημερινά μπροστά τους, άτομα που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή, για να προσφέρουν βοήθεια σε κάποιους άλλους.

Και αναφέρομαι πρώτα – πρώτα στους αστυνομικούς. Είναι οι πρώτοι που φτάνουν σε έναν τόπο δυστυχήματος, προσπαθώντας να προσφέρουν, όποια δυνατή βοήθεια. Είναι οι τραυματιοφορείς, που αντικρίζουν φοβερές εικόνες, μόλις έρθουν σε επαφή με κάποιο τραγικό δυστύχημα. Άτομα σκοτωμένα, άτομα με κομμένα χέρια και πόδια. Άτομα που «πνίγονται», μέσα στο ίδιο τους το αίμα, και πολλές άλλες περιπτώσεις. Πυροσβέστες, γιατροί, ιατροδικαστές, ακόμα και οι νεκροθάφτες, έρχονται σε επαφή με μια θλιβερή καθημερινή πραγματικότητα.

Μακάρι να μπορούσαμε όλοι εμείς που καθόμαστε σε έναν καναπέ, και κρίνουμε όλους τους άλλους εκτός από τους εαυτούς μας, να είχαμε μόνο μια ιδέα, το τι συναντούν πολλοί συνάνθρωποί μας στους δρόμους της Αυστραλίας. Έχω την εντύπωση, ότι ο κόσμος θα ήταν πολύ καλύτερος, αν όλοι αυτοί που κρίνουν μόνο τους άλλους, μπορούσαν να βρεθούν κάποια στιγμή στην θέση όλων αυτών που κατηγορούν. Έστω και μια φορά να βρεθούν στην θέση τους.

==============================================================================

13/10/2021

ΤΟ ΠΟΥΡΝΑΡΙ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ ΤΗΣ ΠΥΡΚΑΓΙΑΣ

Βλέπεις τα νέα από την Ελλάδα στην τηλεόραση και μαυρίζει η ψυχή σου. Αντικρύζεις το βουνό και σε πλακώνει η μαυρίλα του απ’ άκρη σ’ άκρη. Σου θυμίζει το πέρασμα την φωτιάς, της αληθινής κόλασης. Που χωρίς αντίσταση τσάκισε κάθε πράσινο που συναντούσε στο διάβα της. Θεά η φύση, θεά και η φωτιά και μοιάζει θεϊκό το συναπάντημα τους. Μέγα παραμύθι αυτό που στολίζουν τη μυθολογία, ότι οι θεοί ερωτεύονται και από την καψούρα τους συμπεριφέρονται όπως οι άνθρωποι…

Δεν υπάρχει έρωτας στον θεό. Μόνο θυμός και καταστροφή. Της πλάκας είναι ο ο θεός αν δεν έχει εξουσία ζωής και θανάτου, και δεν την επιδεικνύει με την πρώτη αφορμή. Έβλεπα την εθνική οδό Αθηνών – Λαμίας και τρόμαξα με το θέαμα. Απίστευτες καταστάσεις. Ούτε ένα δέντρο, ούτε ένα δεντράκι. Και ούτε δείγμα από πράσινο. Ένας, δυο, τρεις λόφοι στη σειρά πυρόπληκτοι. Τι πρόκειται να συμβεί αν βρέξει. Αν ανοίξουν οι ουρανοί, όχι τίποτα ψιλόβροχα. Θα πλημμυρίσει ο ντουνιάς.

Οι μοναδικές ελπίδες βρίσκονται στους θάμνους. Στα πουρνάρια εκείνα που είναι σκληροτράχηλα, με ρίζες χωμένες βαθιά στη γη, και δεν τα πιάνει το μάτι σου. Μάλιστα, κύριε. Τα πουρνάρια, αυτό το τεράστιο δώρο που έχει χαριστεί στη Μεσόγειο, θα κρατήσει το χώμα. Και θα το προστατεύσει από τη διάβρωση. Το πουρνάρι είναι ο φύλακας άγγελος της γης. Και ξαναζωντανεύει πάλι, μετά την πυρκαγιά. Μακάρι να μην γίνει τίποτα. Αλλά πλησιάζει ο χειμώνας στην Ελλάδα, και οι νεροποντές είναι μια καθημερινή υπόθεση.

Facebook
Twitter

09 – 10 – 2021

ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ

Καλή και άγια η απαραίτητη κατασκοπία. Καλή και άγια η ενίσχυση της άμυνας με σύγχρονα όπλα, παπόρια και αεροπλάνα. Δεν υποτιμάμε, όμως, ποτέ και σε καμιά περίπτωση την αξία της επικοινωνίας. Συγκεκριμένα την ανάδειξη με σωστό τρόπο κάθε αρνητικού στοιχείου που αφορά τον εχθρό.

Ο εχθρός είναι η Τουρκία. Με Ερντογάν στα πράγματα ή όχι. Μέχρι να στερέψει η πρώτη θάλασσα του πλανήτη, λέω για το Αιγαίο, τι άλλο, η Τουρκία θα απειλεί την Ελλάδα. Αυτό δεν αλλάζει.

Ο αρχηγός της αντιπολίτευσης στην Τουρκία μέσα στη Βουλή είπε προχθές μια πολύ βαρειά κουβέντα. Σχετικά με τη γνωστή άγνωστη πληροφορία της ασθένειας του Ερντογάν. Όλοι το ξέρουν, κανένας δεν ξέρει από τι ακριβώς πάσχει, ποιο είναι το σοβαρό πρόβλημα υγείας του σουλτάνου.Θέλουμε να γνωρίζουμε υπεύθυνα τι ακριβώς συμβαίνει για την υγεία σου, και αυτό θα μας το πει ανεξάρτητος φορέας ιατρικός, όχι εσύ, όχι δικοί σου γιατροί.

Αυτά είπε ο Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, μάλιστα χαρακτήρισε το θέμα ως ”ζήτημα εθνικής ασφαλείας”. Τι σημαίνει αυτό; Ότι δεν μπορούμε να κουνάμε την ουρά μας αν ο αρχηγός του κράτους είναι άρρωστος.

======================================

30 / 09 / 2021

ΑΝΩΜΑΛΙΕΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Τελικά το ράσο θα μας τρελάνει. Έχει βρωμίσει η πιάτσα, ότι κληρικός «Από Σύδνεϋ μεριά» έκλεβε λεφτά των πιστών, για να καλοπερνάει η παντρεμένη γκόμενα που είχε. Που είναι το πρόβλημα; Πουθενά. Δεν υπάρχει κανένα απολύτως πρόβλημα. Συνεχίζω όμως.

Μου έστειλαν κάποιες φωτογραφίες της γκόμενας που το χρυσαφικό σε ζαλίζει, και μόνο που το βλέπεις. Υποθέτω ότι κάποια στιγμή πήρε χαμπάρι ο σύζυγος τι έπαιζε όταν δεν έπαιζε αυτός με την γυναίκα του, και την έδιωξε. Επειδή η υπόθεση αυτή έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, από πολλές πλευρές το “Greek Flash News” θα σας κρατάει ενήμερους για ένα και μοναδικό λόγο.

Ο συγκεκριμένος που σύντομα θα σας αποκαλύψουμε ονόματα και διευθύνσεις έχει τινάξει σπίτια στον αέρα. Προς το παρόν είναι φυλακή, γιατί εκτός όλων των άλλων έχει καταχραστεί και χρήματα της Εκκλησίας που έκλεβε και που θα έπρεπε να παρέδιδε στην προϊσταμένη του αρχή. Είπαμε ότι είναι στο μπουντρούμι μέχρι την δίκη του. Πάμε παρακάτω. Το σκηνικό σε δικαστήριο της Μελβούρνης, πριν από κάποιο χρονικό διάστημα. Κληρικός «Έλληνας» ομολογεί σεξουαλική επίθεση σε ανήλικο κορίτσι. Δεν έχει σημασία που και πως.

Από κάποιες άλλες πληροφορίες, η αστυνομία μαθαίνει ότι ο σημερινός κληρικός, όταν ήταν 18άρης, είχε ασελγήσει στην Ελλάδα στον 10χρονο ξάδελφό του, και γι’ αυτό την κοπάνησε και ήρθε Αυστραλία – Μελβούρνη. Δεν έχει καμιά σημασία ποιος είναι ο άνθρωπος της επίθεσης, και ποιος το θύμα. Άλλο είναι το θέμα μας, και γι’ αυτό αποφεύγω να αναφέρω ονόματα. Αυτός ο ξάδελφος ο άνθρωπος θύμα της σεξουαλικής επίθεσης στην Ελλάδα, μας πληροφορεί σήμερα, ότι ο δράστης έγινε στην συνέχεια παπάς. Και μάλιστα κάποια στιγμή, πριν βρεθεί στο δικαστήριο, ήταν και εξομολόγος.

Καθόλου περίεργο! Αυτό είναι το έγκυρο σχόλιο. Καμιά έκπληξη να καταλήξει ιερέας ο νέος των 18χρόνων που ικανοποιούσε τις σεξουαλικές του ορμές σε αγόρι δέκα χρονών. Αυτό λες αν ζεις στον κόσμο της πραγματικότητας. Καμιά έκπληξη.Διαβάζεις στα ΜΜΕ την εξομολόγηση του ανθρώπου και θυμώνεις. Τονίζουν την… έκπληξη τους γιατί ο κάποτε 18χρονος έγινε παπάς. Τι λέτε, μωρέ! Ο λεβέντης έκανε αυτό που έχουν κάνει αμέτρητοι άλλοι, με σεξουαλική συμπεριφορά προβληματική: Κρύφθηκε στο ράσο. Σ’ όλους τους αιώνες και σ’ όλες τις θρησκείες η ιεροσύνη θεωρείται η ιδεώδης κρυψώνα, όχι μόνο του ομοφυλόφιλου, αλλά και του δειλού, του καταπιεσμένου σεξουαλικά, να εκφραστεί ανθρώπινα, ισορροπημένα στο ίδιο ή το άλλο φύλο.

Έγινα κατανοητός το τι κυκλοφορεί κάτω από το ράσο; Όπως σας υποσχέθηκα, σύντομα θα έχουμε πολλά να πούμε, αλλά περιμένουμε πρώτα την απόφαση του δικαστηρίου και θα τα ξαναπούμε, πολύ σύντομα.

==================================================================

29 / 09 / 2021

ΑΦΗΣΤΕ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΤΗΝ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ!

Φρέσκο. Έσκασε το ηφαίστειο στην Ισπανία (φώτο) και τρέξανε κάποιοι να βγάλουν φωτογραφία. Όχι, τους λένε οι μπάτσοι, στοπ, δεν περνάτε, είναι επικίνδυνο. Με ποιο δικαίωμα η αστυνομία και με ποιανού φασίστα δόθηκε η εντολή να μην πλησιάσουν όσοι ήθελαν να τραβήξουν μια σέλφυ με το κινητό; Να το ξεκαθαρίσουμε. Γιατί δεν είναι δίκαιο ο λογικός άνθρωπος να πληρώνει την ηλιθιότητα του αλλουνού. Θέλει ο άλλος να ρισκάρει. Δεν γουστάρει μέτρα περιοριστικά, απαγορευτικά. Γιατί τον πάνε κόντρα; Κι αν χρειαστεί να τον μεταφέρουν στο νοσοκομείο τον… αντιστασιακό, τον επαναστάτη, να τον αφήσουν εκεί που ο ίδιος πήγε! Τον ειδοποιείς. Φτάνει, κύριε κράτος, κυρία κοινωνία, έκανες το καθήκον σου. Δεν χρειάζεται να τον εμποδίζεις! Άστον να φάει το κεφάλι του. Φουρτουνιασμένη η θάλασσα και βγαίνει με το φουσκωτό να κάνει τη βόλτα του, να πάει να ψαρέψει. Άλλος ανεβαίνει σε κορυφές βουνών και χάνεται. Γιατί να ξοδεύεται το κράτος, να τρέχουν ελικόπτερα και πυροσβεστικά να σώσουν τον ανεγκέφαλο μέσα σε χαράδρες, άλλους που είδαν χιόνι και τράβηξαν να… δροσιστούν.

=================================================================

27 – 09 – 2021

ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΣΩΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ…

Κάθε μέρα που περνάει, όλο και κάποια καινούργια ανάμνηση έρχεται στο μυαλό μου. Θυμάμαι την δεκαετία προς τα τέλη του 60, όταν η παλιοπαρέα είχε αποφασίσει μετά από το τέλος της σχολικής περιόδου, να πάμε μια τριήμερη εκδρομή στην Ύδρα. Για μένα η Ύδρα, ήταν, είναι, και θα είναι, ένα από τα ωραιότερα νησιά της Ελλάδας, αν όχι το ωραιότερο. Κάποια άλλη στιγμή θα την απλώσω στο χαρτί. Το πρώτο βράδυ λοιπόν, είχαμε κάνει τέτοιο μεθύσι, στην ταβέρνα που πήγαμε για φαγητό, που όταν φεύγαμε, από την παραλία, δεν ξέραμε που βρισκόμαστε. Ρωτάγαμε τους περαστικούς, αν ήξεραν πως μας… λέγανε.

Η χειρότερη ηλικία φίλες και φίλοι, είναι από 16 μέχρι 26 χρονών. Μέχρι ν’ αρχίσεις να καταλαβαίνεις δηλαδή, ότι η ζωή έχει και άλλες ομορφιές. Εμείς από πιτσιρικάδες, και λέω εμείς, εννοώ την παιδική μου παρέα, που με την πρώτη ευκαιρία κατεβάζαμε το 12άρι Ούζο σαν λεμονάδα. Ήταν το αγαπημένο μας ποτό. Στα πάρτι βέβαια πίναμε το ποτό της τότε εποχής: Το Βερμούτ. Αλλά τι κέφι να κάνεις, με ένα ποτό που ήταν μόνο για να λες ότι έπινες κάτι. Σήμερα οι νέοι δεν ξέρουν γιατί ζουν. Περαστικοί είναι από την ζωή οι περισσότεροι. Παίρνουν την παραμύθα τους την «ηρωίνη» κι έχουν ένα συναίσθημα κυριαρχίας, ότι είναι υπεράνω όλων. Πάνω από κάθε τι. Και δεν έχουν ανάγκη κανέναν, και δεν τους λείπει και τίποτα. Τι να λέμε τώρα.

Και εκείνα τα χρόνια υπήρχαν ναρκωτικά, αλλά οι περισσότεροι δεν τα πλησιάζαμε. Σήμερα το 90% της νεολαίας, θα τα δοκιμάσει όλα. Να, γιατί η ηρωίνη είναι αντικοινωνικό ναρκωτικό. Το πιο επικίνδυνο αντικοινωνικό ποτό.Μόνον έκπληξη τουλάχιστον σε μένα, δεν μου προκαλούν ειδήσεις, όπως πρόσφατα που διάβασα, ότι η διάσημη ηθοποιός Αντζελίνα Τζολύ στο παρελθόν τρυπιότανε. Οι φωτογραφίες της τον καιρό που ήθελε τις δόσεις της, ήταν η καλύτερη δυσφήμηση για τους υποψήφιους ηρωινομανείς. Δεν γίνεται διαφορετικά. Όταν φθάσεις τόσο ψηλά, και μάλιστα τόσο γρήγορα, όσο η Αντζελίνα Τζολύ, είναι μάλλον απίθανο να μην αναζητήσεις τις ισορροπίες σου με την ηρωίνη. Λευκός θάνατος. Το ξέρεις. Δύσκολα να αντισταθείς, όμως. Μην το αναλύσουμε τώρα.

Γράφω κάποια κομμάτια, με την ελπίδα, ότι ίσως μια μέρα, γλιτώσουν κάποια άτομα έστω και την τελευταία στιγμή, από την μάστιγα των ναρκωτικών. Ναρκωτικά και ταχύτητα, είναι ο βασικότερος λόγος των θανάτων στην Αυστραλία. Ότι χειρότερο όμως είναι να πέσεις στην πρέζα. Στην ηρωίνη, που είναι αποκλειστικό ναρκωτικό. Που σε θέλει απόλυτα δικό της. Είναι η πιο απαιτητική γκόμενα. Δεν σου επιτρέπει τίποτα άλλο παρά να σ’ έχει δικό της. Ούτε σεξ δεν σ’ αφήνει να κάνεις .Όταν γράφτηκαν τα ιερά βιβλία, δεν υπήρχαν πρέζες. Γράφτηκαν λοιπόν σε μια λάθος εποχή. Σήμερα όσα βιβλία γράφτηκαν πριν από 2.000 χρόνια είναι άχρηστα. Τι λέει η θρησκεία; Η κάθε θρησκεία; Έλα στο θείο, στον Θεό δηλαδή, για να σωθείς. Αυτό λένε όλες οι θρησκείες. Και γιατί όλες λένε το ίδιο πράμα; Επειδή όλοι οι άνθρωποι, σε κάθε μέρος της γης. και σε κάθε εποχή, αυτό θέλουν να ακούσουν. Να το ακούσουν, όχι όμως και να το δεχτούν.

Θέλουν να σωθούν οι άνθρωποι, αλλά δεν μπορούν. Αν μπορούσαν θα είχαν σωθεί πριν από πολλούς αιώνες. Η θρησκεία, άλλωστε, δεν είναι κάτι καινούργιο, χθεσινό και παλιό. Παμπάλαιο είναι. Κι όμως παρά την αλήθεια της θρησκείας, σε πείσμα της θείας διδασκαλίας της, ο άνθρωπος δεν σώζεται. Προσπαθούν οι θρησκείες στους αιώνες των αιώνων να σώσουν τον άνθρωπο, αλλά δεν τα καταφέρνουν. Και δεν ισχύει να πει κανείς ότι ο άνθρωπος δεν θέλει. Μωρέ θέλει και παραθέλει. Δεν μπορεί, όμως! Το είπαμε. Τι άλλο να κάνει η θρησκεία για να σώσει οριστικά και αμετάκλητα τον άνθρωπο; Για να είναι κοντά στον άνθρωπο η θρησκεία, λες και δεν κηρύσσει το λόγο του Θεού, αλλά παρλάρει από το μπαλκόνι σαν ένας απατεώνας αρχηγός κόμματος, σήμερα τα λέει έτσι, αύριο γιουβέτσι.

Είναι δυνατόν ο Θεός σήμερα να θέλει άλλα από εκείνα που απαιτούσε από τους πιστούς πριν 50 και εκατό χρόνια; Όχι απλά άλλα, ακριβώς τα αντίθετα είναι το σωστό. Να καταδικάζεται π.χ. η ομοφυλοφιλία μέχρι πριν από λίγα χρόνια, και σήμερα να θεωρείται θρησκευτικά… νόμιμη. Καλά ρε, πλάκα μας κάνουν; Να απαγορεύεται η άμβλωση πριν μια δεκαετία, και σήμερα να το παίρνουν πίσω κι αυτό. Όχι, δεν κάνουν καμιά πλάκα. Η θρησκεία προσπαθεί να είναι κοντά στον άνθρωπο και γι’ αυτό ”προσαρμόζει” τα παραμύθια της. Άσε το άλλο, τον ”εκσυγχρονισμό” της εκκλησίας, πάλι για τον ίδιο σκοπό, δηλαδή μην χάσει την επαφή της με τους πιστούς. ”Διαφορετικές” θρησκείες που πιστεύουν στον… ίδιο, τον μοναδικό Θεό, αλλά στο όνομα του μεγαλοδύναμου λένε διαφορετικά πράγματα. Γιατί; Είπαμε. Δεν είπαμε; Για να πάνε πάσο τον άνθρωπο. Ο οποίος δεν σώνεται με τίποτα. Οπότε ένα από τα δυο συμβαίνει:- Ή οι θρησκείες είναι ανίκανες στην αποστολή που έχουν αναλάβει.- Ή ο Θεός δεν θέλει τη σωτηρία του ανθρώπου. Τέρμα και όποιος το κατάλαβε το κατάλαβε.

==================================================================

25 – 09 – 2021

ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΠΑΣ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ ΧΩΡΙΣ ΟΠΛΟ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ

Τίποτα δεν ξέρουμε. Ξέρουμε ΡΩΤΑΩ. Μόνο ότι μας λένε. Όσα μας λένε και όπως μας τα λένε. Και επειδή δεν λείπει ποτέ η αμφισβήτηση ότι κάποιος – κάποιοι μας δουλεύουν, τρυπώνει στο κόλπο και η συνωμοσία. Οι θεωρίες συνωμοσίας. Οι πιο κουφές, οι πιο απίθανες, οι πιο αστήρικτες. Η κουβέντα βέβαια για τον κορονοϊό. Το Νο 1 ζήτημα «και πρόβλημα» στον πλανήτη.

Άλλα 800 τόσα κρούσματα σήμερα μόνο στην μασκοφορεμένη Μελβούρνη. Μέχρι την Δευτέρα – Τρίτη το πολύ, θα ξεπερνάμε καθημερινά τα χίλια. Δική μου πρόγνωση αυτή, και χωρίς να είμαι επιστήμονας. Απλά παίζω με τα νούμερα. Πρέπει όμως κάποια στιγμή, να μάθουμε τι ακριβώς έχει συμβεί. Αυτό είναι και το αίτημα, πιο σωστά η απαίτηση αναγνωρισμένων επιστημόνων, και δεν είναι κάποιοι γραφικοί τύποι. Οι επιστήμονες, αν θυμάμαι καλά είναι 18 στον αριθμό, ζήτησαν να γίνει από την αρχή μια έρευνα, με ντοκουμέντα, και όχι βαράτε με και ας κλαίω, για το πώς φτάσαμε, μέχρι εδώ που φτάσαμε.

Η ανθρωπότητα, με άλλα λόγια, ισχυρίζεται η συγκεκριμένη ”ομάδα των 18 επιστημόνων”, έχει ανάγκη να γνωρίζει «Επίσημα» από τι κινδυνεύει. Ώστε να είναι σε θέση να αμυνθεί. Να μην περιορίζεται δηλαδή ολόκληρος ο πλανήτης, σε μια ανεύθυνη πληροφόρηση καρμπόν σε όλο τον κόσμο. Φοράτε μάσκες, κάντε όλα τα εμβόλια, αποφεύγετε τους κλειστούς χώρους και όλα τα σχετικά.Δεν έχουν πιστέψει οι επιστήμονες, την επίσημη εκδοχή. Ότι το κακό δηλαδή με τον covid-19 ξεκίνησε από την Κίνα. Ότι ο ιός δραπέτευσε από εργαστήριο στην πόλη Ουχάν.

Δεν έχουν πειστεί οι άνθρωποι. Οι οποίοι ίσως, να γνωρίζουν κάτι παραπάνω από τον απλό θεατή και θύμα της πανδημίας. Και δικαίως αναρωτιούνται: Μήπως είναι άλλη η αιτία; Αναρωτιέμαι τώρα μαζί μ’ αυτούς και εγώ. Λέω μήπως; Κι αν είναι άλλη, και εμείς οι απλοί άνθρωποι δεν τη ξέρουμε, πως είναι δυνατόν μετά να προστατευθούμε; Πως μπορείς να πηγαίνεις σε έναν πόλεμο, χωρίς να κρατάς στα χέρια σου ένα όπλο. Απλά μαζί με αυτούς, αναρωτιέμαι τώρα και εγώ.

==================================================================

Στο έλεος των Ταλιμπάν ολόκληρη η Ελλάδα….

Η φωτογραφία των Αφγανών είναι από τον παλιό ιππόδρομο στο Δέλτα του Φαλήρου, και εκεί είναι μαζεμένοι όλοι που κατάφεραν να φτάσουν στην Ελλάδα…

Θα πλακώσουν μέχρι και δυο εκατομμύρια από Αφγανιστάν μεριά στα σύνορα. Το έχουν σίγουρο οι υπηρεσίες που κάνουν κι αυτές μια δουλειά. Ευρωπαϊκές υπηρεσίες και τοπικές. Το ίδιο και οι δικές μας στην Ελλάδα. Ορδές Αφγανών, μέσα στους οποίους θα είναι και σοβαροί άνθρωποι, νοικοκυραίοι, όχι όλοι τομάρια του κερατά,  φάτσες εγκληματικές που δεν τις θέλει ο Ερντογάν.

Λησμόνησα να διευκρινίσω πως όταν μιλάμε για σύνορα εννοούμε τα ελληνοτουρκικά. Ποια άλλα; Τα ελληνογερμανικά και τα ελληνοσουηδικά; Δεν υπάρχουν τέτοια σύνορα.

Λοιπόν. Και μη βιαστεί κανένας γελοίος να με χαρακτηρίσει έτσι κι αλλιώς. Τα πράγματα έχουν ως εξής:

Νο 1. Η Ελλάδα δεν έχει καμιά υποχρέωση απέναντι σε κανένα διεθνή οργανισμό να ανοίξει τα σύνορα. Να κατεβάσει παντελόνια, δηλαδή, και να πει στους πρόσφυγες Ένας ένας, παρακαλώ, και με τη σειρά, όλους θα σας πάρω.

Νο 2. Κανένας Αφγανός, Τούρκος, Γερμανός, Σουηδός, Πακιστανός, Αλβανός, Ιταλός, κανένας από καμιά χώρα δεν έχει δικαίωμα να πέρασε με τσαμπουκά για οποιονδήποτε λόγο. Εκτός κι αν η Ελλάδα το αποφασίσει.

Νο 3. Καμιά Ελλάδα μέχρι τούτη τη στιγμή δεν κάλεσε κανέναν Αφγανό. Και, επίσης, καμιά επίσημη Ελλάδα δεν έχει υποσχεθεί ότι θα ανοίξει σύνορα, ότι θα φιλοξενήσει θύματα των τάλιμπαν.

Νο 4. Επειδή ξέρουμε από Ιστορία, αρχαία και χθεσινή. Και επειδή ξέρουμε τι συμβαίνει σήμερα. Από την εποχή, λοιπόν, του Μεγάλου Αλεξάνδρου δεν υφίσταται καμιά σχέση, στρατιωτική, οικονομική, πνευματική, θρησκευτική, ποδοσφαιρική, ανάμεσα σε Ελλάδα και Αφγανιστάν.

Νο 5. Απ’ όλο τον πλανήτη αν υπάρχει μια χώρα που δεν ευθύνεται για το τι συμβαίνει στο Αφγανιστάν εδώ και 30-35 χρόνια, είναι η Ελλάδα. Ποτέ δεν βοηθήσαμε τους τάλιμπαν, ποτέ δεν τους πολεμήσαμε.

Συμπέρασμα. Τα σύνορα θα είναι κλειστά. Η κυβέρνηση που θα τα ανοίξει θα την τιμήσει η Ιστορία ως αντιπατριωτική. Ως εσχάτη προδοσία.

________________________________________________________________________________________

ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΧΟΝΤΡΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΣΤΑ ΜΠΟΥΖΟΥΚΙΑ

Νταβατζής και μεγάλος τζογαδόρος ο Λιάκος, ο Λιάκουρας όπως τον φώναζαν οι κοντινοί του άνθρωποι. Κάπου στην δεκαετία του 70 στην Μελβούρνη. Επάγγελμα σκληρό και ανταγωνιστικό. Στο φινάλε ήταν δουλειά του υποκόσμου, και για να έρθουμε στο θέμα μας, σήμερα είναι επάγγελμα προς εξαφάνιση. Έτσι είναι. Δύσκολες εποχές τότε. Άλλες εποχές όμως σήμερα. Και από την άλλη η εποχή γεννάει νέα επαγγέλματα. Νταβατζής. Ο σωματέμπορας να το πούμε πιο απλά. Ο προαγωγός κατά τη δικαστική γλώσσα. Ο μαστροπός. Ο προστάτης. Σιγά όμως που θέλει προστασία από τον νταή και μαχαιροβγάλτη νταή η κυρία που αποφασίζει σήμερα να σκάσει μύτη στο πεζοδρόμιο.

Δεν υπάρχει πια ο Σακαφλιάς, που τον έκανε σουξέ ο Τσιτσανης, και αργότερα ο Σαλονικιός, που έγινε σουξέ του Στράτου Διονυσίου. Νταβατζήδες φιρμάτοι ο Σακαφλιάς και ο Σαλονικιός. Σήμερα τους διαδόχους τους τους πάτησε το τραίνο της νέας εποχής. Όπως τον γαλατά, τον παγοπώλη, την τηλεφωνήτρια, επαγγέλματα προϊστορικά. Μέσα στο μπουρδέλο κοιμόταν, πιο σωστά λαγοκοιμόταν ο νταβατζής και παραδίπλα του ποιος ξέρει τι όνειρα έβλεπαν, κοιμισμένες και αυτές, οι δυο πουτάνες που είχε εκείνα τα χρόνια στην προστασία του. Παίδαρος ο Λιάκος, ημιάγρια φύση, όμως φοβότανε μήπως του σαλτάρουν στον ύπνο του, και τον ξεσκίσουν οι γκόμενες στις οποίες παρίστανε τον αγαπητικό. Εκείνες τον είχαν για καμάρι τους, τον άνθρωπό τους.

Δεν μπορείς να ξέρεις τι κρύβει όμως η ψυχή του αλλουνού. Της αλληνής. Με το χέρι στο μαχαίρι, λοιπόν, που κουβαλούσε στον κόρφο του κοιμόταν, λαγοκοιμόταν ο περιβόητος νταβατζής της St, Kilda, από Ηλεία μεριά, αλλά ο φόβος, φόβος. Μην του ξηγηθεί μπαμπέσικα ένα από τα δύο κορίτσια που είχε στην ιδιοκτησία του. Ο βαρύμαγκας νταβατζής της Μελβούρνης, πριν από μισό αιώνα. Τα ξημερώματα μόλις έκλειναν τα μπουρδέλα ο Λιάκουρας έπαιρνε όλες τις εισπράξεις από τα κορίτσια και έτρεχε να προλάβει την πράσινη τσόχα στους δρόμους του Fitzroy. Είχε γλιτώσει πολλές φορές από κάποια ανταγωνιστικά μαχαιρώματα. Σε ένα απ’ αυτά είχε χάσει το αριστερό του μάτι. Γλίτωσε στο παρά πέντε. Τα λαμόγια της τότε εποχής τον έβγαλαν από την μέση. Δεν ήθελαν έναν Έλληνα να χώνεται στα λημέρια τους.

Σε ένα δικαστήριο, μια από τις κοπέλες που «προστάτευε» είχε καταθέσει, πως ο Λιάκουρας είχε βιάσει τις δύο αδελφές της, επειδή δεν ακολουθούσαν το επάγγελμα. Απειλούσε την οικογένειά μου, μ’ έστελνε σε πελάτες. Όποτε προσπαθούσα να ξεφύγω, με ξυλοκοπούσε και ήταν έτοιμος να ξεσπάσει και στον πατέρα μου. Και ο Λιάκουρας συνέχιζε να ζει μέσα στην παρανομία. Ανάμεσα στην ζωή και τον θάνατο, με τόσους εχθρούς που είχε αποκτήσει. Όλη του η ζωή μπουρδέλα και καφενεία. Ιππόδρομος και αργότερα ρουλέτα. Μια στιγμή όμως. Δεν τα έχει βάλει όλα, όσα παίζουν στη ζωή του ο ίδιος άνθρωπος. Δεν τα ανακάλυψε αυτός. Όχι, βέβαια. Δεν είναι δική του απόφαση. Η φτιάξη του τα ορίζει όλα. Με μια άλλη κουβέντα, τον τζόγο τον κουβαλά ο άνθρωπος μέσα του. Τον καψουρεύεται η φύση του.

Ο τζόγος είναι η ίδια η ζωή. Δεν το έχεις πάρει πρέφα; Ναός είναι το καζίνο για τον παίκτη. Κανονική εκκλησία. Όπως άλλοι πάνε στον οίκο του Θεού και, μετά φόβου και ατέλειωτου σεβασμού για τον μεγαλοδύναμο, ανάβουν κεράκια και προσκυνάνε τις εικόνες. Έτσι και οι παίκτες της ρουλέτας εκκλησιάζονται στον ιππόδρομο και στο καζίνο αφιερώνοντας τις διαφορετικού χρώματος μάρκες στη θεά Τύχη, όμως χωρίς φόβο για ότι τους περιμένει…Το πιθανότερο είναι στο τέλος του Εσπερινού και του Όρθου οι ρουλετάκιες είναι να φύγουν ξεβράκωτοι και ξεκάλτσωτοι και χρεωμένοι στους ”απ’ έξω”. Στα καζίνο υπάρχουν και οι απ’ έξω, οι τοκογλύφοι, οι οποίοι περιμένουν τους χαμένους να τους ζητήσουν καύσιμα για να ξαναμπούν γκαζωμένοι στο παιχνίδι, χωρίς την πρόνοια να κάνουν το σταυρό τους. Δεν θα πεθάνει όμως ποτέ ο τζόγος. Και πως να πεθάνει, όταν τον γουστάρει η φύση του ανθρώπου! Γι’ αυτό, άλλωστε, κυριαρχεί στη ζωή του από την ημέρα που γεννιέται. Άνθρωποι είμαστε, ρε, όχι ζώα. Όχι μόνον φαγητό και ύπνο. Έχουμε βάλει κι άλλα πράγματα στην καθημερινότητά μας, κι ένα από αυτά είναι και ο τζόγος.

Τον Λιάκουρα τον είδα πρόσφατα, για τελευταία φορά, σε μια από τις σελίδες με τους νεκρούς στον «Νέο Κόσμο». Και το μυαλό μου γύρισε μισό αιώνα πίσω. Τότε που ήταν στις μεγάλες του δόξες, και με τις τσέπες πάντα γεμάτες με τα εικοσαδόλαρα της τότε εποχής, έκανε καταστάσεις στα μπουζούκια. Η αγγελία έγραφε, μόνο οι αγαπημένοι του φίλοι. Και μάλλον αυτοί θα είχαν τσοντάρει, για να στείλουν τον Λιάκουρα να ανοίξει καινούργιο τραπέζι, στην άλλη πλευρά της ζωής. Στο τραπέζι του θανάτου. Εκεί που καταλήγουμε κάποια στιγμή όλοι μας. Και είμαι σίγουρος, ότι οι φίλοι του, θα του είχαν χώσει στην τσέπη και μια τράπουλα, για να περνάει την ώρα του, μέχρι να γεμίσει όλο το τραπέζι. Με ρεφενέ και στον θάνατο, έφυγε ο Λιάκος. Όσα είχε βγάλει στην ζωή της νύχτας τα έχασε στο κουμάρι της ρουλέτας.Για να το κλείσω το θέμα με τον Λιάκο.

Ζήτησαν κάποτε από τον μεγαλύτερο μαθηματικό επιστήμονα της γης, της σύγχρονης εποχής, μια ολοκληρωμένη άποψη γι’ αυτό το παιχνίδι, την ρουλέτα, που όπως λέγεται την ανακάλυψαν δυο καλόγεροι. Με τα 36 νούμερα μαύρα και κόκκινα και ένα πράσινο το 0. Σύνολο δηλαδή 37 νούμερα. Αυτό το αφήνω στην κρίση σας. Επί ένα μήνα λοιπόν, ο σοφός ο Αϊνστάιν, πήγαινε κάθε μέρα στο καζίνο και παρατηρούσε, ρουλέτες και παίκτες. Και τελικά ο μέγας Αλβέρτος έβγαλε το δικό του συμπέρασμα. Μαθηματικά, στατιστικά, τζογαδόρικα, πραγματικά, μεταφυσικά, όλα μέσα. Να, που κατέληξε: Κύριοι, μόνο ένας τρόπος υπάρχει για να κερδίσεις την ρουλέτα. Να την στήσεις! Κι επί ευκαιρία: Αν προσθέσεις όλα μαζί τα νούμερα της ρουλέτας, και τα 37 δηλαδή, θα σου δώσει άθροισμα 666. Σύμπτωση; Τι περισσότερο να προσθέσω τώρα εγώ;

———————————————————————————————–

29 – 08 – 2021

ΒΟΛΕΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΤΗΣ ΣΥΜΜΟΡΙΑΣ

Το ανέκδοτο το παίρνουν σοβαρά. Το ανέκδοτο είναι ότι οι Τάλιμπαν θέλουν να κάνουν μια νέα αρχή στο Αφγανιστάν. Να φτιάξουν ένα κράτος σύγχρονο. Ακόμα και να το εννοούν, ακόμα και να μην παραμυθιάζουν, το πράμα είναι ανέκδοτο. Οι Τάλιμπαν να ξεκινήσουν την οργάνωση κράτους όπου ο κόσμος θα ψηφίζει, θα αποφασίζει η δικαιοσύνη, η εφορία θα βάζει φόρους. Αστείο. Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Γιατί; Σαν να περιμένει κανείς, ότι οι Tάλιμπαν θα βγάλουν τα σαρίκια τους. Να κόψουν τα γένια τους.

Τέλος πάντων, να σταματήσουν να είναι αυτό που είναι. Από Τάλιμπαν να γίνουν golden boys. Ούτε οι Τάλιμπαν, ούτε ο κόσμος στο Αφγανιστάν που δεν κάνει κέφι τους Τάλιμπαν, θέλουν κράτος δυτικού τύπου. Δεν το ξέρουν. Δεν τους ταιριάζει. Έχουν μάθει να την βγάζουν στην κουλτούρα του χάους. Της συμμορίας. Αφγανιστάν είναι αυτό. Εκατό φυλές. Πιο σωστά εκατοντάδες φυλές. Κάποτε βέβαια θα γίνουν κι αυτοί κράτος. Όχι αυτόν τον αιώνα, όμως.

====================================================================

17/06/2021

ΘΑ ΕΚΤΕΛΕΣΟΥΝ 8χρονο ΑΓΟΡΙ ΣΤΟ ΠΑΚΙΣΤΑΝ

Το νεότερο άτομο που έχει κατηγορηθεί ποτέ για βλασφημία έγινε ένας 8χρονος στο Πακιστάν, ο οποίος είναι αντιμέτωπος με τη θανατική ποινή. Το αγοράκι κατηγορείται ότι ούρησε σκόπιμα στο χαλί μιας βιβλιοθήκης θρησκευτικού σχολείου με “ιερά κείμενα” τον περασμένο μήνα.

Το αγοράκι και η οικογένειά του που είναι ινδουιστές, βρίσκονται σε καθεστώς προστασίας καθώς εξοργισμένος όχλος φανατικών μουσουλμάνων βανδάλισε ινδουιστικό ναό στη συντηρητική πόλη Bhong στην περιοχή Rahim Yar Khan της επαρχίας Punjab, μετά την απόφαση του δικαστηρίου να αφεθεί ελεύθερος ο 8χρονος με εγγύηση.

Ισχυρίζονται ότι ο ανήλικος διέπραξε βλασφημία, πράξη που τιμωρείται με θανατική ποινή στο Πακιστάν, όπου στο παρελθόν απλές κατηγορίες έχουν υποκινήσει ακόμα και δολοφονικές επιθέσεις εναντίον των υπόπτων.

Στρατιωτικές δυνάμεις αναπτύχθηκαν στην περιοχή, προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις ταραχές που ξέσπασαν, αναγκάζοντας πολλούς ινδουιστές να εγκαταλείψουν έντρομοι τα σπίτια τους. “Δεν έχει καν επίγνωση για τα θέματα βλασφημίας και έχει συνδεθεί εσφαλμένα με αυτά” τονίζει μέλος της οικογένειας του αγοριού στον Guardian. “Δεν έχει καταλάβει ποιο ήταν το έγκλημά του και γιατί κρατήθηκε στη φυλακή για μια εβδομάδα”, πρόσθεσε. “Αφήσαμε τα καταστήματα και τη δουλειά μας, όλη η κοινότητα φοβάται και φοβόμαστε τις αντιδράσεις. Δεν θέλουμε να επιστρέψουμε σε αυτήν την περιοχή. Δεν βλέπουμε καμία συγκεκριμένη και ουσιαστική ενέργεια που θα ληφθεί κατά των ενόχων ή για τη διασφάλιση των μειονοτήτων που ζουν εδώ” κατέληξε.

Η υπόθεση έχει σοκάρει ακτιβιστές και νομικούς, οι οποίοι χαρακτηρίζουν τις κατηγορίες που απαγγέλθηκαν στο παιδί άνευ προηγουμένου, καθώς κανένα άλλο παιδί δεν έχει κατηγορηθεί για βλασφημία στο παρελθόν. Σημειώνεται ότι οι νόμοι που αφορούν στη βλασφημία στο Πακιστάν έχουν επικριθεί για την ασάφεια και την αυστηρότητά τους από οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

“Η επίθεση στον ναό και οι κατηγορίες για βλασφημία εναντίον του οκτάχρονου αγοριού με συγκλόνισαν πραγματικά. Περισσότερα από εκατό σπίτια της ινδουιστικής κοινότητας έχουν εγκαταλειφθεί λόγω φόβου”, ανέφερε ο Ramesh Kumar, επικεφαλής του Ινδουιστικού Συμβουλίου του Πακιστάν.

Από την πλευρά του, ο ακτιβιστής για τα ανθρώπινα δικαιώματα, Kapil Dev, απαίτησε να αποσυρθούν οι κατηγορίες εναντίον του αγοριού παροτρύνοντας την κυβέρνηση να παράσχει ασφάλεια στην οικογένειά αλλά και στους Ινδουιστές που αναγκάστηκαν να φύγουν από τα σπίτια τους.

“Οι επιθέσεις σε ινδουιστικούς ναούς έχουν αυξηθεί τα τελευταία χρόνια δείχνοντας ένα κλιμακούμενο επίπεδο εξτρεμισμού και φανατισμού. Οι πρόσφατες επιθέσεις φαίνεται να είναι ένα νέο κύμα διώξεων των ινδουιστών”, πρόσθεσε.

Την ίδια ώρα, βίντεο απαθανατίζει εξοργισμένους μουσουλμάνους να εισβάλουν στον ινδουιστικό ναό στο Bhong. Έκαψαν την κεντρική είσοδο και προκάλεσαν εκτεταμένες ζημιές σε αγάλματα.

Ο πρωθυπουργός Ιμράν Καν καταδίκασε την επίθεση μέσω Twitter, γνωστοποιώντας ότι έδωσε εντολή στον αρχηγό της επαρχιακής αστυνομίας να λάβει μέτρα κατά των αξιωματικών των οποίων η αμέλεια ενδέχεται να συνέβαλε στην όξυνση της κατάστασης. Ο Καν υποσχέθηκε επίσης ότι ο ναός θα αποκατασταθεί με έξοδα της κυβέρνησης. Η αστυνομία έχει έκτοτε συλλάβει 50 άτομα που είναι ύποπτα για την εισβολή στο ναό, αναζητώντας 100 ακόμη. Η τάξη τελικά αποκαταστάθηκε μετά την ανάπτυξη επιπλέον αστυνομικών δυνάμεων. Ο εκπρόσωπος, του Υπουργείου Εξωτερικών της Ινδίας Arindam Bagchi δήλωσε ότι “τέτοια περιστατικά συμβαίνουν ανησυχητικά συχνά, ενώ η πολιτεία και οι δυνάμεις ασφαλείας στο Πακιστάν μένουν αδρανείς, αποτυγχάνοντας πλήρως στην πρόληψη αυτών των επιθέσεων”.

=====================================================================================

Πέρα απ’ τα όρια:

Το Beriev Be-200 πέφτει στη θάλασσα και το νερό σχίζεται στα δυο

Με κομμένη την ανάσα, την ώρα που η Ελλάδα καίγεται και η κατάσταση έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο το πιο μεγάλο μας όπλο στη μάχη με τις φλόγες είναι αναμφίβολα ο ρωσικός γίγαντας. Το Beriev Be- 200. Πρόκειται για ένα αεροσκάφος μοναδικό στο είδος του, με εντυπωσιακές επιχειρησιακές ικανότητες οι οποίες το καθιστούν απολύτως απαραίτητο στην αντιμετώπιση ανάλογων καταστάσεων.

Το απόλυτο πλεονέκτημά του είναι φυσικά το μέγεθός του, το οποίο του επιτρέπει να έχει την δυνατότητα να ρίχνει ποσότητες νερού που ισοδυναμούν με δεκάδες Canadair, αλλά και η αμφίβια φύση του. Το γεγονός δηλαδή ότι μπορεί να γεμίζει τις 8 δεξαμενές του από θάλασσες ή λίμνες και να το κάνει στον ελάχιστο δυνατό χρόνο.

Σύμφωνα με τις προδιαγραφές του, το ρωσικό αεροπλάνο χρειάζεται μόλις 15 δευτερόλεπτα για να γεμίσει τα ντεπόζιτά του με περίπου 12 τόνους νερού τους οποίους στη συνέχεια ρίχνει πάνω στις φλόγες.Πιλοτάρεται από διμελές πλήρωμα, το οποίο προσεγγίζει την επιφάνεια του νερού και στη συνέχεια ανοίγει τις δεξαμενές του ώστε να τις γεμίσει την ώρα που αυτό συμβαίνει με ταχύτητα που κυμαίνεται από 150 μέχρι 190 χιλιόμετρα την ώρα!

Μέσα σε 14-15 δευτερόλεπτα περίπου, 12 τόνοι νερού (δηλαδή κάτι λιγότερο από 1 τόνος το δευτερόλεπτο) είναι διαθέσιμοι στην μάχη με τις φλόγες. Όταν οι δεξαμενές γεμίζουν, το νερό αρχίζει να πέφτει μέσα από μία ειδική βαλβίδα. Ο πιλότος βλέπει τη ροή του νερού, κλείνει τους μηχανισμούς υδροληψίας και αποθαλασσώνεται. Μια λάθος κίνηση, ένας λάθος υπολογισμός αρκούν για να φέρουν την καταστροφή. Κι επειδή μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις, δείτε το Beriev εν δράσει την ώρα που γεμίζει τη δεξαμενή του για να βοηθήσει στην κατάσβεση της πυρκαγιάς στη Χίο

ΕΦΥΓΕ ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΜΕΣΑ ΤΟΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΕΡΔΙΣΕ…

Νοικοκύρης άνθρωπος ο μπάρμπα Σάββας. Οικογενειάρχης, και τα κατάφερνε μια χαρά με την δουλειά του και όσα μάζευε κάθε βδομάδα. Έβγαζε αρκετά και κάποια στιγμή… έμαθε την ρουλέτα. Κατά τύχη βρέθηκε στο καζίνο, την είδε στη ψύχρα τη δουλειά, ξαναπήγε με μια παρέα για δεύτερη φορά, για τρίτη, και αυτό ήταν. Κόλλησε. Η επίσκεψη στο καζίνο μπήκε στην καθημερινότητα του. Μία, δύο φορές την εβδομάδα, ίσως και τρεις φορές, την έκανε για Crown. Ποτέ, όμως, δεν έλειψε κάτι από το σπίτι του, στα παιδιά του, επειδή απέκτησε το κουσούρι του τζόγου. Όχι, ακριβώς. Πάντα υπάρχει μία αιτία που κάποιος πέφτει στο κουμάρι.

Κάτι μέσα του το ζητούσε. Το είχε ανάγκη. Δεν ”μιλάει” σε κάποιον χωρίς λόγο το γκελ του τζόγου. Δεν τσιμπάει κάποιος έτσι για πλάκα. Μίλησα για κουσούρι. Μεγάλη αδυναμία το κουμάρι. Γιατί ο μπάρμπα Σάββας άρχισε να χάνει λεφτά. Και το πράμα δεν ίσιωνε επειδή κάποιες βραδιές επέστρεφε σπίτι κερδισμένος. Ήταν πάντα στη χασούρα. Πάντα, όμως… έλπιζε! Πώς θα μπει το έργο στο καλό δρόμο και θα την κέρδιζε την ρουλέτα. Πώς θα ρεφάρει τα χαμένα. Η οικονομική κρίση με τον Κορονωϊό κτύπησε κατακέφαλα και τον μπάρμπα Σάββα. Προσπαθούσε αλλά δεν τα έφερνε βόλτα. Αποφάσισε να σταματήσει τις βίζιτες στο καζίνο μετά από 11 χρόνια. Πώς τα κατάφερε; Εδώ είμαστε. Δεν ξαναπήγε στην αγαπημένη του ρουλέτα ο μπάρμπα Σάββας επειδή δεν είχε λεφτά. Δεν του περισσεύανε. Μόνο γι’ αυτό; Και γιατί επιτέλους, είχε αντιληφθεί, οριστικά και αμετάκλητα, πώς δεν υπήρχε περίπτωση, όσο κι αν τον ήθελε, όσο κι αν ήταν τυχερός, πώς θα την έχει από κάτω την ρουλέτα. Φοβερό! Αποκαλυπτικό.

Όταν πια είχε στριμωχτεί οικονομικά ο φίλος, και όταν πήρε χαμπάρι πώς αν συνεχίσει να παίζει, θα χάνει, τότε έκοψε μαχαίρι το καζίνο. Φοβόταν ο άνθρωπος να πάει να βγάλει… μεροκάματο στη ρουλέτα. Έτσι περίπου δεν το βλέπει ο ρουλετάκιας; Πως παίζει για να… κερδίσει. Έ, όταν έχεις λίγα στο παντελόνι, τότε είναι που τρέμεις να τα ρισκάρεις και να τα χάσεις στο καζίνο. Ζήτησαν λοιπόν από τον Αϊστάϊν να πει τη γνώμη του για την ρουλέτα. Η ιστορία είναι αληθινή. Παίζω καθαρά. Αν έχω βγάλει κάτι από το μυαλό μου θα στο πω. Το γεγονός είναι γεγονός, το παραμύθι είναι παραμύθι. Αν γράψω κάτι ως αληθινό και αυτό είναι μύθος ή βγήκε από τη φαντασία μου, τότε ρισκάρω την αξιοπιστία μου και την υπογραφή μου στα εκατομμύρια χειρόγραφα που έχω ξεπετάξει μια ζωή ολόκληρη. Επί του θέματος όμως.

Ζήτησαν λοιπόν, από τον μεγαλύτερο μαθηματικό επιστήμονα της γης, της σύγχρονης εποχής, μια ολοκληρωμένη άποψη γι’ αυτό το παιχνίδι, την ρουλέτα, που όπως λέγεται την ανακάλυψαν δυο καλόγεροι. Επί ένα μήνα ο σοφός ο Αϊνστάιν (1879- 1955) πήγαινε κάθε μέρα στο καζίνο και παρατηρούσε, ρουλέτες και παίκτες. Και τελικά ο μέγας Αλβέρτος έβγαλε το δικό του συμπέρασμα. Μαθηματικά, στατιστικά, τζογαδόρικα, πραγματικά, μεταφυσικά, όλα μέσα. Να, που κατέληξε: Κύριοι, μόνο ένας τρόπος υπάρχει για να κερδίσεις την ρουλέτα. Να την στήσεις! Και ο μπάρμπα Σάββας πήγαινε να κερδίσει την ρουλέτα. Τον θυμήθηκα και πάλι, όταν είδα την φωτογραφία του, στις αγγελίες με τις κηδείες. Ακόμα και στην φωτογραφία είχε αυτό το θλιμμένο ύφος, του χαμένου τζογαδόρου. Άντε ρε μπάρμπα Σάββα, μακάρι στον άλλον κόσμο να έχεις μια καλύτερη τύχη στον τζόγο. Γιατί και ο θάνατος τζόγος είναι. Τζόγος να κερδίσεις την ζωή.

Έπαιζε καθημερινά με τον θάνατο…

Η περίπτωση γυναίκας. Χρειάζεται εξαιρετική προσπάθεια για να πειστεί κανείς για την αλήθεια της ιστορίας της ζωής της. Το όνομα της Αικατερίνη Αναγνωστάκη, κόρη εύπορης οικογένειας εμπόρων, μητέρας ενός παιδιού αγνώστου πατρός που πέρασε στον πάνθεον του υποκόσμου ως η Bella Mafia. Έτσι υπέγραφε την πολύ συχνά, σχεδόν συστηματικά, παρουσία της στο instagram.

Πλουσιοκόριτσο, γούσταρε τα ακριβά και γρήγορα αυτοκίνητα, δεν έμενε σπίτι ούτε μια νύχτα, καθημερινές οι εξορμήσεις της σε μπαρ και σκυλάδικα, λάτρης σε επώνυμα ρούχα, μανία με τα social media. Της στήσανε καρτέρι στο καταφύγιο της, στο αμυντικά εξοπλισμένο με υψηλής τεχνολογίας μαραφέτια, υπόγειο πάρκινγκ του σπιτιού της και μόλις κατέβηκε από την κατάμαυρη μερσεντές με τα φυμέ τζάμια την σκότωσαν στις 19 Σεπτεμβρίου το 2019. Για την αστυνομία αλλά και τα βαριά ονόματα της νύχτας ήταν επόμενο αυτό το τέλος της 33χρονης.

Το 2011, έγκυος η Κατερίνη Bella Mafia (φώτο), γίνεται στόχος απόπειρας δολοφονίας της και την έβγαλε μόνο με τραυματισμό. Το 2009 συνελήφθη ως μέλος ελληνοαλβανικής συμμορίας που κτυπούσε χρηματοαποστολές. Καθάρισε στο δικαστήριο με πέντε χρόνια και με αναστολή. Θεωρήθηκε ύποπτη για τη δολοφονία αρχινονού της νύχτας στα Καμίνια του Πειραιά το 2009. Πρόκειται για πρώην μπάτσο που πέρασε στην παρανομία και έγινε αρχηγός στην προστασία νυχτερινών κέντρων. Το πρωί κυρία με τα όλα της η αυτοαποκαλούμενη Bella Mafia, στα γραφεία της επιχείρησης της οικογένειας στη λεωφόρο Κηφισίας, το βράδυ το πρόσωπο της άλλης της ζωής.

Λέγεται ότι όλα ξεκίνησαν όταν συνδέθηκε ερωτικά με πολύ δυνατό άτομο της νύχτας, που είχε ορίσει ”περιοχή του” τα βόρεια και τα νότια προάστια της Αθήνας. Κόλλησε επάνω του κι έβγαλε τον αληθινό της εαυτό. Το καουμποϋλήκι της.  Ένα χρόνο πριν σκοτώσουν την Bella Mafia, τον Οκτώβριο του 2018, γέμισαν με τρύπες το σώμα του 37χρονου ερωμένου της και τον έστειλαν στον άλλον κόσμο.

ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΙΑ ΑΓΑΠΗ

ΚΑΙ ΜΙΑ ΖΩΗ ΚΑΤΕΣΤΡΑΜΜΕΝΗ

Για μισό σχεδόν αιώνα που βρίσκομαι στην δημοσιογραφία, και παρόλο ότι όλο αυτό το διάστημα, έχω δει και έχω ακούσει πολλά στα δικαστήρια που παρακολουθώ, για πρώτη φορά ένοιωσα την ανάγκη, ν’ ακολουθήσω μια υπόθεση με τόσο ενδιαφέρον, και μάλιστα στην Ελλάδα. Αναφέρομαι φυσικά στην υπόθεση της Ιωάννας Παλιοσπύρου 34 ετών, της κοπέλας που δέχτηκε επίθεση με βιτριόλι την στιγμή που πήγαινε στην δουλειά της, από μια «φίλη» της, την Έφη Καρακαντζούλα, 35 ετών, η οποία πίστευε, ότι η Ιωάννα ήταν η αιτία, που δεν μπορούσε να προχωρήσει ένας δεσμός της. Αυτά σαν ένας απλός πρόλογος, για το κείμενο που γράφω με το χέρι στην καρδιά, και την σκέψη μου στην Ιωάννα, που δίνει καθημερινά, τον δικό της αγώνα στην ζωή, μετά την τρομακτική επίθεση που δέχτηκε. Μια επίθεση που θα της αφήσει σημάδια για όλη της την ζωή. Για όσους φίλους και μη, που δεν με γνωρίζουν, θα πρέπει να τους πω, ότι έχω γεννηθεί στο Μοσχάτο, ένα προάστιο του Πειραιά, και που κάθε χρόνο έχω την χαρά να το επισκέπτομαι, με εξαίρεση τα 2 τελευταία χρόνια λόγω του κορονωϊού, και να συναντιέμαι με τα φιλαράκια μου.

Έκανα αυτή την διευκρίνιση, για ένα και μοναδικό λόγο: Η Ιωάννα ήταν Μοσχατιώτισσα, την είχα γνωρίσει σε κάποιο μαγαζί που δούλευε Σαββατοκύριακα, και σε κέρδιζε αμέσως, όχι μόνο με την προσωπική της ομορφιά, αλλά πολύ περισσότερο με τον χαρακτήρα της. Την Ιωάννα βέβαια την γνώριζαν και αρκετοί φίλοι μου, που έμεναν πολύ κοντά στο διαμέρισμα που είχε αγοράσει στο Μοσχάτο, και που μόλις πληροφορήθηκαν το τι φοβερό της συνέβει, ήμουν από τους πρώτους που το πληροφορήθηκε. Βρισκόμουν λοιπόν σε καθημερινή επαφή, τόσο με τους αδελφικούς μου φίλους στο Μοσχάτο, όσο και με φίλους Έλληνες δημοσιογράφους, που συζητούσαμε για το συγκεκριμένο θέμα. Δεν θυμάμαι ακριβώς, αλλά θα πρέπει να ήταν περίπου μια εβδομάδα, μετά το τραγικό περιστατικό, όταν και πάλι μέσω ενός φίλου Μοσχατιώτη, μάθαινα, ότι μεταξύ μιας ομάδας υπόπτων για την επίθεση, η αστυνομία είχε στο «κάντρο» και την Έφη Καρακαντζούλα. Η πληροφορία ήταν διασταυρωμένη, από άτομο που δούλευε σε κυβερνητική θέση και γνώριζε κάποιες καταστάσεις. Θα κάνω μια παρένθεση εδώ:

Την ίδια εποχή που έγινε η επίθεση στην Ιωάννα, η αντιτρομοκρατική υπηρεσία με έδρα την Αθήνα, είχε απλώσει τα «ηλεκτρονικά» της δίχτυα, σε κάποια άλλη υπόθεση, που αφορούσε μια διπλή δολοφονία, που είχε γίνει πριν από κάποιο διάστημα στην Βάρη, και παρακολουθούσαν κάποια άτομα. Κλείνει η παρένθεση. Είχα πάρει λοιπόν, άλλη μια πληροφορία από φίλο συνεργάτη μου στην ηλεκτρονική μας εφημερίδα από την Ελλάδα, που μου έλεγε, ότι εκτός από την Έφη, η αστυνομία υποψιαζόταν και ένα συγγενικό άτομο της Ιωάννας, που στο παρελθόν είχαν δημιουργηθεί κάποιες εντάσεις, και την είχαν καλέσει για ανάκριση, αλλά αφέθηκε αμέσως ελεύθερη, αφού παρουσίασε «άλλοθι» και αυτόματα δεν θα μπορούσε να βρισκόταν σε δύο διαφορετικά μέρη την ίδια χρονική στιγμή.

Κάποια στιγμή που οι αστυνομικές αρχές έψαχναν για την δράστιδα, «ενώθηκαν» οι κεραίες τους με αυτές της αντιτρομοκρατικής. Έγιναν κάποιες επαφές, αντάλλαξαν γνώμες και χαράκτηκε μια καινούργια πορεία, με τα στοιχεία που είχαν συγκεντρωθεί. Αποτέλεσμα αυτών των επαφών, ήταν να συγκεντρωθεί πλέον η 12μελής ομάδα των αστυνομικών, που είχαν αναλάβει την υπόθεση της Ιωάννας στην Έφη Καρακαντζούλα, σαν την υπ’ αριθμό 1 ύποπτη για την επίθεση, με αποτέλεσμα μετά από τα στοιχεία που συγκεντρώθηκαν να την συλλάβουν και να την έχουν προφυλακισμένη με την βαριά κατηγορία της απόπειρας ανθρωποκτονίας από πρόθεση. Μία βαρύτατη κατηγορία, που η ηλεκτρονική μας εφημερίδα είχε όχι μόνο αποκαλύψει από την πρώτη στιγμή, τις βαρύτατες κατηγορίες, αλλά ακόμη και το όνομα με την φωτογραφία της δράστιδος, όταν ακόμη και τα Ελλαδικά Μέσα Ενημέρωσης, έγραφαν στις ειδήσεις τους, για “κάποια 35χρονη”…..

Η υπόθεση όμως δεν τελειώνει εκεί. Η αστυνομία προσπαθεί τώρα να βρει τον τρόπο, με τον οποίο η δράστιδα προμηθεύτηκε το βιτριόλι, ποιος, ή ποιοι την βοήθησαν, και για μία ακόμη πληροφορία, ότι η δράστιδα, είχε στα σκαριά και μια δεύτερη επίθεση, σε μια άλλη κοπέλα. Κάποιες πληροφορίες κάνουν λόγω, ότι το βιτριόλι, ίσως να της το έδωσε, χωρίς να πραγματικά να γνωρίζει τις σκέψεις της, ένας Αφγανός κηπουρός που τον ήξερε, και κρατούσε φυτευτικά φάρμακα. Μια άλλη πληροφορία αναφέρει, ότι το προμηθεύτηκε με πλαστά στοιχεία μέσω ίντερνετ, χωρίς μέχρι στιγμής που γράφεται αυτό το κομμάτι, να έχει βρεθεί κάτι. Την ίδια στιγμή οι γονείς της δράστιδας, προσέλαβαν έναν από τους καλύτερους Έλληνες δικηγόρους τον κ. Σάκη Κεχαγιόγλου, προκειμένου να υπερασπισθεί την κόρη τους, που θα πρέπει να αναφέρω από δημοσιογραφικό καθήκον και μόνο, ότι η δράστιδα δεν αποδέχτηκε στην ανάκριση την βαρύτατη κατηγορία της απόπειρας ανθρωποκτονίας, και ζήτησε να δικαστεί μόνο “ΓΙΑ ΑΠΛΗ ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ” κάτι που ο ανακριτής δεν δέχτηκε με κανέναν λόγο. Μέχρι το τέλος του Ιουνίου, οι πληροφορίες μας λένε, ότι η δράστιδα θα πρέπει να ξεκαθαρίσει, αν δέχεται τις κατηγορίες της αστυνομίας, ή, όχι… Αυτό όμως που δεν πρόκειται ποτέ να «ξεκαθαρίσει» είναι το πρόσωπο της Ιωάννας, που καταστράφηκε για πάντα.

Άλκης Μωρέλας

Δεν κολλάει ο Χριστός να οδηγεί μερσεντές…

Σωτήρας ο Ιησούς Χριστός. Ήρθε για να σώσει τον άνθρωπο. Σταυρώθηκε για τον άνθρωπο. Έφαγε ξύλο και μαστιγώθηκε για τον άνθρωπο. Ερώτηση: Είχε πράγματι ανάγκη σωτηρίας ο άνθρωπος; Και να μην είχε, το πιο εύκολο να μασήσει το παραμύθι ο τίποτας, ότι δεν γεννήθηκε για κομπάρσος, ότι του αξίζει καλύτερη ζωή. Και μπαίνει στο κόλπο η θρησκεία. Η οποία θρησκεία, αναλαμβάνει την απίθανη αποστολή να σώσει τον κοσμάκη. Και να τον σώσει στους αιώνες των αιώνων. Να, γιατί ο Ναζωραίος εμφανίσθηκε ακριβώς όπως τον ήθελε ο γίγαντας λαός, ο φτωχός λαός. Μια μέρα μετά την ανάσταση του πεθαμένου Λαζάρου και μια εβδομάδα πριν από τη δική του ανάσταση, το Πάσχα, ο υιός του Θεού κάνει εντυπωσιακή είσοδο στα Ιεροσόλυμα καβάλα σ’ ένα γαϊδουράκι. Στο έργο έχει σημασία και η παραμικρή λεπτομέρεια. Όλα λειτουργούν συμβολικά, σημαδιακά, μηνυματικά. Σε λυγούρια απευθύνονται, δεν κολλάει ο Χριστός να οδηγεί μερσεντές πολυτελείας, να έχει σωφέρ, να είναι ντυμένος κουστουμιά, όπως τα σημερινά λαμόγια της ορθοδοξίας και σία…. Αν ήταν έτσι η σκηνοθεσία, τότε ο απλός κόσμος θα σκεφτόταν πως δεν είναι δικός μας ο λεβέντης. Και δεν θα τον υποδέχονταν μετά βαίων και κλάδων από φοίνικα. Ούτε θα του έστρωναν κόκκινα χαλιά σα να είναι αστέρας του Χόλυγουντ ή κάποιος ξιπασμένος αρχιεπίσκοπος ή, μητροπολίτης κάργα στο χρυσαφικό.Δεν περνάει για σωτήρας ο αριστοκράτης. Ο κονομημένος. Ένας επιχειρηματίας, κάποιος τραπεζίτης, μια καπιτάλα του κερατά. Ούτε ένας βασιλιάς δοξασμένος, ένας φιλόσοφος, ένας στρατηλάτης, ένας επιστήμων, ένας εφευρέτης. Ούτε ένας αρχηγός εκκλησίας, ένας πατριάρχης, ο πιο υψηλόβαθμος εκπρόσωπος του Θεού στη γη. Η φτωχολογιά και η μπατηροσύνη καταλαβαίνει μόνον τον σεμνό και ταπεινά ενδεδυμένο, όπως ήταν ο Χριστός. Ωσανά (… έτσι το γράφω εγώ, μ’ ένα νι). Ωσανά, δηλαδή Σώσε μας. Πανικός πλάκωσε με την τσαμπουκαλήδικη είσοδο στην Ιερουσαλήμ του Ιησού. Η αναστάτωση. Και όσοι δεν είχαν πάρει πρέφα, όσοι δεν τον γνώριζαν, ρωτούσαν ”Ποιος είναι ετούτος;”. Είναι ο προφήτης από τη Ναζαρέτ της Γαλιλαίας. Σκοτωμός. Κουτσοί, στραβοί και όσοι άλλοι είχαν ακούσει πώς κάνει θαύματα ο επί του γαϊδουρίου ερχόμενος, προσπαθούσαν να τον πλησιάσουν μήπως και τους θεραπεύσει. Σωτηρία για τον τυφλό είναι να αρχίσει να βλέπει. Τι άλλο; Αυτός που είναι στη φυλακή να τον βγάλουν από το μπουντρούμι. Αυτός που είναι καταχρεωμένος στους τοκογλύφους να πιάσει το λόττο. Οι προφητείες τα λένε όλα. Ο Εβραίος Ιερεμίας π.χ. είχε προβλέψει ότι θα εμφανισθεί ο σωτήρας και θα ελευθερώσει το λαό του Ισραήλ. Έτσι κι έγινε. Οι  διάφοροι Τζέρεμυ δεν κάνουν λάθος. Βγαίνει ότι οραματίζονται. Έτσι για κάθε σπουδαίο και άξιο αναφοράς που έκανε ο Χριστός, οι στημένοι ή οι περίεργοι έλεγαν ”Να, πραγματοποιήθηκε κι αυτό σύμφωνα με την προφητεία τάδε, σύμφωνα με τας γραφάς”. «Δόξα στον Υιό του Δαϋίδ!» φώναζαν στον Χριστό με την μπούκα του στα Ιεροσόλυμα και τον χαιρετούσαν λες και ήταν ο νέος βασιλιάς του Ισραήλ, που θα τους απαλλάξει από τους κατακτητές Ρωμαίους. Τελικά; Να κάνουμε ταμείο. Ο άνθρωπος δεν σώθηκε. Ούτε και πρόκειται βέβαια να σωθεί. Ποιος το λέει αυτό; Ο προφήτης εγώ. Στους αιώνες των αιώνων ο άνθρωπος θα κυκλοφορεί στη γη ελπίζοντας μια ζωή στη σωτηρία την οικονομική, τη σεξουαλική, την πνευματική, τη θεϊκή, την υπαρξιακή. Αλλά δεν πρόκειται να σωθεί ούτε μετά από 1000 χρόνια. Βαδίζει ολοταχώς για την αιώνια καταστροφή του. Αυτή που συστηματικά ετοιμάζει μόνος του κάθε μέρα. Τα Χριστούγεννα είναι ταυτισμένα με την γέννηση. Έτσι μας λένε. Σε αντίθεση με το Πάσχα, που είναι ταυτισμένο με την ανάσταση. Παραμύθια. Για τους περισσότερους είναι μια γιορτή σκέτη. Κι αν η εν λόγω θρησκευτική γιορτή έχει κάποιο νόημα, βαθύτερο ή επιφανειακό, δεν το ψάχνουν. Στο φινάλε, μη ζητάμε πολλά από τους ανθρώπους. Γιορτή είναι το Πάσχα και το χαίρονται, μέχρι εκεί.Λίγο να το σκαλίσουν το πράμα, τότε πάει μέχρι το θάνατο. Έτσι είναι. Δεν θα σταθούμε μόνο στην φιγουράτη, σινάμενη και κουνάμενη, ανάσταση. Προηγείται ο θάνατος. Τον ρωτάς, όμως, τον άλλον που γι’ αυτόν το Πάσχα είναι γιορτή, καθησιό και φαγητό, ποτό και μουσική, αν γουστάρει να βάλει στο λογαριασμό το θάνατο;Πέθανες, τελείωσες. Όχι, δεν ισχύει αυτό, για τη θρησκεία. Δεν υπάρχει θάνατος, τέλος, κηδεία, τάφος, κλάμα. Αυτό, μάλιστα, το τελευταίο ισχύει μόνο για τους άλλους, όχι για τον αυριανό πεθαμένο. Χωμένος μέσα στο χώμα ούτε λυπάται, ούτε αισθάνεται κάτι. Η θρησκεία επιμένει στα δικά της, πως δεν υπάρχει θάνατος, κι αν υπάρχει είναι μόνο για να σου θυμίσει την ελπίδα της ανάστασης, της αναγέννησης, της ξαναγέννησης, της συνέχειας. Πέθανες, αλλά δεν έχεις πεθάνει. Να, το νόημα του Πάσχα. Ο άνθρωπος, όμως, δεν συμβιβάζεται με το νεκροταφείο. Όσο ζει δεν θέλει να σκέφτεται πως υπάρχει στο έργο και ο θάνατος. Ναι, πράγματι, πεθαίνει κόσμος, καμιά αντίρρηση, αλλά όχι ότι το καμπανάκι κτυπάει και για τον ίδιον. Τον θαρρεί ξένο πράμα τον θάνατο. Και παραμένει ξένο, φτου και μακριά, ακόμα και στη βαρειά του αρρώστια.

ΟΤΑΝ Ο ΤΖΟΓΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ΑΡΡΩΣΤΙΑ….

Απίστευτο. Διαστάσεις σκανδάλου έχει πάρει ΚΑΙ στην Αυστραλία ο τζόγος με ανήλικα παιδιά.. Αν δεν το έβλεπα μπροστά μου, δεν θα το πίστευα. Δυο πιτσιρικάδες με τα σχολικά τους ρούχα, μου ζητούν, σχεδόν παρακαλώντας, να τους ρίξω κάποια δελτία στο ΤΑΒ. Βρίσκομαι σε μεγάλη αμηχανία. Να δεχτώ, ή, όχι; Αν δεχτώ, γίνομαι και εγώ συνένοχος σε παράνομο τζόγο. Αν αρνηθώ εγώ να το κάνω, σίγουρα θα βρεθεί κάποιος άλλος στην δική μου θέση. Βέβαια έφερα και τον εαυτό μου στην θέση τους, που το ποδοσφαιρικό στοίχημα, είναι μια απαραίτητη αρρώστια. Δέχομαι να ποντάρω για πάρτι τους. Σκέφτομαι ότι είναι προτιμότερο ένα ποδοσφαιρικό στοίχημα, από κάποιο άλλο ρισκαρισμένο ελλάτωμα, όπως το ποτό και το ναρκωτικό. Άλλο όμως ότι παίζει μπάλα ένα πιτσιρίκι άλλο ότι παίζει στοίχημα. Είτε ποδοσφαιρικό είτε όχι. Ένα γειτονάκι μου, έχει αρχίσει να ποντάρει και είναι μόλις 14 χρονών. Δεν το παίρνεις και πολύ σοβαρά το πράμα. Πιθανόν και οι γονείς του, να μην ανησυχούν που ο λεβέντης τους ξεπετάχθηκε τόσο πρόωρα και δείχνει… προχωρημένος, από πριν βγει από το αυγό. Βέβαια. Αν το δει επιπόλαια ο γονιός θα σκεφτεί πως εκείνος στην ηλικία του παιδιού του δεν είχε κομπιούτερ, ούτε κινητό, αλλά και δεν ήξερε τι είναι κουμάρι. Τζόγος.Όταν όμως λέμε στοίχημα εννοούμε με χρήμα. Στοίχημα ποδοσφαιρικό, ταττσλόττο, καζίνο και όλα τ’ άλλα. Όχι τάβλι ή ένα επιτραπέζιο, παιχνίδι παρεάτο, να κάνουμε διάλειμμα στο διάβασμα. Όλα αυτά κλείνουν σπίτια. Θυμήθηκα το γειτονάκι μου, όταν διάβασα το αποτέλεσμα μιας πανευρωπαϊκής έρευνας σε ανήλικους στην Ελλάδα. Σε παιδιά μέχρι 18 χρονών, δηλαδή. Έχουμε και λέμε, λοιπόν. Δυο στους πέντε ανήλικους, δηλαδή το 40%, έπαιξε τουλάχιστον μια φορά το 2020. Νούμερο τρομακτικό, Που τρομάζει.Και το 14% των Ελλήνων ανηλίκων έπαιξε στοίχημα από 2 έως 4 φορές τον μήνα. Και σύμφωνα με το τελευταίο εύρημα, ο ένας στους 4 στοιχημάτιζε σε πρακτορείο μέσω τρίτων, και ο ένας στους 18 μέσω διαδικτύου, με τα στοιχεία του μπαμπά. Να το σημειώσουμε κι αυτό: Οι ανήλικοι στοιχηματίζουν πάντα, με τα λεφτά του μπαμπά. Που να τα βρει ο μικρός, αν δεν του δώσει ο μπαμπάς, ή, ο παππούς;

ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΙΣΤΕ ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΚΟΥΡΙΑ…..

Ο κύριος έχει λεφτά. Πολλά λεφτά. Και δεν σταματάει να χοντροκονομάει. Άρα, η πρώτη σκέψη θα λέει, ότι ο κύριος είναι λαμόγιο. Δεν νομίζω. Βεβαίως ο κύριος τα έχει όλα, περισσότερα απ’ όσα χρειάζεται, σίγουρα πιο πολλά και απ’ όσα επιθυμούσε. Άρα, εκμεταλλεύθηκε κάποιες καταστάσεις. Σε καμία περίπτωση. Είπαμε. Δεν του λείπει τίποτα, τι βίλες και τι κότερα, τι λήαρ τζετ και τι πολυτέλεια Κροίσου στη ζωή του. Όλα αυτά σημαίνουν ότι ο κύριος πορεύθηκε για χρόνια σύμφωνα με τους αμαρτωλούς νόμους της σάπιας κοινωνίας, ότι υπηρέτησε το κατεστημένο. Ξυπνήστε, και καθαρίστε το μυαλουδάκι σας, από τα σκατά που σας έχουν βρωμίσει, από τότε που ήσασταν μωρό στην κούνια. Πετάξτε τη χολή που βρίσκεται στη ψυχή σας. Ο κύριος είναι μέγας και τρανός, όμως έγινε αυτός που έγινε γιατί είναι πολεμιστής. Πολεμιστής της ίδιας της ζωής. Είπαμε. Ξυπνήστε. Να δείτε με ανοικτά μάτια και καθαρή καρδιά πως κινείται ο πλανήτης. Φοβερά πράγματα. Δεν παίρνετε χαμπάρι τι παίζει γύρω σας. Δεν ξέρετε να μπανίζετε, να διακρίνετε το καλό από το κακό, το χρήσιμο από το άχρηστο. Μαρκ Ζούκερμπεργκ, ετών 25. Σας λέει τίποτα το όνομα αυτό; Πρόκειται για μέγα άτομο. Μέγας είναι. Μέγιστος. Μεγιστάνας. Και αυτοδημιούργητος. Από το μηδέν, από το τίποτα έγινε γκραν δισεκατομμυριούχος και, μάλιστα, μπήκε με το σπαθί του στη λίστα των 100 πλουσιότερων ανθρώπων στον πλανήτη. Χιλιάδες Ζούκερμπεργκ υπάρχουν σήμερα σε κάθε γωνιά της γης. Όπως το λέω. Όχι δεκάδες, ούτε εκατοντάδες, αλλά χιλιάδες. Απλά ο Μαρκ, ο εν λόγω Ζούκερμπεργκ, ο ένας απ’ αυτούς τους χιλιάδες νέους που πιάνουν στη ζωή τα χοντρά ψάρια, ξέφυγε πολύ μπροστά κι έγινε ο νεότερος σε ηλικία μεγαλύτερος δισεκατομμυριούχος όλων των εποχών. Στη ζωή μπαίνουν στη μέση, κατά καιρούς και πάντα, και άλλα κόλπα. Για παράδειγμα σήμερα υπάρχουν τα κινητά τηλέφωνα και τα κομπιούτερ που δεν έπαιζαν χθες και προχθές. Ο κόσμος θέλει να φάει. Να πιεί. Να ντυθεί. Να διασκεδάσει. Βασικά αυτά. Και να μείνει σ’ ένα καλύτερο σπίτι απ’ αυτό που έχει. Και να αγοράσει ένα καλύτερο αμάξι. Πάνω σ’ αυτές τις βασικές ανάγκες στήνονται οι επιχειρηματικοί κολοσσοί. Και ξαφνικά δίχως προγραμματισμό και δίχως πρόβλεψη γεννιέται το καινούργιο. Είπαμε. Ξυπνήστε. Πλούσιος δεν σημαίνει και παλιάνθρωπος. Ούτε παράνομος. Μαρκ Ζούκερμπεργκ. Πριν από λίγα χρόνια, ίδρυσε την ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης το Facebook, μέσα από το δωμάτιό του, στον ξενώνα του πανεπιστημίου που σπούδαζε, στο Χάρβαρντ, που μέσα σε δύο χρόνια γιγαντώθηκε και ξεπέρασε τα 100 εκ. ενεργούς χρήστες. Μόνον από τον Μπιλ Γκαίητς πήρε 240 εκ. δολάρια ο Ζούκερμπεργκ. Δεν υπάρχουν όρια στον πλούτο. Ούτε και φράγματα. Πόλεμος. Αυτό είναι ο κόσμος του χρήματος. Ένας προσωπικός πόλεμος. Με τον εαυτό σου πολεμάς. Η γη κινείται κυρίες και κύριοι. Προσέξτε τώρα. Μέχρι το 1994 δεν υπήρχε Ρώσος δισεκατομμυριούχος. Σήμερα; Είναι 40 Ρώσοι, 38 Κινέζοι, 25 Ινδοί. Μέχρι και δυο Αφρικανοί έσκασαν μύτη. Το άλλο, στο κλαμπ των δισεκατομμυριούχων οι 83 είναι γυναίκες. Η γη κινείται. Έχετε φάει στην μάπα, τη σκουριά όλων των αιώνων που σας σερβίρουν, και γι’ αυτό, ούτε το πιο απλό δεν μπορείτε να δείτε. Ότι μόνη της η γη κινείται. Κανένας δεν είναι σε θέση να την κουμαντάρει.

Άλλος ένας χρόνος, φεύγει από πάνω μας….

Ποτέ ρε φίλε μου, πρόλαβε και πέρασε, ο ριμάδας ο χρόνος. Δώδεκα ολόκληροι μήνες και δεν τους πήραμε χαμπάρι. Πότε το φάγαμε και το 2020, και με τη μία κατάπιαμε τις 365 τόσες μέρες; Από τον έναν χρόνο, στον άλλον. Μία ζωή με την σκέψη, ότι κάθε χρόνος φεύγει πιο γρήγορα από τον προηγούμενο. Και μοιάζει ανάσα σκέτη, αυτό που χωρίζει τη νέα πρωτοχρονιά, από την προηγούμενη. Τρεχαλητό μια ολόκληρη χρονιά. Άγχος. Δουλειές που δεν λένε να τελειώσουν, και αν κάποτε τελειώσουν, θα είναι συνήθως με άσχημο, με όχι αίσιο τέλος, χωρίς να αποφέρουν κέρδη. Και αν έχεις βάλει κάτι στην τσέπη, από την άλλη είσαι χρεωμένος, τρόπος του λέγειν, με εκκρεμότητες. Οι καλές μέρες, έτσι τις λένε. Οι γιορτινές μέρες. Πλησιάζει η αυλαία του 2020 να πέσει. Το ξενέρωμα, μάλλον το  ξεφεύγα από τις άλλες μέρες του χρόνου, τις ρουτινιάρικες. Γιατί στην ατζέντα παίζουν τα δώρα, τα ψώνια, τα τραπέζια, τα τηλέφωνα στους φίλους και συγγενείς, οι συγκεντρώσεις, οι πράσινες και κόκκινες τσόχες. Μια ατμόσφαιρα υστερίας. Καταναγκαστικής ίσως διασκέδασης, για να πιάσουμε το… ”μήνυμα” των Χριστουγέννων και της πρωτοχρονιάς. Και ειδικά εφέτος, λόγω κορονοϊού, να μην μας επιτρέψουν να χαρούμε, την ιδιαιτερότητα που έχουν οι χριστουγεννιάτικες και πρωτοχρονιάτικες μέρες. Να ζήσουμε γιορτινά, και να πάμε για άλλα. Για άλλα χρόνια, για άλλα Χριστούγεννα, όσα τουλάχιστον γράφει το κοντέρ του καθενός μας.

Η ΤΙΜΩΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΠΟΝΤΙΚΙΑ….

Το μερμύγκι είναι ανώτερο του ανθρώπου. Αυτό είχα γράψει πριν κάποια χρόνια σε εφημερίδα που δούλευα, και οι αναγνώστες, μου ζητούσαν… λεπτομέρειες. Το θυμήθηκα με τις βροχές που έβλεπα στην τηλεόραση, και οι οποίες για μια φορά ακόμα, απέδειξαν την κατωτερότητα του ανθρώπου, απέναντι στον γίγαντα τον μέρμυγκα. Αυτό το τεράστιο πλάσμα. Δεν το συζητάμε ότι το δίποδο, μειονεκτεί σαν άνθρωπος, όχι σαν μερμύγκι, απέναντι στο μερμύγκι. Νεροποντή; Κανένα πρόβλημα για τον μέρμυγκα. Καταιγίδα; Έλα τώρα. Μερμύγκια είμαστε, σοφά δημιουργήματα της φύσης, οπλισμένα με το ένστικτο και όχι τις πνευματικές αναζητήσεις, και την τεχνολογία του ανθρώπου, για να αντιμετωπίσουμε κάθε αντίδραση της μάνα μας. Μια είναι η μάνα. Η φύση. Το μερμύγκι λοιπόν, δισεκατομμύρια χρόνια, πριν ο άνθρωπος ξεφύγει από τις σπηλιές και τις κουφάλες των δέντρων που διέμενε, είχε λύση το πρόβλημα κατοικίας. Ποιες βίλες και ποιες πολυκατοικίες. Δεν τις χρειάζεται. Μέσα στο χώμα. Εκεί ζει το μερμύγκι. Θα πάθεις την πλάκα σου, αν σου πω το τι καταφέρνει και φτιάχνει, χωμένο στη μάνα γη το μερμύγκι, αυτό το μεγαλείο της φύσης, το αληθινό τέλειον ον σαν μερμύγκι. Υπάρχει όμως και η κουκουβάγια. Το κεφάλι της δεν το κουβαλάει μόνο για μεταφέρει τα μάτια της και το στόμα της. Μέσα υπάρχει ένα ραντάρ φτιαγμένο έτσι από τον Θεό για να μην της ξεφεύγει και ο πιο μικρός θόρυβος. Ένα ανεπαίσθητο θρόισμα των φύλλων, που δεν θα πλησίαζε καν την ακοή άλλου πλάσματος, συλλαμβάνεται από την γκριζωπή κουκουβάγια, η οποία όμως σνομπάρει τον θόρυβο από τα κοντινά δέντρα. Δεν είναι τίποτα, αποφαίνεται το μικροτσίπ στον εγκέφαλό της, ένα αεράκι είναι που κούνησε τα φύλλα, δεν ασχολούμαι… Η κουκουβάγια έχει το λόγο της να κάθεται στο σημείο που την παρατηρώ από απόσταση με τα γυαλιά νυχτός. Ζώο είναι, γέννημα της φύσης προικισμένο με τέτοιες ιδιότητες και σε τέτοιο βαθμό, ώστε να επιβιώνει, να βρίσκει τροφή. Έχουμε μετά και τον ποντικό, που είναι το αγαπημένο ζωάκι της επιστήμης. Στον ποντικό επάνω κάνουν τα πειράματά τους οι ερευνητές στα εργαστήρια, όχι βέβαια για να τον εκπολιτίσουν, ή, να τον μάθουν να πηγαίνει σχολείο, ή, ακόμη και να του περάσουν την ανάγκη της θρησκείας. Για το καλό της ανθρωπότητος η ανθρώπινη επιστήμη βασανίζει τα ποντίκια. Να ξέρουμε τι λέμε. Πειραματίζομαι σημαίνει ένα πράμα, μόνον ένα, βασανίζω. Αυτό σημαίνει. Ούτε ρωτάνε τα ποντίκια πριν τα μπουζουριάσουν σε κάτι φιάλες, σε κάτι σωληνάκια, για να μελετήσουν, και επάνω τους να δοκιμάσουν φάρμακα που θέλουν να φτιάξουν για τον άνθρωπο. Να ξέρουμε τι λέμε. Για τον άνθρωπο, όχι για την ανθρωπότητα. Πάω πάσο αν μου πεις, ότι ο Θεός σου έδωσε την άδεια, να βασανίζεις ένα ξένο βασιλειο. Ότι τον ρωτήσατε τον πλάστη, αν μπορείτε να βασανίζετε, και όσο αντέξουν, όποια πλάσματα του Θεού επιλέγετε, διότι αυτά σας βολεύουν στα πειράματα, στις δοκιμές σας. Και αν τα κακαρώσουν τα πειραματόζωα στα παπάρια σας. Εσείς δεν υποπέσατε σε καμία αμαρτία. Ότι κάνετε γίνεται για το καλό της ανθρωπότητας, στο όνομα της ιατρικής επιστήμης, και να το πούμε και αυτό, για το συμφέρον της φαρμακευτικής βιομηχανίας. Τον Θεό όμως ρε αλήτες τον ρωτήσατε; Αυτόν που έφτιαξε τα πάντα, τα δίποδα και τα τετράποδα, τα ιπτάμενα και τα ερπετά, τα τρωκτικά και ότι ακόμη κυκλοφορεί στο νερό. Αυτό γούσταρε ο Θεούλης. Να φτιάξει και έναν πλανήτη με ζωή. Να υπάρχει ζωή σε κάθε σημείο, φανερό και κρυφό. Και έφτιαξε κατ’ εικόνα και ομοίωσιν και τον άνθρωπο. Βέβαια. Δεν είναι αγριόπαπιας ο Θεός, ούτε φάλαινας και σπουργίτης. Μοιάζει φατσικά και όχι μόνο φατσικά, αλλά και σωματικά, και πνευματικά, με τον άνθρωπο. Όχι με το ποντικάκι. Κάποιοι Καναδέζοι επιστήμονες λοιπόν, διαπίστωσαν, ότι όπως οι άνθρωποι όταν πονάνε, όταν νοιώθουν πόνο, σε οποιοδήποτε σημείο του σώματος, αυτό φαίνεται στο πρόσωπό τους, έτσι συμβαίνει και με τα ποντίκια, τα συνήθη θύματα των εργαστηρίων. Φοβερά πράγματα. Μέγιστη αποκάλυψη η οποία πιθανόν να έφθασε μέσω ίντερνετ και στον Θεό. Να το πληροφορήθηκε κι αυτός, ότι τα ποντικάκια και πονάνε και κάνουν γκριμάτσες στο πρόσωπο, όπως οι άνθρωποι. Φοβερά πράγματα. Οι επιστήμονες βασάνισαν ποντικάκια, για να δουν αν υποφέρουν και αν ναι, πως εκδηλώνεται, πως αντιδρά το σώμα τους. Και σημείωσαν στα δευτέρια τους, ότι όταν πονάνε τα ποντικάκια σφίγγουν τα μάτια, όπως ο άνθρωπος. Και ζαρώνουν τη μουσούδα τους, όπως ο άνθρωπος. Και τεντώνουν τα αυτιά και σηκώνονται όρθια τα μουστάκια τους, να κάτι που δεν παρατηρείται στον άνθρωπο. Ένα ακόμα. Το ποντίκι αν ήταν σε θέση, θα έκανε πειράματα ή, με τη σωστή λέξη, βασανιστήρια στον άνθρωπο; Το ότι το ποντίκι είναι ανίκανο να πειραματισθεί σε ανθρώπους, όπως και σε μέλισσες και κουνούπια, είναι κατανοητό. Όπως ότι ο άνθρωπος αν δεν μπορούσε όχι μόνο πειράματα δεν θα έκανε, αλλά και ένα άλλο σωρό εχθρικά στο περιβάλλον πράγματα. Άρα; Ουσιαστικά με την άδεια του Θεού, αφού τον προίκισε σχετικώς, ο άνθρωπος κάνει ότι γουστάρει στη γη και με τη βοήθεια της καλής επιστήμης δεν ησυχάζει αν δεν κατακτήσει και το σύμπαν στο αχανές διάστημα. Φαντάζεσαι όμως κύριε μαλάκα, να είσαι το πειραματόζωο στον άρχοντα των ποντικιών, στον βασιλέα των λιονταριών, στον δικτάτορα των καρχαριών, στον αυτοκράτορα των γυπαετών, σε κάποιον παρανοϊκό Χίτλερ, οι επιστήμονες του οποίου βασάνιζαν έγκυες γυναίκες, τις έδεναν τα πόδια για να δουν πόσο θα αντέξουν, ακόμα έσπαγαν με σφυριά τα γόνατα μικρών παιδιών, εβραιόπουλων, για να καταγράψουν τον πόνο του ανθρώπου, διότι για τους ναζιστές και οι Εβραίοι είναι άνθρωποι… Γιατί στα γράφω όλα αυτά τώρα έτσι; Άκου το γιατί. Από ποντίκι θα τη βρείτε, και αυτή τη φορά θα σας παρασακατέψει. Έχετε κάνει πολλά στον πλανήτη. Το έχετε παρατραβήξει. Η τιμωρία σας θα έρθει όχι από τα πυρηνικά σας, αλλά από τα ποντικάκια, παλιοκουφάλες. Από το ποντίκι αρπάνε τη δουλειά οι μύγες, και οι ψύλλοι, και πάνε και τη σερβίρουν στους ανθρώπους. Έτσι κτύπησε η επιδημία της πανούκλας γύρω στα 1350 και έφαγε μόνον το μισό πληθυσμό της Ευρώπης. Στην επόμενη επιδημία το ποντίκι θα σε στείλει πακέτο στον Δημιουργό σου, και χωρίς προηγουμένως να σε υποβάλλει σε διαδικασία πειραματόζωου.

Βρίσκει και τα κάνει ο Ερντογάν…

Πιο ξεκάθαρο δεν γίνεται. Ο τσαμπουκάς του Τούρκου περνάει και στην Ευρώπη. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Στα ίσα η κυρία Μέρκελ πήρε το μέρος του Ερντογάν. Πιο ίσα δεν την έπαιρνε. Τι συμβαίνει; Λάθος να κατηγορηθεί η Γερμανίδα για έχθρα της Ελλάδος. Για φίλη της Τουρκίας. Δεν υπάρχουν αυτά. Δεν υπήρξαν ποτέ. Ας το πούμε για μια φορά ακόμα. Ο καθένας, Μέρκελ, Μακρόν, Πούτιν, Τραμπ παίζει για πάρτη του. Πρώτα για πάρτη του και μετά για τα συμφέροντα της χώρας του. Αναλαμβάνει, λοιπόν, η καγκελάρισσα Άγκέλα, η τσαχπίνα και σέξυ, τόσο ερωτική που έχει πιάσει αράχνες η φουκαριάρα, να μεσολαβήσει. Και γαμώ τη… μεσολαβήτρια. Προκειμένου να σπάσει η ένταση, λέει, στην ανατολική Μεσόγειο. Ε, από τη στιγμή που πήρε επάνω της τις πρωτοβουλίες για την αποκλιμάκωση στις σχέσεις Ελλάδος και Τουρκίας, πήγαν περίπατο οι κυρώσεις σε βάρος του Ερντογάν. Και στην κόντρα με την Γερμανίδα είναι η Γαλλία. Επειδή το συμφέρον του Μακρόν αυτό είναι. Να είναι με την Ελλάδα, και εναντίον Ερντογάν και Μέρκελ. Ολοφάνερο. Βρίσκει και τα κάνει ο Ερντογάν. Με το νταηλήκι του κάνει το παιχνίδι του. Ο άνθρωπος ασκεί το επάγγελμα του. Είναι νταής. Αν, όμως, κάποιοι ισχυροί τον έπαιζαν διαφορετικά, τότε το νταηλήκι του ο Ερντογάν θα το είχε βάλει στο οθωμανικό μουσείο.

Ο άνθρωπος ήταν είναι και θα είναι αυτός που είναι

Απίστευτες καταστάσεις ζούμε σήμερα με τον κορονωϊό. Το πράμα απλώθηκε πολύ και δεν μαζεύεται. Ο κορονοϊός κυριαρχεί σαρωτικά στη ζωή μας.  Μόνο μάγοι δεν ήταν όσοι είχαν προβλέψει αυτή την εξέλιξη, αλλά δεν τολμούσαν να την δημοσιοποιήσουν. Ότι θα έρθει η ιστορική στιγμή, όπου το σύμπαν της ανθρωπότητας θα φορέσει μάσκα. Και έγινε το απίθανο. Να μην εμφανίζεται κανένας πλέον σε δημόσιο χώρο, άνευ μάσκας. Πολιτικοί, αστυνομικοί, ιερείς, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες, δικαστικοί, στρατιωτικοί, οι κάθε παρατρεχάμενοι της δημόσιας ζωής ξεμυτάνε μασκοφόροι. Και όλο αυτό το κακό τι σημαίνει; Εδώ είναι που γελάμε. Επειδή ακούς ένα κάρο μαλακίες σήμερα από τους κάθε κοινωνιολόγους, ψυχολόγους, μελλοντολόγους και άλλους “όγους” οι οποίοι υποτίθεται λόγω ειδικότητας έχουν το δικαίωμα του επιστημονικού λόγου.  Ότι θα αλλάξει η ζωή μας, θα ενισχυθεί η συλλογικότητα του κόσμου, θα κτυπήσει η θλίψη, η κατάθλιψη, η μοναξιά, τέλος πάντων η ζωή θα πάρει ένα άλλο νόημα. Παραμύθια είναι όλα αυτά. Ο άνθρωπος είναι αυτός που είναι. Αυτός που ήταν. Αυτός που θα είναι πάντα. Δεν έγινε άλλος στους αιώνες που πέρασαν. Και θα παραμείνει ίδιος, όπως ξεφύτρωσε από την εποχή του Αδάμ, μέχρι να εξαφανιστεί. Αν το κινητό τηλέφωνο π.χ. και το κομπιούτερ είχαν ανακαλυφθεί πριν δέκα χιλιάδες χρόνια, και τότε έτσι, όπως σήμερα, θα συμπεριφερόταν. Δεν έγινε της πλάκας σήμερα  ο άνθρωπος, ούτε πιο έξυπνος. Σέλφυ φωτογραφίες θα έβγαζε και πριν 100.000 χιλιάδες χρόνια, αν είχε και τότε τέτοια δυνατότητα. Και θα έβγαιναν στα κανάλια σοβαροί άνθρωποι να λένε αηδίες. Ποιος κορονοϊός; Θα περάσει ντούκου και αυτός. Θα ξεχαστεί μαζί με τις μάσκες του. Όπως θα ξεχαστούν οι… προφητικές αναλύσεις των επιστημόνων.Η αλήθεια είναι μια, και μας την λέει κατάμουτρα η Ιστορία. Φοβερά πράγματα έχουν γίνει. Καμιά θρησκεία και καμιά ιδεολογία, καμιά σοφία και δικτατορία, τίποτα δεν κατάφερε να σταματήσει το λουτρό αίματος από πολέμους και επαναστάσεις, που έγιναν και δεν άλλαξαν τίποτα. Γιατί με τίποτα δεν αλλάζει ο άνθρωπος. Η λογική, αυτό που τον ξεχωρίζει απ’ όλα τα άλλα ζώα, δεν είναι… αρκετή στο δίποδο να τον παραδειγματίσει από τα αίσχη του στο παρελθόν. Δυστυχώς. Και η ζωή θα συνεχίζεται. Σήμερα εμείς, αύριο κάποιοι άλλοι. Χαίρεται.

Ούτε την κηδεία μας αν μπουν όλοι αυτοί μέσα

”Να περάσουν οι πρόσφυγες, να μην περάσει ο φασισμός” το ένα πανό με την υπογραφή κάποιας αέρα πατέρα χαρτοπόλεμος ”Αντιρατσιστική πρωτοβουλία”. Φοβερό, ε; Με φασιστικές συμπεριφορές και στο όνομα του αντιφασισμού, κάποιοι, τους οποίους αποφεύγω να χαρακτηρίσω, εκφράζουν αιτήματα αντιλαϊκά, αντεθνικά, αντιπατριωτικά. Οι τουλάχιστον 99 στους 100 Έλληνες, στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, θέλουν κλειστά τα σύνορα σε ξένους, όποιοι κι αν είναι αυτοί, πρόσφυγες, μετανάστες, λαθραίοι, στημένοι, καθαροί. Ο απόλυτος φασισμός είναι κάποιοι, τους οποίους αποφεύγω να χαρακτηρίσω, να εκπροσωπούν όχι περισσότερο του 1% να θέλουν να… ανοίξουν τα σύνορα, διότι έτσι κάνει το παιχνίδι του ο πιο μεγάλος εχθρός της Ελλάδος. Αυτό το σύχαμα του αιώνα ο Ερντογάν. Αν η κυβέρνηση δεν είχε αυτή τη σκληρή στάση στα σύνορα, τότε δεν θα είμασταν ικανοί σήμερα ούτε την κηδεία μας να κάνουμε. Αντιληπτό ότι αυτή η σκληρή, η δυναμική στάση της Ελλάδος στα σύνορα δεν στρέφεται ενάντια σ’ αυτούς που νταηλήδικα μπουκάρουν για να διασπάσουν τη συνοριακή μας άμυνα. Ο εχθρός δεν είναι αυτοί οι αλλοδαποί φουκαράδες, αλλά και όποιοι άλλοι ύποπτοι από κοντά τους. Ο εχθρός είναι ο Τούρκος. Μόνον; Δεν το έχω ξαναζήσει προσωπικά. Να είμαι στην πατρίδα μου, και να απειλείται από ξένους, χωρίς πόλεμο. Στα ίσα. Ξεκάθαρα. Να μπουν μέσα με το ζόρι, χωρίς να τους καλέσω. Και όσοι κρατάνε άμυνα, να κατηγορούνται ως φασίστες, ως ρατσιστές. Το πιο εύκολο φυτίλι για να ξεσπάσει εμφύλιος. Εκεί την πάνε την δουλειά…

Τι να μας πει η κυρία του τουρισμού….

Έχεις ένα χωράφι, για το οποίο όλοι παραδέχονται, πως είναι το πρώτο στη γη, και βγάζει τις καλύτερες ντομάτες. Από πού θα κονομήσεις; Από τις ντομάτες φυσικά. Έχεις ψηλά βουνά, όλο το χρόνο με χιόνια, τι κάνεις για να κερδίζεις χρήματα; Δεν θέλει σκέψη, κουμπάρε. Οργανώνεις το χειμερινό τουρισμό, χιονοδρομίες και έτσι κόλπα. Και άμα έχει θάλασσες γαμάτες; Άμα είσαι χωμένος ολόγυρα από το νερό, και με 3.000 νησιά, βάζω στο λογαριασμό και τις βραχονησίδες, που προσφέρονται για εκμετάλλευση, τι κάνεις; Δεν περιμένεις βέβαια, να ζήσεις από την πολεμική βιομηχανία, να παράγεις τανκ και πυραύλους. Ούτε αυτοκίνητα και κομπιούτερ. Άστα αυτά για τους άλλους.Τι να μας πει λοιπόν, η κυρία του τουρισμού, η νυν και η πρώην, η Άτζελα Γκερέκου σήμερα επί Μητσοτάκη, και πρώην του Παπανδρέου, και η κυρία Έλενα Κουντουρά του Τσίπρα, πρώην του Πάνου Καμένου. Πάλι σχέδια επί σχεδίων με σκοπό, πως θα φέρουμε περισσότερους τουρίστες το καλοκαίρι. Σχέδια που έπρεπε να είχαν γίνει πριν 60 χρόνια, για το πως η προνομιακή Ελλάδα, θα πουλούσε και θα έκοβε χαρτονόμισμα, στα δυο πρότζεκτ της, τον τουρισμό και τον πολιτισμό που κληρονόμησε. Πριν 60 χρόνια. Αλλά μιλάμε για την Ελλάδα τώρα έτσι; Απλά για να μην ξεχνιόμαστε.

Η ιστορία της ανθρώπινης παρουσίας στον πλανήτη…

Καθόλου απίθανο να υπάρχει ζωή, άνθρωποι και ζώα, σ’ άλλον πλανήτη. Γιατί να μην υπάρχουν; Δεν ξέρεις. Σωστό. Το δεν ξέρω δεν κολλάει με το δεν υπάρχει ζωή, κάποιο άλλο είδος ζωής, ανθρώπινης ή όχι, έξω από το δικό μας πλανήτη. Δεν ξέρεις και το σίγουρο είναι, λέω εγώ τώρα, ότι δεν θα το μάθεις ποτέ, όσο ακόμα θα κυκλοφορεί στη γη το γνωστό δίποδο. Όλα έχουν ένα τέλος, άλλωστε. Άνθρωποι, ζώα, δένδρα, φυτά, πλανήτες. Ότι ζει, πεθαίνει. Έχει χρονολογία λήξεως. Μη ξεφεύγουμε. Ασφαλώς σ’ άλλον πλανήτη η ζωή, αν υπάρχει, θα είναι διαφορετική. Αυτονόητο. Διαφορετικό το φυσικό περιβάλλον, άρα φύση διαφορετική σε σχήμα, σε μορφή ότι αναπνέει . Και πως αλήθεια, να γνωρίζεις τι υπάρχει στο σύμπαν, όταν αυτό είναι ατελείωτο, άγνωστο, αχαρτογράφητο, απλησίαστο. Ρε, δεν έχει τέλος. Παίζει, όμως, η ανθρώπινη βλακεία ότι είμαστε το κέντρο της πλάσης. Η καρδιά του σύμπαντος. Εμείς είμαστε, όχι άλλοι. Όχι κάποιοι άλλοι. Στο φινάλε, τι να τους κάνουμε τους άλλους, όταν σκοτωνόμαστε μεταξύ μας οι άνθρωποι, από τότε που σκάσαμε μύτη. Έτσι είναι. Η Ιστορία της ανθρώπινης παρουσίας στον πλανήτη είναι ιστορία αίματος. Και αναρωτιέμαι πολλές φορές. Γιατί να μ’ ενδιαφέρει το κάθε άλλο μπουρδέλο στο διάστημα; Αφού εγώ είμαι, ο ηλίθιος αρχηγός της αιωνιότητας. Το πιο τζάμπα δημιούργημα του Θεού. Αν δεν χαίρομαι τον πιο όμορφο, τον πιο γοητευτικό, πλανήτη στο σύμπαν, είμαι άξιος της μοίρας μου. Το νούμερο της αιωνιότητος. Αυτή είναι η υπέρτατη ύβρις στον Δημιουργό. Βέβηλος γεννήθηκε ο άνθρωπος, βέβηλος ζει, και βέβηλος θα πεθάνει. Για όσο τουλάχιστον θα ζει ακόμα.

Το μεγάλο χτύπημα στους δίδυμους πύργους…

Έχουν περάσει σχεδόν 19 χρόνια, από την ημέρα που έγινε το μεγάλο χτύπημα, στους «Δίδυμους Πύργους» στην Αμερική.  Έχω να το λέω λοιπόν, ότι το είδα και εγώ, το χτύπημα αυτό, και μάλιστα Live. Ίσως να είναι, το πιο εντυπωσιακό θέαμα που παρακολούθησα ζωντανό στη ζωή μου. Έτυχε βεβαίως. Και να περιοριστώ στο video. Τεράστια διαφορά, να το βλέπεις στα νέα, και άλλο το ίδιο γεγονός, να το βλέπεις σπαρταριστό με τα ματάκια σου, μπροστά σου. Έλεγα λοιπόν, ότι ακόμη και μετά από 19 χρόνια, κανείς δεν σταμάτησε να ασχολείται με το συγκεκριμένο γεγονός. Δύο αεροπλάνα επιβατικά βούτηξαν επάνω στους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης. Τους τσάκισαν, και σκότωσαν μαζί, τρεις χιλιάδες κόσμο. Έγινε όμως έτσι η δουλειά; Πολλά διαβάζουμε, πολλά περισσότερα ακούμε. Δύσκολα να δεχθείς ότι η δουλειά δεν είναι σικέ. Αν λοιπόν, πράγματι στήθηκε το έργο, πιθανόν να μην το μάθουμε ποτέ. Αν ναι, ίσως να βρωμίσει η δουλειά μετά από έναν αιώνα, και λίγο λέω. Μετά πάντως, την “πτώση” των Δίδυμων Πύργων, η Αμερική βιομηχανοποίησε την αντιτρομοκρατία. Με δικαιολογία ή άλλοθι την παγκόσμια τρομοκρατία. Πρώτα γκρεμίστηκε ο βόρειος ουρανοξύστης, από αεροσκάφος της American Airlines, πτήση από Βοστώνη, με 92 επιβάτες. Μετά από 18 λεπτά ντουμπλάρισε η επιχείρηση, με αεροσκάφος της United Airlines, πτήση από Ουώσιγκτον, με 62 επιβάτες. Είναι δυνατόν να πάθουν οι Αμερικανοί, τέτοιο πράμα από την Αλ Κάιντα; Απίστευτο. Δύσκολα να δεχθείς πως το έργο είναι καθαρό. Πως δεν οργανώθηκε, προκειμένου να εξυπηρετήσει κάποιες σκοπιμότητες. Να κοπανήσουν τον πιο εμβληματικό στόχο της πλανηταρχίας. Από την ημέρα εκείνη και μετά, έγιναν και θα γίνουν ακόμη πολλά. Η τρομοκρατία πρέπει να εξαφανισθεί, το ερώτημα όμως, αν το κτύπημα ήταν «στημένο» δεν εξαφανίζεται.

Η… τσιτωμένη “κυρία” του Oakleigh…

Πραγματικά πολλές φορές είμαστε για κλάματα, αλλά δεν το καταλαβαίνουμε. Πολύ γνωστή «κυρία» του Oakleigh, που κάθε λίγο και λιγάκι βρίσκεται σε ινστιτούτο αισθητικής, έχει χάσει πλέον και το μυαλό της. Παρά τα 60 και βάλε χρονάκια της, επιμένει όχι μόνο να τσιτώνεται, με το ανάλογο κόστος φυσικά, αλλά να εμφανίζεται πλέον και ντυμένη, σαν… ανήλικο κοριτσάκι. Το κακό είναι ότι στο…. καραγκιοζιλίκι την ακολουθεί και ο…. βαψομαλλιάς  ο άντρας της, που από κάτασπρα μαλλιά που είχε, τώρα έχει γίνει κατάμαυρος σαν κοράκι, και κυκλοφορεί και μάλιστα χωρίς να ντρέπεται. Τέλος πάντων, αλλού είναι το θέμα μου. Προσωπικά δεν αντέχω, να βλέπω γυναίκα με τσιτωμένο δέρμα. Αηδιαστικό. Απωθητικό. Μόνο αν είναι πολύ καλός τεχνίτης, αλλά και επιστήμονας ο πλαστικός, αλλά πολύ περισσότερο, να το σηκώνει και η φάτσα της κυρίας, για να μη μετράς τα χρόνια της. Τι λέμε τώρα. Η ηλικία θες δεν θες, δεν κρύβεται. Όλα τα προδίδουν τα μάτια. Μα καλά γερνάνε και τα μάτια θα ρωτήσετε; Εκατό τα εκατό. Εδώ σε θέλω. Δεν κρύβουν την αληθινή ηλικία τα μάτια. Τα μάτια, όχι τα βλέφαρα, όχι η επιδερμίδα. Στο μέσα του ματιού διαβάζεις πολλά για τη ζωή του ατόμου, και αυτό προδίδει τα χρόνια του. Γιατί; Επειδή ο άνθρωπος έχει ”δει” πολλά στην ζωή του. Και όσα είδε, όσα γνώρισε, όσα κατάλαβε, με όσα πόνεσε, αυτά ακριβώς τον γέρασαν. Το μωρό για παράδειγμα, δεν έχει ηλικία στο μάτι. Σε βλέπει και απορεί. Δεν παίρνει πρέφα τίποτα, ακόμα. Τα χρόνια στα μάτια του, θα αρχίσουν να γράφουν σύμφωνα μ’ αυτά που καταγράφει ο εγκέφαλος του, άσχετα με την βιολογική του ηλικία. Έπεσα, που λες, σε μια συνάντηση, πάνω στην κυρία, ονόματα δεν λέμε. Τρόμαξα. Όπως στο λέω. Καμιά σχέση με το τι δείχνει η πραγματική της ηλικία, με το τσίτωμα. Με έστειλε αιώνες πίσω. Λες ότι είχα απέναντι μου, την γυναίκα του μάγου της ινδιάνικης φυλής. Γριά ινδιάνα έβλεπα. Δεν κάνω πλάκα. Χαρακιές στο πρόσωπο από τον ήλιο. Είχε πέσει το δειλινό, ο ήλιος είχε υποχρεώσει την συγκεκριμένη κυρία να φοράει το γυαλικό, φαρδύ, απλωτό, να σκεπάζει όσο το δυνατόν περισσότερο το πρόσωπο. Και δίπλα της ο βαψομαλλιάς, να την καμαρώνει σαν μαλάκας, όπως ο γύφτος το κινητό του. Για λύπηση, σου λέω. Αλλά και για φτύσιμο. Και το χειρότερο; Ότι δεν το καταλαβαίνουν ότι ο κόσμος γελάει μαζί τους. Πραγματική κατάντια δηλαδή.

Στην κονόμα του πολέμου….

Μιλάνε τα νούμερα. Μόνον που οι αριθμοί, όσο κι αν είναι ακριβείς, δεν λένε την αλήθεια. Ποτέ. Σύμφωνα με στοιχεία που δεν αμφισβητούνται μέχρι σήμερα η μπούκα των ΗΠΑ στο Ιράκ, επί Μπους μικρού, είχε κοστίσει 1,7 τρις δολάρια συν άλλα 490 δις δολάρια σε επιδόματα. Το κονδύλι θα φθάσει στα έξι (αριθμός 6) τρις δολάρια τα επόμενα 40 χρόνια διότι ακόμα κι αν σταματήσει κάθε πολεμική δραστηριότητα στο Ιράκ, στο Ιράν, και στην Συρία, τα έξοδα θα τρέχουν από αποζημιώσεις, συντάξεις, συν τις…. πορτοκαλάδες και τις… κοκακόλες. Για ποιο ζήτημα μιλάμε λοιπόν, έτσι; Πάμε λίγο πιο αναλυτικά.
Γίνεται η εισβολή στο Ιράκ των «συμμαχικών δυνάμεων» Αμερικής, Βρετανίας και λοιπών παραρτημάτων. Τα έβαλαν κάτω τριάντα (αριθμός 30) ακαδημαϊκοί(!) και ειδικοί για να βρουν πόσο ήταν το ύψος της δαπάνης αλλά και ποιος ο απολογισμός των νεκρών. Τέλος πάντων, ότι επέδρασε στο οικονομικό γίγνεσθαι των ΗΠΑ μετά την αλητείας τους να επέμβουν σε ξένο κράτος. Και να μην τελειώνουν τον πόλεμο τόσο σύντομα όσο μπορούσαν!!!
Ο πόλεμος, επειδή ακριβώς είναι μπίζνα, ΜΟΝΟ ΜΠΙΖΝΑ, αρχίζει και τελειώνει όποτε αποφασίσει, εκείνη η πλευρά που κονομάει. Όλα τα άλλα περί πατρίδας και να κτυπήσουμε την τρομοκρατία είναι παπαριές.
Όποιος, λοιπόν, ισχυρισθεί ότι γονάτισε την πλανηταρχία ο πόλεμος, στο Ιράκ ή όπου αλλού στο μέλλον, είναι αφελής και αδιάβαστος από την Αυστραλία μέχρι την Βαγδάτη. Η κονόμα. Αυτό είναι ο πόλεμος. Η κονόμα της κονόμας ω κονόμα! Να διαβάζετε να μαθαίνετε και με το μπαρδόν βέβαια. Τα λέμε από την αλφαβήτα. Ο πόλεμος για την πλανηταρχία είναι μια αυθεντική, μια κλασική εμπορική επιχείρηση. Ο στόχος δεν είναι να πάρουμε το πρωτάθλημα. Να κερδίσουμε τον εχθρό, δηλαδή. Όχι, αυτό. Η σκοπιμότητα, η ΜΟΝΑΔΙΚΗ σκοπιμότητα είναι να πουλήσουμε όπλα. Αυτό είναι το ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ κίνητρο για να ξεκινήσουμε πόλεμο.
Η Νο 1 κονόμα στον πλανήτη, είναι το εμπόριο όπλων. Μετά έρχεται το ναρκωτικό. Μιλάμε για τα δυο πρότζεκτ που αφήνουν τεράστιο περιθώριο κέρδους, αν ληφθεί υπ’ όψιν το κόστος παραγωγής και τα έσοδα από τις πωλήσεις.
Στις ΗΠΑ όλα είναι πουλημένα. Όποιος θέλει αγοράζει ότι θέλει. Σε ξένους ανήκουν σχεδόν τα πάντα. Βιομηχανίες, εργοστάσια, φιρμάτες επιχειρήσεις. Κανένα πρόβλημα να πουληθούν, να αγοραστούν ξενοδοχεία, μεγαλοκαταστήματα, από ξένους. Από την εποχή των πολέμων με τους Ινδιάνους μόνον οι πολεμικές βιομηχανίες δεν μπορεί να φύγουν από Αμερικάνους, ιδιώτες βέβαια.
Αυτή τη στιγμή που με διαβάζεις οι μηχανές αυτές δουλεύουν. Ούτε δευτερόλεπτο δεν περνάει που να μην παράγονται μαχητικά αεροσκάφη, κανόνια, φρεγάτες, τανκ, όλα με την τελευταία λέξη της… μόδας στο στρατιωτικό εξοπλισμό. Χιλιάδες Αμερικάνοι επιστήμονες, απόφοιτοι από τα Χάβραρντ και Κολούμπια, οικογενειάρχες άνθρωποι με επαύλεις και πισίνες, είναι στελέχη της πολεμικής βιομηχανίας. Τι πρέπει να κάνουν οι ΗΠΑ για να κονομάνε από το εξωτερικό; Για να βάζουν χέρι στο εθνικό εισόδημα ξένων χωρών; Πόλεμο, και ΜΟΝΟ πόλεμο.
Θα ξοδέψουν τα άντερά τους στον πόλεμο οι ΗΠΑ. Δεν τρέχει κάστανο. Είπαμε. Δεν είπαμε; Είναι μια …επένδυση ο πόλεμος! Το λιγώτερο οι δέκα χώρες γύρω από το κάθε Ιράκ, το κάθε Ιράν, και την κάθε Συρία, πριν ακόμα ξεκινήσει ο πόλεμος, θα κάνουν τις παραγγελίες τους. Να ενισχύσουν το στρατό τους με σύγχρονο υλικό. Αν δεν κάνουν παραγγελίες, την βάψανε. Η Αμερική θα βρει δικαιολογία να την ισοπεδώσει, όποια χώρα αρνηθεί να αγοράσει τα όπλα της. Είπαμε. Δεν πρέπει ούτε λεπτό να σταματήσουν στην Αμερική οι μηχανές να βαράνε στα εργοστάσια παραγωγής όπλων.
Μόνον δέκα χώρες; Και είκοσι, και τριάντα θα προστρέξουν να παραγγείλουν όπλα. Διαφορετικά, η χώρα της ελευθερίας, η ηγέτης χώρα του ελεύθερου κόσμου, θα τους κουνήσει το δάκτυλο ότι δεν σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως το κάθαρμα ο Σαντάμ Χουσεϊν, ή, ο άλλος ο αλήτης ο Καντάφι, και ποιος άλλος ακολουθεί στην συνέχεια.
Έχασε, λέει, στο Βιετνάμ η Αμερική. Μπα; Μετά από χρόνια, μας είπαν, δεν τα κατάφερε να κερδίσει, και τελικά τα μάζεψε κι αποχώρησε ηττημένη. Έλα ρεεεεεεε; Και κέρδισε το Βιετνάμ; Μη μου το λέτε!
Μια τελευταία κουβέντα, προς το παρόν. Θα ψοφήσει η εθνική οικονομία των ΗΠΑ αν δεν κάνει πόλεμο, Αφγανιστάν, Ιράκ και σία. Και αν δεν κάνει πόλεμο, θα επιχειρήσει το άλλο χειρώτερο: Θα απειλεί να εισβάλει σε μια χώρα με το άλφα ή βήτα πρόσχημα. Βλέπε το Ιράν για παράδειγμα. Στόχος να προκαλεί «θερμά επεισόδια», που λένε. Είπαμε. Δεν είπαμε; Ας το ξαναπούμε λοιπόν. Δεν πρέπει να σταματάνε οι μηχανές, να παράγουν όπλα.

Το ανθρώπινο κρέας είναι νόστιμο…

Είναι η είδηση. Και επειδή πρόκειται για είδηση, που σε στέλνει στη σιωπή και στην περισυλλογή, στη μεταφορά της μετράς και ζυγίζεις, το κάθε γράμμα στις λέξεις που θα χρησιμοποιήσεις. Πατέρας βίαζε τον γιο του. Πατέρας; Δεν αρνήσαι την πραγματικότητα. Αφού τον γέννησε είναι πατέρας. Η γυναίκα τίκτει, ο γεννήτορας είναι ο πατέρας. Όχι ο πατέρας ο οποίος φαντάζει να είναι η συνέχεια του Θεού. Ο πατέρας της ιστορίας μας εκφράζει τον Διάβολο. Σύμφωνα, λοιπόν, με την είδηση, κτήνος ηλικίας 33 χρονών, από τη Σαξονία της ανατολικής Γερμανίας, κακοποιούσε σεξουαλικά τον 11χρονο αγόρι του, και δεν του αρκούσε αυτό. Στη συνέχεια, σε ιστότοπους παιδικής πορνογραφίας, αναρτούσε το υλικό, που κατέγραφε όταν ερχόταν σε επαφή, με το ίδιο το παιδί του. Τι κάνεις με αυτή την τερατογέννηση, τον “πατέρα” που επιδίδονταν…, όχι, όχι, δεν το προχωρώ. Τι κάνεις; Έχω όμως μια πρόταση. Μου ήρθε έτσι γρήγορα στη σκέψη, και τη μοιράζομαι μαζί σας. Στη γη υπάρχουν και ζώα. Άγρια ζώα. Τα οποία έχουν ανάγκη τροφής. Αντιληπτό ότι ένας απέραντος κόσμος των ζώων, άγριων, ημιάγριων, της ζούγκλας, των ωκεανών, και του ουρανού, γύπες, γεράκια, αετοί, δεν έχουν άλλη αγωνία, όλη μέρα, κάθε μέρα, από την ανεύρεση γεύματος. Να φάνε θέλουν τα φουκαριάρικα. Ούτε γήπεδο πάνε τα ζώα, ούτε σινεμά, ούτε κάνουν απεργίες και διαδηλώσεις στους δρόμους. Το μόνο που σκέπτονται είναι η τροφή. Τίποτα άλλο. Υπ’ όψη το κρέας, το ανθρώπινο, είναι και γαμώ τη νόστιμη τροφή.

Η μοναδική νάρκη είναι ανθρώπινη…

Μια τεράστια είδηση, που για άλλη μια φορά τα Μέσα Ενημέρωσης, την πέρασαν με μικρά γραμματάκια. Ποια ήταν η είδηση; Ένας αστεροειδής, που το μέγεθός του ήταν ακριβώς, μισό γήπεδο ποδοσφαίρου και που πέρασε από τη γειτονιά μας, απλά σαν επισκέπτης. Ούτε ο πρώτος ήταν, ούτε ο και τελευταίος θα είναι. Ένα ακόμα δηλαδή διαστημικό σκουπίδι, βάρους κάποιων εκατομμυρίων τόννων, και με ταχύτητα περίπου 28.000 χιλιομέτρων την ώρα, γκρεμοτσακίστηκε στο χάος, χωρίς και πάλι να ενοχλήσει τη γη. Η τροχιά του ήταν τόσο κοντινή, μόλις 27.500 μέτρα απόσταση, γιαυτό και οι αστρονόμοι, μόνο με τηλεσκόπιο κατάφεραν και μπάνισαν, τον απρόσκλητοεπισκέπτη”, αυτόν τον αστεροειδή. Όσο ζω όμως εγώ, στον λατρεμένο μου αυτόν πλανήτη, εδώ και 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια, ποτέ μου δεν φοβήθηκα. Έχω τυφλή εμπιστοσύνη στις θεϊκές αμυντικές ικανότητες του, και στην ανεξήγητη δύναμη, να αλλάζει την πορεία σε οτιδήποτε, πριν αυτό πλησιάσει τη Γη. Να το πω αλλοιώς, η Γη είναι άτρωτη, απρόσβλητη, δεν χρειάζεται καν να αποκρούσει, οτιδήποτε ξένο αντικείμενο βρεθεί σε κατεύθυνση εναντίον της. Πήρες χαμπάρι σε ποιον διαστημικό παράδεισο ζεις; Και όχι μόνο. Ο μοναδικός πλανήτης μας είναι το πιο όμορφο ουράνιο σώμα, με ποτάμια και λίμνες, βουνά και δάση, απέραντες πεδιάδες και ωκεανούς, κάργα στο πράσινο και στο γαλάζιο. Και ουδείς κερατάς του σύμπαντος είναι σε θέση να τον πειράξει. Γιατί; Είπαμε. Κρύβει τέτοιες δυνάμεις, άγνωστες στον περισσότερο κόσμο, αλλά και μαγικές, προστατευτικές βέβαια, που διώχνει κάθε επίθεση σε βάρος του, υποχρεώνοντας να λοξοδρομεί κάθε εχθρικό, κάθε ξένο σώμα ικανό να την απειλήσει.  Άρα θα μου πεις τώρα, ότι κοιμάσαι ήσυχος. Όχι ακριβώς. Ο ύπνος σου και η ζωούλα σου, κινδυνεύουν μόνο απόεσωτερικούς”, δηλαδή γήινους εχθρούς, ποτέ εξωτερικούς, εξωγήινους. Μιλάμε για το διάστημα. Που εκεί καθημερινά, γίνται όργια. Αυτά όμως δεν σας τα λένε. Τι να σου πουν τα ΜΜΕ; Απλά θα δώσουν την είδηση για τον αστεροειδή και θα την παίξουν με ψηλά τα χέρια, χωρίς να ξέρουν καν τι λένε. Χωρίς να πιάσουν την ουσία. Ότι στον πλανήτη Γη ο μοναδικός εχθρός, η μοναδική νάρκη είναι ανθρώπινη. Είπαμε. Κανένας αστεροειδής, μετεωρίτης, επουράνιος αλήτης, μπορεί να βλάψει το διαμάντι του διαστήματος, την Γη, παρά μόνον αυτό το δίποδο που λέγεται άνθρωπος, και ο τρόπος ζωής του, και η τεχνολογία του, που δηλητηριάζει την ατμόσφαιρα, τις θάλασσες, τα εδάφη, εξαφανίζει δάση, ζώα. Μία πόλη ολόκληρη θα κατέστρεφε αυτός ο αστεροειδής, αν έσκαγε στη γη. Θέλεις να σου πω, και που θα γούσταρα να πέσει;  Άφησέ το όμως καλύτερα για να μην ξύνουμε και πληγές.

Η μάνα που σπάει το εγώ, και γίνεσαι εσύ….

Πόσες φορές είδες τη μητέρα σου να κλαίει μπροστά σου; Ελάχιστες, έτσι δεν είναι; Και όταν μιλάω για δάκρια δεν εννοώ εκείνα της συγκίνησης και της ικανοποίησης, αλλά εκείνα που αν τα γευτείς θα σου αφήσουν μια γεύση στυφή και έντονη. Αναρωτήθηκες ποτέ γιατί μια μάνα κρατάει τόσο πόνο μέσα της και τι τον κάνει; Για εσένα το κάνει και για όσους αγαπάει. Σφίγγει τα δόντια και χαμογελάει γιατί έτσι θα δώσει κουράγιο, ώθηση και δύναμη να ξεπεραστούν οι δυσκολίες. Είναι σκληρή και υπομένει έτσι ώστε να βαστήξει στους ώμους της το βάρος κάθε ανθρώπου που νοιάζεται. Και ας υποφέρει, δεν την νοιάζει γιατί ξέρει πως ένα της χαμόγελο είναι βάλσαμο για κάθε είδους πόνο. Στη ζωή της μια μητέρα θα αναγκαστεί να δει το παιδί της να δεινοπαθεί, τον άντρα της να λυγίζει και τους γονείς της να γίνονται άστρα στον ουρανό. Θα περάσει από χίλια κύματα και παρ’ όλα αυτά θα είναι το μόνο πλοίο που θα συνεχίσει να πλέει με χίλιες-δυο ρωγμές. Είναι η γυναίκα που δε θα διστάσει να μαζέψει τα κομμάτια σου ακόμα κι αν αυτή ματώσει. Η γυναίκα που από τη στιγμή της σύλληψης, της γέννησης, ή της πρώτης ματιάς, σπάει το εγώ και γίνεται εσύ… Τι συμβαίνει ωστόσο στην ανηλεή αυτή γυναίκα όταν σβήνουν τα φώτα και μένει μόνη; Η μάσκα που φοράει σπάει και τα θραύσματα σκίζουν ανελέητα την ψυχή της. Εκεί είναι που ο πρώτος λυγμός θα ακουστεί και θα κρυφτεί πίσω από ένα μαξιλάρι. Τα δάκρια θα ξεχειλίσουν και το σκληρό αυτό ον για πρώτη φορά θα γίνει το πιο ευάλωτο πλάσμα που υπάρχει. Μόνη καθώς είναι, θα πάρει αγκαλιά τον εαυτό της και θα κουλουριαστεί σε μια γωνία σαν μικρό παιδί. Στο μικρό αυτό κρησφύγετο της θα αφήσει τα καυτά της δάκρια να κυλήσουν για ώρα, μέχρι ο οργανισμός της να αποβάλει κάθε σπιθαμή πόνου και απόγνωσης που την διακατέχει. Η γυναίκα που από τη στιγμή της σύλληψης, της γέννησης, ή της πρώτης ματιάς, σπάει το εγώ και γίνεται εσύ…

Απίστευτο…….

Κυκλοφορεί, στα στέκια του Oakleigh από κάποιον χασάπη, που έχασε πολλά λεφτά, από μαγαζάτορα της περιοχής: Καλύτερα έλεγε να σε τσιμπήσει…. σκορπιός, παρά Λημνιός….. Και ακόμη ο κόσμος γελάει, αφού μάλλον έχουν καταλάβει, για ποιον χτυπάει η καμπάνα

Ιερές αταξίες….

Ιερέας, σου λέει. Και τον λένε έτσι γιατί το λειτούργημα του δεν είναι απλά κοινωνικό, όπως του δικαστικού και του αστυνομικού, αλλά ιερό. Θεϊκό. Υπηρέτης, λένε, του Θεού, είναι ο παπάς με τα ράσα. Αυτή είναι η επαγγελματική του στολή. Και για να προκαλεί το σεβασμό κυκλοφορεί και με γένεια. Και τελευταία σκάσανε τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Αυστραλία, η μια πίσω από την άλλη, οι περιπτώσεις ιερέων, οι οποίοι είχαν απλώσει τα ιερά τους χέρια σε αθώα και ανήλικα κοριτσάκια.  Ποια εξήγηση μπορείς όμως να δώσεις, όταν ο μεσήλικας και ο γέρος παπάς αναζητεί τη σεξουαλική ικανοποίηση σε μια 10χρονη και μια 12χρονη; Είναι εξουσία ο παπάς λένε. Είναι όμως και άνθρωπος, βέβαια. Έχει όπως όλοι οι άνδρες, τις κάψες του. Όμως όταν δεν τον συγκρατεί το ράσο, είναι γιατί, κυκλοφορεί με εξουσία. Ιερέας είναι, ιερωμένος, τον μεγαλοδύναμο εκπροσωπεί, που όλοι τον πιστεύουν. Δεν εκπροσωπεί κάποιο κόμμα, ούτε κάποια επιχείρηση, ούτε κάποια ποδοσφαιρική ομάδα. Από τότε που βγήκε η θρησκεία, δηλαδή από αρχαιοτάτων χρόνων, ο ιερέας ήταν ασύδοτος. Αντιληπτό ότι η εξουσία ελέω Θεού, εύκολα προκαλεί την εκτροπή. Την κατάχρηση. Την παρανομία. Την αδικία. Το έγκλημα. Αυτό που ψιθυρίζεται σε παροικιακούς κύκλους της Μελβούρνης, που ξέρουν τι λένε, αναμένεται να ξεσπάσουν σκάνδαλα σεξουαλικά, πιο χοντρά και από αυτά του παρελθόντος, με πρωταγωνιστές και ενόχους, παπάδες και επώνυμους. Όχι τίποτα ρετάλια, και εφημέριους της συνοικίας. Και τα νέα θα αφορούν αταξίες ιερές και με αγόρια, και μάλιστα γερές αταξίες. 

Συγγνώμη…. Συγγνώμη, που σας ρίξαμε το αεροπλάνο σας. Είναι ένα ασυγχώρητο λάθος… Αυτή ήταν η επίσημη θέση του Ιράν. Το είπανε το συγγνώμη και καθαρίσανε. Και πάμε παρακάτω, σου λένε, διότι η επανάσταση συνεχίζεται… Τι είπατε, ρε, μαστουρωμένα καθάρματα, από την πολύ μαστούρα της θρησκείας σας, ρίχνετε αεροπλάνο κάτω και μετά ζητάτε συγγνώμη;Τέτοιος χουλιγκανισμός δεν ξανάγινε. Να ζητάνε συγγνώμη για κάτι, που οι ίδιοι χαρακτηρίζουν, ”ασυγχώρητο”. Και τι έπρεπε να κάνουν, το φρικτό λάθος έγινε, δηλαδή το διέπραξαν, τι άλλο περισσότερο από το να απολογηθούν με μια ”συγγνώμη”; Υπάρχει αυτό που οφείλουν να κάνουν τώρα. Να πληρώσουν. Τι, δηλαδή; Με το λάθος τους σκότωσαν 176 αθώους του ουκρανικού αεροσκάφους. Το λιγότερο, όχι βέβαια για να πατσίσουν, αλλά για να καταδείξουν στην παγκόσμια ανθρωπότητα, το μέγεθος της γκέλας τους, είναι να γίνει τελετουργικά ομαδική αυτοκτονία 176 κρατικών αξιωματούχων του Ιράν. Όσων και αυτών που σκοτώσανε με τον πύραυλο. Και εδώ, δεν τελειώνει η συγγνώμη… Τι άλλο ακόμη; Από τα έσοδα του πετρελαίου που παράγει το Ιράν να βγει ένα πάγιο κονδύλι αποζημίωσης των συγγενών πρώτου βαθμού, και των 176 επιβατών του αεροπλάνου. Τι θα πει ”συγγνώμην”, Και δεν χρωστάμε τίποτα άλλο για τη σφαγή 176 ανθρώπων; Βάλτε μυαλό ρεεεεέ.

Δημοσιογράφοι…..


Δεν υπάρχουν φίλε μου, κακοί δημοσιογράφοι, όπως δεν υπάρχουν όμως και καλοί. Ο καθένας εξαρτάται πως βλέπει τα πράγματα με τα μάτια τα δικά του. Ένα ακόμα ρεμάλι, στον χώρο της δημοσιογραφίας είναι και αυτός, που προσπαθεί να κονομήσει βγάζοντας στη φόρα άπλυτα. Και τέτοιοι υπάρχουν παντού. Και στην Αυστραλία και στην Ελλάδα.
Και ψάξε να βρεις μετά να βρεις, αν λέει αλήθειες, ή, τα έχει φανταστεί κάποια πράγματα, αν όχι όλα, λόγω των παραισθήσεων από τη χαρμάνα. Ένας τέτοιος δημοσιογράφος των σελέμπριτυ της πλάκας στην πατρίδα μας, βουτηγμένος στα ναρκωτικά, και τις σεξουαλικές διαστροφές, και φορτωμένος με aids έγραψε ένα βιβλίο και όποιον πάρει ο χάρος. Φοβερά πράγματα. Πριν αρχίσει να γράφει το βιβλίο του, δηλαδή πριν προχωρήσει σε αποκαλύψεις προσωπικών δεδομένων που αφορούν σταρ του θεάτρου και του κινηματογράφου, με τους οποίους έχει παρτίδες, ο εν λόγω δημοσιοκάφρος, ανέβηκε στην κορυφή του Ολύμπου.
Απίστευτα πράγματα. Με το φόβο του θανάτου, και την αγωνία της σωτηρίας του, ζήτησε τη συγχώρεση από το… βουνό. Και τα κατάφερε. Πώς; Με πνευματικό προσκύνημα στο όρος. Έτσι εξαγνίστηκε. Έτσι τουλάχιστον πιστεύει.
Γιατί όχι άλλωστε; Άλλος κλίνει το γόνυ στην εικόνα ενός άγιου, ενός Θεού, ενός λιονταριού. Το ρεμάλι της δημοσιογραφίας όμως, πριν δημοσιεύσει άγνωστα μυστικά ηθοποιών και τραγουδιστών προσευχήθηκε στη δύναμη του βουνού.
Τι λέω τώρα εγώ; Δεν θα πεθάνει ποτέ το παραμύθι. Ότι πουλάει, έχει ανάγκη το παραμύθι του. Πολιτικός είσαι, συγγραφέας, καλλιτέχνης, έμπορας, δημοσιογράφος, παίζεις πάντα με το παραμύθι.

Φανατικός….
Όποια γυναίκα σκοτώσει έναν ομοφυλόφιλο, θα πάει στον Παράδεισο. Εκεί φθάσαμε κυρίες και κύριοι. Να λέει ο καθένας ότι θέλει. Και η άποψή του, δηλαδή η παλαβομάρα του, η ανωμαλία του, να δημοσιεύεται. Και ο αφελής να ψάχνεται, μήπως ο κολλημένος, ο φανατικός έχει δίκιο.
Ένας αγιορίτης μοναχός είπε την μεγάλη κουβέντα. Όποια γυναίκα σκοτώσει έναν ομοφυλόφιλο, θα πάει στον Παράδεισο. Άνθρωπος του Θεού είναι, με 55 χρόνια στο Άγιον Όρος και ξέρει τι λέει. Και απόρησαν μερικοί, αν πράγματι είναι τόσα πολλά χρόνια εκεί επάνω.

Βίντεο…
Προσωπικά έχω συναντήσει στον Άγιον Όρος, μοναχούς που βρίσκονται εκεί, από 10 και 12 χρονών. Ο εν λόγω αγιορίτης, στο βίντεο που κυκλοφορεί στην Ελλάδα, είναι σίγουρος ότι η Ελλάδα θα ζήσει, παρά το κυνήγι των Εβραίων, διότι έχει την ευλογία του Θεού.
Και τι προτείνει ο παππούλης: Κάντε ότι θέλετε, αρκεί μετά να μετανοήσετε. Και μετανοείτε. Αυτό είναι, σου λέει. Θα σωθούμε με μετάνοια. Τον κόσμο τον κυβερνάνε οι εχθροί του Χριστού. Οι ομοφιλόφιλοι. Και ότι ο Θεός δεν φταίει για τις κακές κυβερνήσεις.
Γιατί σου λέει ο καλόγερος, τι δουλειά έχει ο Θεός με τις εκλογές. Ο Θεός δεν ψηφίζει, οι άνθρωποι ψηφίζουν. Και οι άνθρωποι είναι άξιοι της μοίρας τους. Αυτό θέλει να πει με λίγα λόγια ο καλόγερος, αλλά λίγοι το έπιασαν.

Τζιχαντιστής…


Τελειωμένο. Η Ελλάδα δεν πρόκειται να πάει μπροστά με τίποτα. Και μετά από 100 χρόνια, πάλι τα ίδια θα γράφω γιατί προσωπικά σκοπεύω να ζήσω 500 χρόνια. Μιλάμε για τον τζόγο. Άρα, μιλάμε για τον τζογαδόρο. Ποιά αξία έχει να κάνεις κριτική στον κουμμουνισμό π.χ. ή στον ισλαμισμό, αν βγάζεις από το λογαριασμό το πως σκέπτεται, πως δρά, μέχρι τι είναι ικανός να κάνει ο στρατευμένος κομουνιστής, τζιχαντιστής.
Γιατί να μην έχει τα ελαφρυντικά του, ο δήμαρχος ενός προαστείου των Αθηνών, που δήλωσε εξαρτημένος τζογαδόρος. Για σιγά. Να το δούμε το πράμα και από την πλευρά του. Καταχράστηκε λεφτά. Ναι. Το παραδέχθηκε ο άνθρωπος.
Τι φταίει αυτός, όμως; Και αν φταίει που βούτηξε το πακέτο, που έκλεβε λεφτά από το ταμείο, γιατί όλο το άδικο να πέσει στο κεφάλι του. Μήπως φταίνε και κάποιοι άλλοι;
Τι είπε στον Ανακριτή Διαφθοράς ο ένοχος; Παραδέχθηκε στην απολογία του ότι τα βούτηξε τα λεφτά, όμως δεν τα…. έφαγε. Δηλαδή; Τα έπαιξε όλα στο καζίνο. Άλλο αυτό, σου λέει. Δηλαδή;
Κύριε ανακριτά, είμαι εξαρτημένος είπε. Είμαι τζογαδόρος. Αν δεν με πιστεύετε να ρωτήσετε όλους τους συγγενείς και φίλους μου. Είμαι 500 ημέρες δήμαρχος και τουλάχιστον τις 300 ημέρες ήμουν παρών στο καζίνο.
Άλλος τα τρώει στα μπουζούκια. Κακώς. Άλλος στις γυναίκες. Κάκιστα. Άλλος στα ναρκωτικά. Τρισκάκιστα. Ο παίκτης ζητάει επιείκεια. Τζογαδόρος είναι, όχι πρεζάκιας και αλανιάρης. Είπαμε. Δεν ξανάγινε.
Είμαι άρρωστος με το καζίνο, σημαίνει ότι το πρώτο που σκέπτεται κάθε μέρα, και το τελευταίο, είναι να παίξει. Γι’ αυτό ζει. Να πονταίρνει μάρκες στο τραπέζι της ρουλέτας. Ο αδικαιολόγητος είναι ο κόσμος που τον ψήφισε, και το κράτος που τον διόρισε σε μια κρατική θέση. Αυτοί φταίνε. Από αυτούς να ζητήσουν τα λεφτά πίσω.

One thought on “ΣΦΗΝΕΣ @ Σφηνάκια…

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: